สัดส่วนของเวลากับความสมบุรณ์แบบ

ไม่ได้เขียนมานานมากแล้ว

เพราะหลังๆมานี้ เริ่มปล่อยวาง เฉยๆไปซะหมด
(เลยไม่ค่อยมีเรื่องมาบ่น :D)

ทั้งช่วงนี้งานก็เยอะแยะอัดแน่นไปหมด ทั้งที่คิดว่าเทอมสุดท้ายนี้ขยันสุดๆแล้วก็เถอะ นี่แสดงว่างานเยอะจริงๆนะ

อาจารย์ก็บอกนี่แหละเป็นสิ่งที่ดี สำคัญต่ออนาคต ให้ฝึกทำ ฝึกคิด
พออะไรๆก็ดี อะไรๆก็สำคัญหมด ก็เลยต้องทำเยอะ ต้องคิดแยะ
โดยเฉพาะที่่เกี่ยวกับงานเขียน พวก research paper หรือ แนว academic paper ที่ต้องอ่านและหาข้อมูลเยอะ วิเคราะห์ให้แตก ไม่งั้นก็จะเขียนแบบดีๆไม่ได้ ซึ่งก็ถ้าเวลามีเยอะนะ

เพราะฉะนั้นถ้ามีเวลาน้อย ก็จะทำงานแบบที่ดีที่สุด ณ เวลาอันจำกัดนั้น
ซึ่งถ้าจำกัดมากก็จะทำงานได้ไม่ดีเท่าไหร่ บางที่ส่งงานไปก็ยังรู้สึกว่า ไม่อยากส่งเลยให้ตายสิ!

แต่ด้วยความที่ตอนนี้ยังเป็นปุถุชน คนธรรมดาและนักศึกษาที่มีคะแนนเป็นเครื่องค้ำคออยู่ แถมยังใจไม่แน่พอที่จะทำเป็นว่า งานไม่ดี สู้ไม่ส่งดีกว่า ถึงอยากจะทำอย่างนั้นใจจะขาดก็เถอะ

ถ้าปล่อยวางได้ทุกสิ่ง ทั้งคะแนน เกรด ตัว F หรือตัว U และเรื่องที่จะเรียนจบหรือไม่จบได้แล้ว ก็อยากลองทำอย่างนั้นดูซักครั้ง

มันต้องแหกคอกซักครั้งนะ...

สิ่งที่มาถึงเร็วกว่าที่ควร...

สามเดือนที่แล้ว...ได้พบว่าตัวเองมีภาวะโลหิตจาง

สองเดือนต่อมา...พบว่าการรักษาไม่เป็นผลทำใ้ห้ความเข้มข้นของเลือดดีขึ้น

เดือนนี้...ถูกส่งมาตรวจ Hemoglobin Typing เพื่อตรวจว่าเป็นทาัลัสซีเมียรึเปล่า
เดือนนี้...ป่วยไปมากกว่าห้าครั้ง

เมื่อวานนี้ป่วยมาก เมื่อตื่นมา...แทบไม่มีแรงลุกขึ้น

วันนี้เหนื่อยอ่อน... ถูกส่งไปเจาะเลือดอีกครั้ง และได้ยามาเยอะ

สำหรับหนุ่มสายวัยสี่สิบต้นๆ อาการเจ็บป่วย ราวกับคนที่ใช้่ร่างกายมานาน ไม่ควรเกิดขึ้น
เมื่อพบว่าร่างกาย ที่เราแสนจะรักและหวงแหน ปณิบัติดูแลให้งดงามเสมอ

มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

เราก็ดื้อด้านไม่ยอมรับมัน

ชีวิตที่เคยสนุกสนาน ใช้ร่างกายแบบผาดโผนผจญภัยตามแต่ใจต้องการ โหมงานหนักเพื่อเขียนโปรแกรมให้เสร็จภายในกำหนด และเที่ยวดื่มกินอย่างสนุกสนาน

เป็นอันต้องจบลงอย่างช่วยอะไรไม่ได้

มันมาเร็วกว่าที่เราคิดไว้มากเกินไป

เราควรได้ใช้ชีวิต ใช้ร่างกายวัยหนุ่มสาวให้มากกว่านี้

แต่ให้ตายเถอะ...ฉันขอบคุณมันเหลือเกิน

ที่ทำให้เห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น...ก่อนที่จะสายไป

ขอบคุณ...สิ่งที่มาเร็วกว่าที่ควร

ปุจฉา...ของชีวิต - ฉันต้องการอะไรจริงๆ (what I really need?)

"อะไรมันคือสิ่งที่คุณต้องการในชีวิต?"

คุณต้องการทำงานอะไำร?
คุณต้องการเรียนต่อรึเปล่า?
คุณต้องการรักใคร?
คุณจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง?
etc......

สุดท้ายวันหนึ่งก็หมดไป

โดยที่ยังไม่ได้คำตอบ

Love Fool

Reson will not lead to solution. I will end up lost in confusion.

เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็มี "เท้า" กะคนอื่นเค้าเหมือนกัน

ตั้งแต่พ้นปีหนึ่งมาก็ไม่ค่อยจะได้เดินไปไหนมาไหนซักเท่าไหร่ เพราะอ้างกับตัวเองว่า...ปีหนึ่งเราเหนื่อยมามากแล้ว ขอสบายบ้าง

แต่มาวันนี้ พี่สาวยืมรถไปใช้ แล้วรถไฟฟ้าของมหา'ลัย ก็ไม่รับคนตามปกติอีก เพราะว่ามีการซ้อมรับปริญญา เลยต้องไปบริการรุ่นพี่แทน

จะไปส่ง Proposal Senior Project เลยต้องเดินไปที่คณะ ที่จริงเมื่อวานก็เดินไปกลับมาวันหนึ่ง ก็เลยรู้ทางลัดบ้าง

สนุกดีนะ ดอกไม้ตามหอต่างๆก็เพียบ ถึงออกจะเหนื่อยไปหน่อยก็เถอะ

แล้วเวลาก็ผ่านไปวันหนึ่ง....โดยยังไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากการเดินไปส่ง proposal

งานก็มีต้องทำเยอะอยู่นะ


แต่ว่า...เวลามันหายไปไหนเนี่ย

3rd Senior Project Proposal

ส่ง Proposal ของ Senior Project
ให้พี่โตดูเป็นครั้งที่ 3

ผลคือตกตัว "S" เยอะมาก เพราะ User มีหลายคน ไม่ได้ทำให้คนๆเดียวใช้ซักกะหน่อย นอกจากนั้นก็ไม่ได้ผิดพลาดอะไรมากมาย

สรุปว่า ให้ "ผ่าน"

วันจันทร์เอา Presentation มาดูกัน

ก็นึกสงสัยว่าทำไมให้ผ่านง่ายหว่า หรือว่ารำคาญเราแล้ว - -"
ช่วงนี้ทางวิทลัยก็กำลังยุ่งกับการเตรียมรับเสด็จซะด้วย

สุดท้ายก็เป็นอันว่า....proposal เราผ่านแล้วนะ

วันที่อะไรก็ไม่เป็นใจ

"ไม่มีอะไร ดั่งใจซักอย่าง"

มันอารมณ์นี้จริงๆ

ช่วงนี้อากาศเย็นลง เลยต้องอินเทรนป่วยกะคนอื่นเค้าหน่อย แล้วก็มีอาการแสบจมูก เลยกินยาแก้แพ้ไปเหมือนทุกที บวกกับยาแก้แพ้ ในใจคิดว่า...พรุ่งนี้เรียนตั้งสิบโมง ตื่นสายได้สบายมาก แล้วก็มานั่งเล่น Travian ไปเรื่อยเปื่อย จนเห็นหัวข้อ msn ของเพื่อนแล้วเกิดอาการซ็อค "พรุ่งนี้สอบ component based software development" เออ กว่าจะนึกได้ก็ง่วงจะตายไปซะแล้ว สงสัยจริงๆว่าสมองเป็นอะไร ตอนเย็นยังจำได้อยู่เลย แล้วอยู่ดีๆก็ลืม

แค้นตัวเอง...ว่ะ

 

ซ้ำร้ายตื่นเช้ามา ยังไม่ทันจะตื่นดี ก็ต้องรีบไปสอบแล้ว รู้สึกเหนื่อยๆ นั่งสอบไปสอบมาตาก็จะปิด
ตัวหนังสือก็โคตรจะหวัด เฮ้อ...

เป็นวันที่อะไรก็ติดๆขัดๆจริงๆ

Yellow Bird

ช่วงนี้ค่อนข้างเครียด มีงานหลายอย่างที่ต้องทำให้เสร็จก่อนสอบ แถมยังคิดหัวข้อ senior project ไม่ออก ช่วยกันคิดกับพี่ก็ไม่ออก กลายเป็นว่าเบื่อๆไปซะงั้น นั่งร้องเพลงดีกว่า

Yellow bird, up high in banana tree.
Yellow bird, you sit all alone like me.

Did your lady friend leave the nest again?
That is very sad, makes me feel so bad.
You can fly away, in the sky away.
You're more lucky than me.

I also had a pretty girl, she's not with me today.
They're all the same those pretty girls.
Take tenderness, then they fly away.
Yellow Bird, yellow bird.

Did your lady friend leave the nest again?
That is very sad, makes me feel so bad.
You can fly away, in the sky away.
You're more lucky than me.

Wish that I were a yellow bird, I'd fly away with you.
But I am not a yellow bird, So here I sit.
Nothing I can do.
Yellow bird, yellow bird.

ฺำWrittern by: Bergman/Bergman/Luboff

เจ้านกสีเหลือง
เกาะสูงอยู่บนต้นกล้วย
เจ้านกสีเหลือง
เจ้านั่งเหงาอยู่คนเดียวเหมือนเรา

คู่ของเจ้าจากร้ังไปแล้วเหรอ
ช่างน่าสงสารจัง
ทำให้พลอยเศร้าไปด้วย
แต่เจ้ายังบินหนีไปได้
เจ้ายังโชคดีกว่าฉัน

ฉันก็มีสาวน่ารักอยู่คนหนึ่ง
แต่เธอไม่อยู่กับฉันวันนี้
สาวสวยๆก็เหมือนกันหมด
เอาความอ่อนโยนแล้วก็บินจากไป

ปล่อยให้เธอบินไป
สู่ฟ้าแสนไกล
เลือกซักเมืองแล้ว
คอยจากคืนเป็นวัน
ซ้ำจนเหลืองจนดำเหมือนกล้วย
เขาอาจจะเลือกเจ้าสักวัน

หวังว่าเป็นนักสีเหลือง
ฉันจะได้บินไปกับเจ้า
แต่ฉ้ันไม่ใช่นักสีเหลือง
ก็เลยต้องนั่งว้าเหว่อยู่คนเดียว

เจ้านกสีเหลือง เจ้านักสีเหลือง

SAD : no sad

ผลสอบออกแล้ว...

ต้องยอมรับว่า Dr.Ken เป็นอาจารย์ที่ตราจข้อสอบเร็วมาก ใช้เวลาตราจข้อสอบของนักศึกษา 32 คนเพียงหนึ่งคืนและอาจจะแถมด้วยช่วงเช้าอีกนิดหน่อย

เราเองก็ไม่มีปลั๊กไปให้พลังงานแกโน๊ตบุ๊ค เลยต้องไปนั่งทำข้อสอบในห้องพักอาจารย์ - -"

สรุปว่า...

ได้ 89% เกรด A
ท็อปอีกครั้ง

รู้สึกอยากร้องไห้ รู้สึกว่าทำข้อสอบไปได้ไม่สมบูรณ์เท่่าไหร่
แต่ยังท๊อปงั้นหลอ?

นี่มีความหมายยังไง...