Rayhym : The Dance of Thinking

สัดส่วนของเวลากับความสมบุรณ์แบบ

2009-08-13T13:18:00.004+01:00

ไม่ได้เขียนมานานมากแล้ว

เพราะหลังๆมานี้ เริ่มปล่อยวาง เฉยๆไปซะหมด
(เลยไม่ค่อยมีเรื่องมาบ่น :D)

ทั้งช่วงนี้งานก็เยอะแยะอัดแน่นไปหมด ทั้งที่คิดว่าเทอมสุดท้ายนี้ขยันสุดๆแล้วก็เถอะ นี่แสดงว่างานเยอะจริงๆนะ

อาจารย์ก็บอกนี่แหละเป็นสิ่งที่ดี สำคัญต่ออนาคต ให้ฝึกทำ ฝึกคิด
พออะไรๆก็ดี อะไรๆก็สำคัญหมด ก็เลยต้องทำเยอะ ต้องคิดแยะ
โดยเฉพาะที่่เกี่ยวกับงานเขียน พวก research paper หรือ แนว academic paper ที่ต้องอ่านและหาข้อมูลเยอะ วิเคราะห์ให้แตก ไม่งั้นก็จะเขียนแบบดีๆไม่ได้ ซึ่งก็ถ้าเวลามีเยอะนะ

เพราะฉะนั้นถ้ามีเวลาน้อย ก็จะทำงานแบบที่ดีที่สุด ณ เวลาอันจำกัดนั้น
ซึ่งถ้าจำกัดมากก็จะทำงานได้ไม่ดีเท่าไหร่ บางที่ส่งงานไปก็ยังรู้สึกว่า ไม่อยากส่งเลยให้ตายสิ!

แต่ด้วยความที่ตอนนี้ยังเป็นปุถุชน คนธรรมดาและนักศึกษาที่มีคะแนนเป็นเครื่องค้ำคออยู่ แถมยังใจไม่แน่พอที่จะทำเป็นว่า งานไม่ดี สู้ไม่ส่งดีกว่า ถึงอยากจะทำอย่างนั้นใจจะขาดก็เถอะ

ถ้าปล่อยวางได้ทุกสิ่ง ทั้งคะแนน เกรด ตัว F หรือตัว U และเรื่องที่จะเรียนจบหรือไม่จบได้แล้ว ก็อยากลองทำอย่างนั้นดูซักครั้ง

มันต้องแหกคอกซักครั้งนะ...

สิ่งที่มาถึงเร็วกว่าที่ควร...

2009-03-24T14:55:00.002Z

สามเดือนที่แล้ว...ได้พบว่าตัวเองมีภาวะโลหิตจาง

สองเดือนต่อมา...พบว่าการรักษาไม่เป็นผลทำใ้ห้ความเข้มข้นของเลือดดีขึ้น

เดือนนี้...ถูกส่งมาตรวจ Hemoglobin Typing เพื่อตรวจว่าเป็นทาัลัสซีเมียรึเปล่า
เดือนนี้...ป่วยไปมากกว่าห้าครั้ง

เมื่อวานนี้ป่วยมาก เมื่อตื่นมา...แทบไม่มีแรงลุกขึ้น

วันนี้เหนื่อยอ่อน... ถูกส่งไปเจาะเลือดอีกครั้ง และได้ยามาเยอะ

สำหรับหนุ่มสายวัยสี่สิบต้นๆ อาการเจ็บป่วย ราวกับคนที่ใช้่ร่างกายมานาน ไม่ควรเกิดขึ้น
เมื่อพบว่าร่างกาย ที่เราแสนจะรักและหวงแหน ปณิบัติดูแลให้งดงามเสมอ

มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น

เราก็ดื้อด้านไม่ยอมรับมัน

ชีวิตที่เคยสนุกสนาน ใช้ร่างกายแบบผาดโผนผจญภัยตามแต่ใจต้องการ โหมงานหนักเพื่อเขียนโปรแกรมให้เสร็จภายในกำหนด และเที่ยวดื่มกินอย่างสนุกสนาน

เป็นอันต้องจบลงอย่างช่วยอะไรไม่ได้

มันมาเร็วกว่าที่เราคิดไว้มากเกินไป

เราควรได้ใช้ชีวิต ใช้ร่างกายวัยหนุ่มสาวให้มากกว่านี้

แต่ให้ตายเถอะ...ฉันขอบคุณมันเหลือเกิน

ที่ทำให้เห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น...ก่อนที่จะสายไป

ขอบคุณ...สิ่งที่มาเร็วกว่าที่ควร

ปุจฉา...ของชีวิต - ฉันต้องการอะไรจริงๆ (what I really need?)

2009-01-20T14:48:00.002Z

"อะไรมันคือสิ่งที่คุณต้องการในชีวิต?"

คุณต้องการทำงานอะไำร?
คุณต้องการเรียนต่อรึเปล่า?
คุณต้องการรักใคร?
คุณจะใช้ชีวิตต่อไปยังไง?
etc......

สุดท้ายวันหนึ่งก็หมดไป

โดยที่ยังไม่ได้คำตอบ

Love Fool

2009-01-20T04:05:00.000Z

Reson will not lead to solution. I will end up lost in confusion.

เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็มี "เท้า" กะคนอื่นเค้าเหมือนกัน

ตั้งแต่พ้นปีหนึ่งมาก็ไม่ค่อยจะได้เดินไปไหนมาไหนซักเท่าไหร่ เพราะอ้างกับตัวเองว่า...ปีหนึ่งเราเหนื่อยมามากแล้ว ขอสบายบ้าง

แต่มาวันนี้ พี่สาวยืมรถไปใช้ แล้วรถไฟฟ้าของมหา'ลัย ก็ไม่รับคนตามปกติอีก เพราะว่ามีการซ้อมรับปริญญา เลยต้องไปบริการรุ่นพี่แทน

จะไปส่ง Proposal Senior Project เลยต้องเดินไปที่คณะ ที่จริงเมื่อวานก็เดินไปกลับมาวันหนึ่ง ก็เลยรู้ทางลัดบ้าง

สนุกดีนะ ดอกไม้ตามหอต่างๆก็เพียบ ถึงออกจะเหนื่อยไปหน่อยก็เถอะ

แล้วเวลาก็ผ่านไปวันหนึ่ง....โดยยังไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากการเดินไปส่ง proposal

งานก็มีต้องทำเยอะอยู่นะ

แต่ว่า...เวลามันหายไปไหนเนี่ย

3rd Senior Project Proposal

2009-01-19T14:39:00.000Z

ส่ง Proposal ของ Senior Project
ให้พี่โตดูเป็นครั้งที่ 3

ผลคือตกตัว "S" เยอะมาก เพราะ User มีหลายคน ไม่ได้ทำให้คนๆเดียวใช้ซักกะหน่อย นอกจากนั้นก็ไม่ได้ผิดพลาดอะไรมากมาย

สรุปว่า ให้ "ผ่าน"

วันจันทร์เอา Presentation มาดูกัน

ก็นึกสงสัยว่าทำไมให้ผ่านง่ายหว่า หรือว่ารำคาญเราแล้ว - -"
ช่วงนี้ทางวิทลัยก็กำลังยุ่งกับการเตรียมรับเสด็จซะด้วย

สุดท้ายก็เป็นอันว่า....proposal เราผ่านแล้วนะ

วันที่อะไรก็ไม่เป็นใจ

2008-11-19T17:33:00.001Z

"ไม่มีอะไร ดั่งใจซักอย่าง"

มันอารมณ์นี้จริงๆ

ช่วงนี้อากาศเย็นลง เลยต้องอินเทรนป่วยกะคนอื่นเค้าหน่อย แล้วก็มีอาการแสบจมูก เลยกินยาแก้แพ้ไปเหมือนทุกที บวกกับยาแก้แพ้ ในใจคิดว่า...พรุ่งนี้เรียนตั้งสิบโมง ตื่นสายได้สบายมาก แล้วก็มานั่งเล่น Travian ไปเรื่อยเปื่อย จนเห็นหัวข้อ msn ของเพื่อนแล้วเกิดอาการซ็อค "พรุ่งนี้สอบ component based software development" เออ กว่าจะนึกได้ก็ง่วงจะตายไปซะแล้ว สงสัยจริงๆว่าสมองเป็นอะไร ตอนเย็นยังจำได้อยู่เลย แล้วอยู่ดีๆก็ลืม

แค้นตัวเอง...ว่ะ

ซ้ำร้ายตื่นเช้ามา ยังไม่ทันจะตื่นดี ก็ต้องรีบไปสอบแล้ว รู้สึกเหนื่อยๆ นั่งสอบไปสอบมาตาก็จะปิด
ตัวหนังสือก็โคตรจะหวัด เฮ้อ...

เป็นวันที่อะไรก็ติดๆขัดๆจริงๆ

Yellow Bird

2008-09-13T07:40:00.004+01:00

ช่วงนี้ค่อนข้างเครียด มีงานหลายอย่างที่ต้องทำให้เสร็จก่อนสอบ แถมยังคิดหัวข้อ senior project ไม่ออก ช่วยกันคิดกับพี่ก็ไม่ออก กลายเป็นว่าเบื่อๆไปซะงั้น นั่งร้องเพลงดีกว่า

Yellow bird, up high in banana tree.
Yellow bird, you sit all alone like me.

Did your lady friend leave the nest again?
That is very sad, makes me feel so bad.
You can fly away, in the sky away.
You're more lucky than me.

I also had a pretty girl, she's not with me today.
They're all the same those pretty girls.
Take tenderness, then they fly away.
Yellow Bird, yellow bird.

Did your lady friend leave the nest again?
That is very sad, makes me feel so bad.
You can fly away, in the sky away.
You're more lucky than me.

Wish that I were a yellow bird, I'd fly away with you.
But I am not a yellow bird, So here I sit.
Nothing I can do.
Yellow bird, yellow bird.

ฺำWrittern by: Bergman/Bergman/Luboff

เจ้านกสีเหลือง
เกาะสูงอยู่บนต้นกล้วย
เจ้านกสีเหลือง
เจ้านั่งเหงาอยู่คนเดียวเหมือนเรา

คู่ของเจ้าจากร้ังไปแล้วเหรอ
ช่างน่าสงสารจัง
ทำให้พลอยเศร้าไปด้วย
แต่เจ้ายังบินหนีไปได้
เจ้ายังโชคดีกว่าฉัน

ฉันก็มีสาวน่ารักอยู่คนหนึ่ง
แต่เธอไม่อยู่กับฉันวันนี้
สาวสวยๆก็เหมือนกันหมด
เอาความอ่อนโยนแล้วก็บินจากไป

ปล่อยให้เธอบินไป
สู่ฟ้าแสนไกล
เลือกซักเมืองแล้ว
คอยจากคืนเป็นวัน
ซ้ำจนเหลืองจนดำเหมือนกล้วย
เขาอาจจะเลือกเจ้าสักวัน

หวังว่าเป็นนักสีเหลือง
ฉันจะได้บินไปกับเจ้า
แต่ฉ้ันไม่ใช่นักสีเหลือง
ก็เลยต้องนั่งว้าเหว่อยู่คนเดียว

เจ้านกสีเหลือง เจ้านักสีเหลือง

SAD : no sad

2008-09-04T18:52:00.002+01:00

ผลสอบออกแล้ว...

ต้องยอมรับว่า Dr.Ken เป็นอาจารย์ที่ตราจข้อสอบเร็วมาก ใช้เวลาตราจข้อสอบของนักศึกษา 32 คนเพียงหนึ่งคืนและอาจจะแถมด้วยช่วงเช้าอีกนิดหน่อย

เราเองก็ไม่มีปลั๊กไปให้พลังงานแกโน๊ตบุ๊ค เลยต้องไปนั่งทำข้อสอบในห้องพักอาจารย์ - -"

สรุปว่า...

ได้ 89% เกรด A
ท็อปอีกครั้ง

รู้สึกอยากร้องไห้ รู้สึกว่าทำข้อสอบไปได้ไม่สมบูรณ์เท่่าไหร่
แต่ยังท๊อปงั้นหลอ?

นี่มีความหมายยังไง...

SAD : Software Architecture and Design

2008-09-01T18:23:00.001+01:00

เพิ่งสอบวิชาข้างบนนี้ไป...

เป็นข้อสอบแบบ Take home(Take dorm) ให้เวลาทำ 24 ชั่วโมง คือแจกข้อสอบตอนเลิกคลาส แล้วให้เอามาส่งก่อนเริ่มคลาสอีกวันหนึ่ง (วิชานี้มีเรียนทุกวันทำการ ยกเว้นวันพุธ)

ข้อสอบแบ่งออกเป็นสามส่วน ส่วนแรกสอบถามความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมซอฟต์แวร์ แต่เน้นไปทาง Distributed System กับ O-O Architecture มากกว่า

ส่วนที่สองเป็นการออกแบบดีไซน์ ในข้อสอบสั่งว่าให้ออกไปกินข้าวเย็น แล้วระหว่างกินก็ให้สังเกตกิจกรรมต่างๆที่เกิดขึ้น หลังจากนั้นก็ให้กลับมาออกแบบระบบ ข้อนี้ตอนส่งไปยังทำไม่เสร็จสมบูรณ์ และใช้เวลาทำแค่ห้านาทีเท่านั้นเอง ในการประยุกต์ใช้โึครงสร้างสถาปัตยกรรมระบบ รวมถึงการวาด Class Diagram ด้วย

ส่วนที่สามเป็นการตีความหมาย วิเคราะห์และแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับบทความเรื่อง Design Patterns Are Bad for Software Design มีบทความที่แย้งกันมาอีกบทความหนึ่งคือ Every Good Designer uses Design Patterns

เป็นส่วนที่ใช้เวลาในการเขียน (พิมพ์) มากที่สุด โดยเฉพาะส่วนที่ต้องแสดงความคิดเห็น และให้ตอบว่าเห็นด้วยกับใครมากที่สุด (Peter or James) ตอบไปในส่วนนั้นไปว่า...

Peter and James arguments are like old traditional and new traditional software developer’s opinion. In the old era, the most programmers may be stuck in Basic or C which are not fully support OO concept. Nowadays, OOP are well-know and widely use in commercial software development though my college. They prefer OO development. Peter argument is not wrong because software should be simple and a solution is a way to solve problems. The solution should not come from a design pattern or other tools. We can’t say that design pattern make our life easier, the wrong use of design pattern may lead to complexity, low performance, waste a resources and etc.

Base on my experience, I usually use a simple design pattern like Iteration rather than use a loop to get all value from link-listed or array. It gives a convenience to me. I did not worry of over looping and can implement it with in one line of code. Thus, I also agree with James. I still try to use a new design pattern to apply to my project since I design to develop application by using Spring framework. I might fail to select a design pattern , but we are learn from mistake. After mistake, I will have more and more experience until I have enough experience to use the right and using design pattern effectively.

In conclusion, I agree with James arguments than Peter. Desing Patterns can help us design a good software rather than thinking of a solution again. I do not want to repeat myself, if I know a solution of problems. Thus, using design pattern is great, but we need to avoid of using it. As James said “A good designer” use design pattern, I want to be a good designer too.

Today is my birthday. I pray that you still by my side.

2008-08-22T13:19:00.003+01:00

วันนี้เป็นวันเกิด...ของเรา
วันที่ 22 สิงหาคม 2551
อายุครบ 21 ปีบริบูรณ์

เลยจะต้องบันทึกความทรงจำเก็บไว้ซักหน่อย

ช่วงเวลาของชีวิตในตอนนี้ แค่เฉพาะวันนี้ก็ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง
เรากำลังจะเดินไปข้างหน้า...เพราะฉะนั้นต้องไปไหวหวั่นกับสิ่งใด
แน่วแน่อยู่กับอุดมการณ์...สิ่งที่เราคิดว่าถูกและควรต่อไป
เพราะเราไม่ใช่ทั้งต้นหญ้าและไม่ใช่ทั้งต้นไทร...แต่เราเป็น 'มนุษย์'

มนุษย์จะต้องมีจิตใจที่มั่นคงและซื่อตรงต่อตนเอง

Senior Project ก็มีแนวทางบ้างแล้ว
โปรเจ็คส่งประกวดก็ได้เริ่มทำแล้ว
ทักษะที่ต้องการจะมีไม่ว่าจะเป็นการออกแบบและพัฒนาเว็บไซต์ ด้านภาษาอังกฤษ ฯลฯ ก็ได้สะสมเพิ่มพูนมาจนถึงตอนนี้
การทำงานเป็นเว็บมาสเตอร์ก็ไปได้ดี (เสียแต่ว่าไม่มีเวลาอัพเดตเว็บไซต์ตามคำสั่งงาน)

ทุกอย่างดูจะไปได้ดี
ขอภาวนาแค่อย่าให้ตัวเองท้อถอย หรือให้ใครมาทำให้ท้อใจ
แค่นี้...เราก็มีความสุขดีแล้ว

วันนี้เพื่อนเรา (ดุ๋ย และคนอื่นๆร้องเพลงวันเกิดให้เรา)
พ่อบอกว่า Happy Birth Day...

ขอบคุณคะ
ขอให้ทุกคนอยู่เคียงข้างกันต่อไป...

อาจารย์ นักศึกษา เก่ง ไม่เก่ง?

2008-07-16T12:24:00.005+01:00

ท้อแท้ หดหู่ เสียใจ เคว้งคว้าง....

นอกจากจะเป็นวันที่ยุ่งแล้ว ยังพบกับความน่าตื่นเต้นกับฐานข้อมูล ErrCode 17 ใน MySQL ที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นอะไรได้ทุกวี่ทุกวัน ทำให้ต้องเคลียร์ tmp กันทุกวัน และเรื่องภาพซ้อน ที่แก้โค้ดไปมาตั้งสองวัน มันน่าปวดหัว แต่ในที่สุดทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติ หัวใจพองโตขึ้นมาทันที

ตอนเย็นหลังจากเรียน SRA อย่างสนุกสนานและุุคุัยกันเรื่องวันสอบกลางภาคเสร็จแล้ว พี่เตยก็บอกว่าอย่างเิพิ่งออกไปไหน เดี๋ยวพวกอาจารย์จะมาคุยด้วย

หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ค่อยได้ เหลือแต่คำถามเดียวว่า "เรียนมาตั้งสี่ปี นี่เราเลวร้ายขนาดนี้เลยหลอ" แถมยังรู้สึกว่า เสียใจขนาดหนักที่มาเรียนที่วิท'ลัย ถ้าเราเลือกไปเรียนกะเพื่อนที่อื่น ซึ่งเป็นที่ยอบรับ และมีสภาพแวดล้อมทางการศึกษาที่แตกต่างไปจากที่นี่ คงไม่มีใึครมาพูดกับเราขนาดนี้

เฮ้อ หงุดหงิดจริงๆ รู้สึกไม่ค่อยชอบอาจารย์ขึ้นมาเลย

ถ้าเราเป็นอาจารย์ เราจะไม่บอกนักเรียนของเราหรอกว่า...ที่ผ่านมาเราลำบากแหละเหนื่อยมากแค่ไหนเพื่อนักเรียนของเรา แต่เราจะทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด ด้วยหัวใจที่เปิดกว้าง

ในฐานะของนักเรียน(นักศึกษา) เราไม่ได้ต้องการการยอมรับในความเก่งกาจ แต่เราต้องการความยอมรับในความคิด ความสามารถตามความเหมาะสม รวมถึงยอมรับในความอ่อนหัดและไม่เอาไหนของเราด้วย

จะเก่งหรือไม่เก่ง ก็เป็นอาจารย์
และ
จะเก่งหรือไม่เก่ง ก็เป็นนักศึกษา

ปล. ที่พูดมาทั้งหมดข้างบนเนี่ย จะเกริ่นไปเรื่อง Senior Project ใช่ป่ะ?

สันโดษ ไม่เดียวดาย

2008-07-04T11:36:00.002+01:00

ร่าเริงผิดปกติ...

โปรได้ยืนยันมาแล้วว่า "การชอบอยู่คนเดียวไม่ใช่เรื่องผิดปกติ"

มีคนมากมายรักสันโดษ

โอ้ เรา Happy...

เอาเพลงนี้ไปเลย

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

เศร้า x 2

2008-06-27T20:58:00.001+01:00

เพิ่งได้รับเมล์จาก Ajarn Alex Boyesen
ที่มาเป็น guest ของวิชา Laws and Ethics for Software Engineer ไม่ใช่เรื่องอะไรเลย มันคือโจทย์การบ้านที่ต้องขบคิด เอาไปเผยแพร่ความคิดในวันอังคารหน้า ถ้าว่างจะนั่งทำ Ethic Workbook ให้เสร็จ ขบคิดถึงปรัชญาร้อยแปดพันเก้าประการนั้นให้แตกฉาน ไม่ใช่งานสนุกเลยนะเนี่ย ต้องใช้ความพยายามมากพอๆกับการอ่านหนังสือ "โลกของโซฟี" เลยทีเดียว

นอกจากวันนี้จะไม่ได้ไปเรียน Econ 101 ตอนแปดโมงเช้าแล้ว ก็ยังทำงานตอนเย็นไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย พอรู้สึกว่าเสียสมาธิและหิว ตอนหกโมงครึ่งก็เลยแอบแว๊บมาดูกิจกรรมรุ่นน้องทีลานน้ำพุ แล้วไปอออยู่ที่บูธของ Apple พลิก macbook air ไปๆมาๆ จนรู้สึกว่ามันคงเป็น labtop ที่บางที่สุดในโลกจริงๆ ก็ขึ้นมาทำงานต่อ แล้วก็มีรุ่นน้องส่งโครงการมาให้ป้อนเข้าระบบอีก กลับมาที่ห้องพยายามลง svn ก็ใช้การไม่ได้อีก ฮือ เศร้ามาก

พรุ่งนี้วันเสาร์ยังต้องไปเรียนอีก เศร้า x 2

Because I said so!

2008-06-27T19:45:00.001+01:00

ตั้งแต่มี Intensive course (คอร์สละเอียด เข้มข้น และรุนแรง) วิชา Software Quality Assurance สอนโดย Prof. Claude Y Laporte เรียนสองอาทิตย์ อัดแน่นทุกวันจันทร์ พฤหัส เสาร์และอาทิตย์ เรารู้สึกว่าการที่มนุษย์เรียนวิชาเดียวกันถึงวันละ 6 ชั่วโมงนี่ เป็นความทรมานอย่างหนึ่ง อีกทั้งยังค่อนข้างจะปราศจากประโยชน์อันใด หลังจากชั่วโมงที่สองแล้ว นั่นก็หมายความว่าสี่ชั่วโมงที่เหลือ หัวสมองมันอ้างว้างเหลือเกิน

ก็เพราะคอร์สนี้ทำให้ไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเยียน MicroLab เลย อยากจะบอกอาจารย์โจ้ว่า challenged Project มีมากกว่า 53 % และ Impaired Project มีมากกว่า 31 % มีเพียง 16% เท่านั้นที่เป็น Successful Project ไม่ต้องกังวลใจไปเพราะยังไงเราก็อยู่ในส่วนใหญ่ อีกอย่างเราก็อยู่ใน 40%-50% ของซอฟต์แวร์โปรเจ็คที่จะต้อง Rework งานแล้ว จาก SRS ที่ผิดพลาด และ excessive technology I&II (เราเปลี่ยนจากการใช้ BASIC มาเป็น C# และก็ยังเปลี่ยนเทคโนโลยีในการทำงานอีกหลายๆอย่าง)

อยากให้อาจารย์ใช้พวก Configuration Management บ้าง (จริงๆนะ) แต่ he said no! แต่อย่างไรก็ตาม ในวิชา SQA อาจารย์ก็ได้สั่งให้เราเตรียมพร้อมติดตั้ง CVS หรือ SVN แล้วเรียบร้อย เย้ J
ได้สองใช้แล้วจริงๆ แต่ติดตั้ง SVN นั้นบนเซริฟเวอร์มันยากแฮะ หนูน้อย Putty มันฟ้อง error มาตลอดเลย L

วันนี้ก็แปล Code of Ethics เป็นภาษาไทย อาจารย์ใช้แรงงานเด็ก เอ่อ อีกอย่างเดี๋ยวจะหาว่า Code VS Standard มันต่างกันยังไง? ตอนบ่ายเรียน Network กับ ผอ. ก็หลับสบายเหลือเกิน ความง่วงนี่ไม่เข้าใครออกใครเลย ต่อด้วย SRA กับ อาจารย์เคน ที่คาบนี้ได้ยินคำว่า "Because I said so" บ่อยมากกกกก เป็นพวก Political Requirement ของลูกค้าที่ชอบเอาแต่ใจ

ตอนเย็นเข้าห้องเชียร์ พูดเลี้ยงดังไปสองสามประโยคก็อยากไอแล้ว แถมยังเกือบหลุดขำดาวซันโว ที่เต้นบัลเลย์หน้าห้องอีก แถมตอนวิ่งไปส่งน้องที่หอ ยังตะโกนไปวิ่งไป เหนื่อยเป็นสองเท่า แบบว่า "เฮ้ย เร็วๆ แฮก แฮกๆๆๆๆๆๆ"

ปล. SIS ได้ Model ใหม่มาเป็น PDA Phone ของ HTC รุ่น Diamond เยี่ยมยอดมาก โดยเฉพาะเทคโนโลยี TouchFLO 3D ที่เพิ่มเข้ามาในรุ่นนี้ มันทำให้สนุกขึ้นมาจริงๆ censor ก็ละเอียดมากด้วย เราจะซื้อมือถือใหม่แล้วววว น่าจะรวยๆนะ จะได้เล่น PDA Phone ซักที

ปล2. เมื่อคืนเปิดแอร์ไว้ที 23 C โง่เง่าจริงๆ ฝันว่าได้ไปเที่ยวขั้วโลกเหนือ กำลังจะหนาวตาย แล้วก็มีอาจารย์มาตามลากกลับไปเรียน - -"

Micro Lab - แล็ปเล็กโครงการใหญ่

2008-05-30T15:12:00.003+01:00

กาลเวลามันก็เป็นแบบนี้ พอช่วงใกล้จะเปิดเทอมทีไรงานก็จะมีเยอะทุกที เมื่อคืนวานก็ออกแบบหน้าเว็บของโครงการของ SET โครงการใหม่ ด้วยแนวสี "เลมอน" ที่คิดไว้ให้เศรษฐศาสตร์ (ก็จากที่คราวก่อน พี่เค้าบอกว่า "จืด" ไป เราก็เลยคิดคำว่า "จี๊ด" ขึ้นมาเลย)

สรุปว่าตามนั้น แต่โทนสีส้มเหลืองให้จี๊ดนี้เลือกได้แค่ชุดเดียวเอง นอกนั้นก็จนปัญญาแล้ว เลยคิดว่าจี๊ดแบบมะนาวเขียวน่าจะดี กว่าจะได้โครงร่างก็สว่างคาตาพอดี

ตอนกลางวันก็ดันลืมไปว่านัดกับพี่มอง ประชุึมไมโครแล็ปอีก ไม่กี่วินาทีถัดมาโทรศัพท์จากพี่อ้อมก็ดังขึ้น ถามถึงไอคอน TSI E-learning ว่าทำเสร็จแล้วรึยังจะส่งไปให้ทาง SET

ทำไมงานมันไม่เฉลี่ยๆกันบ้างนะ

ประชุมไมโครแล็ป ได้ที่ปรึกษาใหม่ เป็นอาจารย์ใหม่ มาถึงปุ๊บก็ถามเลยว่า "Class Diagram คืออะไร? ใช้ทำอะไร" "ER คืออะไร มีกี่ level?" เหมือนได้ทบทวนบทเรียนใหม่เลย

งานของ SIS ก็ยังติดตรงไฟล์วีดีโอ สงสารคนตัดต่อกว่าจะเรนเดอร์ไฟล์ออกมาได้ รันออกมาจริงๆภาพดันเป็นสีเขียวอีก

อยากน้อยวันนี้ก็ทำงานมาเยอะแล้ว ตอนกลางคือจะได้เป็นข้ออ้างให้ตัวเองนอนหลับอย่างเต็มที

FIR :D

SEED

2008-05-25T11:23:00.001+01:00

เมื่อวานไปดูคอนเสริต "The Seed Show Charity เชียงใหม่" มีวงมาเล่นเยอะมาก อย่าง Lipta,Tatoo Color, Titanium,Scrubb และ Groove Rider เล่นกันนาน สี่ชั่วโมงกว่า กลับออกมาปวดขามากมาย สนุกใช้ได้ นี่ถ้าอายุน้อยกว่านี้จะสนุกมากกว่านี้นะเนี่ย เพราะฉะนั้นตอนนี้ต้องเรียนกอบโกยช่วงเวลาไว้ ไม่อยากนั้นล่ะก็ กู่ไม่กลับแน่

อาทิตย์หน้าก็จะเปิดเทอมแล้ว... T T

แซนวิชที่หายไป

2008-04-26T04:47:00.001+01:00

หลังจากทำแซนวิชเสร็จ ก็จะนำไปแช่ตู้เย็นไว้

แต่วันนี้มันไม่มี? แซนวิชไม่ได้อยู่ในตู้เย็น

ก็ตามเลยตามหามัน ไปเจอกล่องพลาสติกใส่มันอยู่ที่อ่าง ล้างเสร็จเรียบร้อย

คิดดูอีกที เมื่อคืนกินมันไปแล้วนี่นา...

ต้นแบบของความรัก

2008-03-07T12:13:00.003Z

ต้นไม้เป็นต้นแบบของความรัก

เพราะ...ต้นรักใบ ใบรักราก รากรักใบและลำต้น ทุกส่วนรักกัน ไม่เคยเห็นแก่ตัว

ใน A day เล่มที่ 90

ศจ. ยงยุทธ พูดว่า..

"ต้นไม้เปลี่ยนแสงมาเป็นน้ำตาล มันเก็บน้ำตาลไว้ในใบของมันไหม มันไม่เก็บไว้ที่ใบเลย มันส่งไปที่รากหมด พอรากได้น้ำตาลก็เจริญเติบโต แผ่ออกๆ หน้าที่ของรากคือดูดน้ำและเกลือแร่ ดูดมาแล้วมันเก็บไว้ไหม แล้วมันขายใบไหม มันส่งให้ มันมีแต่ให้ รากก็ให้ลำต้น ใบยอดก็ให้มาที่ราก แล้วระหว่างทางไอ้ส่วนไหนอยากดึกมาใช้ก็ดึงไป..."

นี่คือต้นแบบของความรัก

ถ้าไม่มีใบต้นไม้คงเหงานะ

แต่ใบก็เสียสละร่วงหล่นไป เพื่อให้ต้นและรากคงอยู่

Analog VS Digital

2008-03-07T12:13:00.001Z

มีความคิดที่จะเปลี่ยนนาฬิกาแขวนผนัง Analog เป็น Digital เมื่อคืนนี้เอง

ตอนกลางคืนเสียงนาฬิกามันดังเกินไป

อาการไข้ก็ยังไม่หายซักที ยิ่งทำให้หงิดหงิดไปใหญ่

ถ้าพูดถึง Digital ก็พาลนึกไปถึง Digital Signal Processing และก็พาลไปถึงภาพลีนา (Lena) และก็เลยเถิดไปใหญ่ จนนอนไม่หลับ

ว่าแต่ว่าจะเปลี่ยนดีมั้ยนะ?

กลัว?

2008-03-07T12:12:00.001Z

คนมักถามเสมอ เมื่อรู้ว่าใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพังในเชียงใหม่

ถามว่าไม่กลัวบ้างหลอ?

กลัวอะไร?

อย่างผีไง

ทำไมต้องกลัว?

อย่างอื่นก็น่ากลัวอยู่นะ

กลัวอะไร?

รู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือกันที่ไม่กลัวอะไร อยู่ตึกที่เพิ่งมีคนตกลิฟต์ลงมาตาย ใช้ชีวิตคนเดียว

มีอยู่สิ่งเดียวที่รู้สึกกลัวมัน

ก็คือความเหงา อันแสนระยำ ที่คอยซ้ำเติมอยู่ได้

แต่ก็นั่นเถอะ

ถึงแม้จะถูกรายล้อมด้วยผู้คนมากมาย

ฉันก็ยังรู้สึกเหงาอยู่ดี

เพราะเหมือนกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

มันช่วยไม่ได้จริงๆ

ถ้าแรกกับการสบายหู และหายใจคล่องขึ้นล่ะก็

การอยู่คนเดียวเป็นทางเลือกที่ดี ทางหนึ่ง

All by Myself

2008-03-03T20:54:00.001Z

กลับไปพลิกอ่านไดอารี่ของตัวเองดู มีวันหนึ่งที่ไฟดับและเขียนไว้ว่า...

"ฉันนั่งร้องเพลง All by Myself ของ Celine Dion (ต้นฉบับเป็นของ Eric Carmen) ท่ามกลางความมืด"

"Livin' alone
I think of all the friends I've known
When I dial the telephone
Nobody's home

All by myself
Don't wanna be
All by myself
Anymore

Hard to be sure
Sometimes I feel so insecure
And loves so distant and obscure
Remains the cure"

มันก็น่าเศร้าอยู่นะ แต่อ่านจบแล้วหัวเราะก๊าก

นึกถึงสภาพตอนนั้นแล้วตลกน่าดู

ถือว่านี่เป็น Sound track ของชีวิตตอนนั้นแล้วกัน ^ ^

ปล. เพิ่งกลับไปบ้าน ที่ไม่ได้กลับไปกว่าหนึ่งเดือน

เกิดศึกแย่งตัวลูกสาวคนเดียวระหว่างทำอาหารเย็น

เจ้าหลานชายวิ่งมาถามหลายครั้งว่า "เมื่อไหร่จะเสร็จอาฝน ไปเตะฟุตบอลกัน"

แม่ก็กลับตอบไปแทนว่า... "ไปก็ไม่ได้กินข้าวกันน่ะสิ อาฝนมาทั้งที ย่าสบาย"

แล้วแม่ก็กลับไปนั่งดูทีวีตามเดิม - -"

เฮ้อ เค้ามีลูกสาวไว้ใช้หลอเนี่ย?

เงินและเวลา

2008-02-28T16:57:00.001Z

พ่อบอกว่า... "ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้"
และสิ่งที่แก้ปัญหาได้มีสองอย่างคือ "เงินและเวลา"

แต่บางปัญหาก็ใช้ "เงิน" แก้ไม่ได้ ต้องใช้ "เวลา"

อย่างน้อยคำพูดของพ่อก็จริงอยู่บ้าง เราต้องใช้สองอย่างนี้จริงๆ "เงินกับเวลา"

เพิ่งไปซื้อจิ๊กซอมาต่อเล่น ต่อไปได้หนึ่งคืนก็เกือบเสร็จแล้ว เหลือแต่พื้นหลังสีเดียวกันที่ต่อยาก

ไม่ได้ว่างมาก แค่รู้สึกว่าควรจะหาอะไรทำแล้วได้สมาธิขึ้นมา ทั้งอ่านหนังสือ วาดรูป ถักไหมพรม ฯลฯ

ตอนเช้าก็พยายามออกไปออกกำลังกาย จากคราวที่แล้ว ที่หมอบอกว่าให้ไปหาซื้อหนังสือเกี่ยวกับสุขภาพ ค่อยได้ความรู้เรื่องการออกกำลังกายหน่อยจากที่โบ๋เบ้ แอนตี้การใช้แรงงานสุดๆ ตอนนี้พยายามเดินลงบันไดแทนที่จะใช้ลิฟต์ และออกกำลังกายบ้างเล็กน้อย จะว่าไปก็อยากขี่จักรยานเล่นแฮะ เหมือนปิดเทอมที่แล้ว ที่ตอนเช้าได้ปั่นจักรยานเล่นไปรอบๆมอ

อีกอย่างหน้านี้ในมอสวยมาก ได้บรรยากาศของหน้าร้อน ลมแรง ใบไม้ร่วง กระสุนใบไม้ พายุหมุน ฝุ่นตลบ กิ่งไม้ตกใส่หัว (หลังๆมาเริ่มไม่ดี)

กินยาแล้วง่วง...

2008-02-28T07:41:00.003Z

วันนี้เป็นหวัด ฟุดฟิด...

ก็เมืองไทยอากาศมันเปลี่ยนแปลงได้ทุกๆชั่วโมง หลายฤดูในวันเดียวกัน

เมื่อวานมึนหัวนิดหน่อย นึกว่าเป็นอะไร มันอย่างนี้นี่เอง มันบอกว่า พรุ่งนี้แกจะเป็นหวัดนะ

พี่อ้อมโทรมาตามเรื่องหนังสือ บอกว่า..."เรายังไม่คืนหนังสือให้พี่นะ แต่ไม่เป็นไรบรรณารักษ์มีหนีสิ้นไม่ใช่เรื่องแปลก" (- -") ถึงจะพูดอย่างนั้น ก็ยังรีบเอาไปคืนให้ วิ่งไปห้องสมุดกลางแทบตาย ไปถึงก่อนปิดสิบนาที หลังสแกนบาร์โค้ด เจ้าหน้าที่ก็มองหน้า แต่ข้าพเจ้าก็หายแว๊บไปแล้ว ก็ account มันเป็นของบรรณารักษ์น่ะสิ

ไปทำงานที่วิทลัยเหมือนเดิม แต่วันนี้อยู่ดีๆอาจารย์เต่งก็มาทวงไฟล์พรีเซ็นต์ที่เคยเอาไปพรีเซ็นต์ที่ำกรุงเทพฯ แต่จำได้ว่าก็อปลงเครื่อง Vios แล้วแก้ในนั้น แต่เครื่องนั้นก็เอาไปให้อาจารย์จากแคนาดาใช้แล้ว เลยรีบทำใ้ห้ใหม่ คราวหน้าต้องเก็บไฟล์อย่างเป็นระเีบียบซะที

และก็มีเรื่องอีกคือ...ใบเซ็นต์ชื่อหาย จำได้ว่าอาจารย์เอากลับไปที่ห้องพักอาจารย์ไม่ใช่หลอ? (- -")

เมื่อวานดู MCOT News รายการข่าวในรอบวันที่ออกอากาศในเวลาอยู่ห้อง แถมเป็นภาษาอังกฤษอีกตางหาก เยี่ยมจริงๆ ทีวีเมืองไทยมีข่าวเป็นภาษาอังกฤษ แถมในช่วงเวลาที่ข้าพเจ้าดูทีวีด้วยนะ พี่ผู้ประกาศข่าวเป็นพิธีกรรายการดิสนีย์ ช่อง 3 ที่ออกอากาศตอนเย็นๆ ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีอยู่รึเปล่า

ข่าวบอกว่า...วันนี้เช้าทักษิณกลับมาแล้ว และยืนยันว่าจะไม่กลับเข้าเล่นการเมืองอีก

ถ้าไม่คิดทางด้านเกี่ยวกับการเมืองแล้ว คนไทย เกิดบนแผ่นดินไทย ก็สมควรที่จะได้กลับมาอยู่บนผืนแผ่นดินไทย

เห็นตอนก้มลงกราบแผ่นดินแล้ว

ได้อารมณ์เพลง ดวงจำปา จริงๆ (ไม่ค่อยเกี่ยวๆ)

แอบเสียใจ ตื่นมาไม่ทันดูข่าวและแถลงสด ไม่น่าเป็นหวัดวันนี้เลย

แต่หวังว่าอะไรๆ จะดีขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเศรษฐกิจ

ราคากับข้าวก็อย่าขึ้นอีกล่ะ ถ้าขึ้นก็ขึ้นเป็นสตางค์ไม่ได้หลอ?

เมื่อวานราคากาแฟก็ขึ้นไปอีกสองบาท นมจืดก็ขึ้นมานานแล้ว แต่ยังดีที่ขนมปังยังราคาเดิมอยู่

หัวสมองเป็นเครื่องคิดเลขเลย หมุนติ้วๆๆๆๆ

Otaku : D.Gray Man

2008-02-26T07:08:00.002Z

What D.Gray-man Character Are You?

Hosted by theOtaku.com: Anime. Done right.

แปลกใจน่าดู ที่ได้ คันดะ ยู (Kanda Yu)

ก็เพราะ...ตอนแรกรู้สึกเกลียดไอ้หมอนี่มากเลย โดยเฉพาะตอนที่ใช้คำพูดรุนแรงกับคนที่กำลังไว้อาลัยต่อเพื่อนร่วมงานที่เสียชีวิตไป

คนแบบนี้มัน...ไร้ซึ่งเป็นคนมิตรด้วยทั้งมวล ไม่น่าคบอย่างยิ่ง

แต่ว่า...ฉันก็คือ คันดะ ยู

ถ้าอยู่ในสถานะการแบบคันดะ ก็คงทำแบบนั้นแหละ อาจรุนแรงกว่าด้วยซ้ำ

แต่ยังไงๆ ก็คิดว่า... ฉันน่ารักกว่า ถึงจะสวยน้อยกว่าก็เหอะ (^_^)

ปล. การไปดูหนังคนเดียวที่เมืองไทยมันอันตรายอย่างยิ่ง แต่ก็ไปครับ ตกลงทุกวันนี้จะทำอะไรคนเดี๋ยวหมดแล้ว ลืมการพึงพาคนอื่นไปซะอย่างนั้น

พลาด

2008-02-24T15:12:00.002Z

มาถึงตอนนี้...ก็ไม่ค่อยมั่นใจระดับสติปัญญาของตัวเองซักเท่าไหร่

นอกจาก...เปิดก็อกน้ำร้อนลวกมือตัวเอง เอาหัวไปชนกับกระจกหน้าต่าง เพราะนึกว่ามันเปิดอยู่ ลืมประชุมเมื่อวานนี้ และ วันนี้ก็ยังตื่นสาย รีบร้อนไปพรีเซ้นต์งานที่วิทยาลัยตอนบ่ายโมงตรงอีก (โทรศัพท์โทรตามเป็นไฟลนเลยทีเดียว)

ได้พรีเซ้นต์กลุ่มที่สี่ตอนบ่ายโมง ตรงส่วนดีไซต์ไม่ค่อยรู้อะไรกับเขาเท่าไหร่ นอกจาก class diagram, deployment diagram และ เดโมโปรแกรม ที่เป็นคนลงมือ นอกนั้นก็ได้แต่ดูอย่างเดียว ทีแรกเห็นแบบ state machine di. แ้ล้ว ก็คิดว่าุ document คงสมบูรณ์ดี แต่ืที่จริงแล้วตัว document ที่ส่งไปไม่ปรากฎมันแม้แต่น้อย งงๆอยู่พักใหญ่เหมือนกัน แอบหงุดหงิดนิดหน่อย ที่ไม่เป็นเหมือนที่คุยกันไว้ ไม่ว่าจะตัดอะไรออกหรือเพิ่มอะไร คนในกลุ่มก็ควรจะรู้เหมือนๆกัน

แต่คิดไปคิดมาตูเองนี่หว่า ที่ไม่สนใจเอง

รู้สึกผิดเหมือนกันนะเนี่ย (ก็มั่วแต่เล่นเกมส์อ่า - -")

เดโมโปรแกรมของเล่นที่เขียนขึ้นมาก็ใช้ได้ทีเดียวนะ (ในความคิด) ไม่ว่าจะเป็น interface, function, exception handling etc. แต่มาคิดดูอีกที ไม่เห็นจะน่าดีใจเลย ด้วยใช้เวลาทำแค่สอง golden time เลยใช้วิถีการที่ไม่คำนึงถึงความปลอดภัยเลย อาจจะโดนแฮ็กได้ง่ายๆ (อย่างน้อยก็รู้วิถีแฮกค์โปรแกรมตัวเองก็แล้วกัน)

ทำเล่นๆอยู่แบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะพัฒนากันล่ะเนี่ย เฮ้อ

เสร็จจากพรีเซ้นต์ก็ไปกินบุปเพ่ที่ไดโดม่อน กินจนท้องตึง ก็ไปเล่นเกมต่อ อยากเล่น Guitar Hero อ่าา แต่ก็เล่นไม่ได้เรื่องเลย มีเสียงดังตึงๆๆๆ อยู่ตลอดเวลา

หนูดุ๋ยก็เล่นไม่ได้เรื่องเหมือนกันแหละ (ดีใจค้าบ ^ ^) ไม่อย่างนั้นจะต้องโดนมันเยอะเย้ยตลอดชีวิตอย่างแน่นอน

พรุ่งนี้... ต้องไป micro lab

ผิดคำพูดกับแม่เป็นครั้งที่ 3

เวิ้นเว้อ.. เวิ้นเว้อ

2008-02-22T18:31:00.000Z

เรื่องมันเป็นอย่างนี่...

วันนี้สอบวิชาสุดท้ายเสร็จแล้ว ก็คือ Linear Algebra วิชาที่มาอ่าน lecture แล้ว รู้สึกเหมือนกับว่าไม่เคยเรียน แต่ว่าใครเป็นคนจดล่ะเนี่ย - -“ และอีกว่าครึ่งหนึ่งก็ยืมเพื่อนมาถ่ายเอกสาร เพราะว่าหลับบ้างล่ะ โดดบ้างล่ะ ฯลฯ

และถึงแม้จะเป็นวิชาสุดท้ายก็ยังไปสาย เข้าห้องสอบเป็นคนสุดท้ายเช่นเดิม อันที่จริงควรจะพูดว่าตั้งแต่สอบมานี่ไม่เคยมีใครเข้าห้องสอบมาหลังฉันเลย เป็นบุคคลที่ทุกคนต้องมอง เวลาเดินเข้ามาห้องสอบจริงๆ ยิ่งใหญ่มากๆ

พอดีว่าสอบที่ห้องคอมฯ ตึกคณิตศาสตร์ เดินไปเดินมา ไม่รู้อีกครับว่าห้องคอมฯอยู่ตรงไหน T T เสี่ยงดวงหา ยังโชคดีว่าหาเจอไว

ข้อสอบก็เป็นแนวการพิสูจน์ และแก้ปัญหาเล็กๆน้อย เลยทำแต่การพิสูจน์ ขี้เกียจคิดเลขเยอะ ทั้งๆที่มีคอมฯให้กดใช้ MATLAB ได้นะเนี่ย แต่ว่าทำพิสูจน์มันใช้สมอง ไม่ต้องบ้ากระหน่ำคำนวณเลขเยอะ (ขี้เกียจคร้าบ ขนาดวิชา Algorithm ให้ใช้ EUCLID หา key ง่ายๆก็ได้หกคะแนน ก็ยังข้ามไปเลย ขี้เกียจคิดเลข)

และในที่สุดวันนี้ก็ผิดคำพูดกับแม่อีกแล้ว รวมเป็นหนึ่งเดือนได้ที่ไม่ได้กลับบ้าน ก็เพราะพรุ่งนี้มีประชุม SE CAMT วันอาทิตย์ก็มี present project
เฮ้อ...คิดถึงพ่อกับแม่จัง

ปล. เมื่อวานควบคุมตัวเองไม่ได้ ตบโต๊ะซะเสียงดังเลย ระหว่างติวกันอยู่ ก็เพราะว่าหนึ่ง...ห้ามใครมายุ่งกับเพื่อนที่รักของฉัน สอง...ฉันไม่พอใจกับคนที่เห็นแก่ตัว แม้กระทั่งเพื่อนของตัวเอง
ทำไมถึงมีคนเข้าข้างคนพันธ์นั้นเยอะนักนะ โดยเฉพาะพวกผู้ใหญ่
พวกเขาจะรู้อะไรบ้างมั้ยนะ หรือว่าที่จริงแล้วไม่เคยจะสนใจพวกเราจริงๆ
พูดออกไปไม่ได้ เดี๋ยวหาว่าเด็กน้อยคนนี้ร้ายกาจอีก

ปล2. หนูแก่รสนิยม แต่หัวใจยังเด็กอยู่ อิอิ

Why Does It Always Rain On Me

2008-02-20T09:18:00.001Z

1.Which Britpop Band Are You?

You are Elastica. You like to keep yourself busy. You dont crave attention or money. You do what you want and dont care what anyone thinks of you. Youre spiky, tough and energetic.
Take this quiz!

ไปทำแบบทดสอบมา... ได้วง Elastica (โอ้วๆ เราก็แอบแนวเหมือนกัน)

ที่ว่าเป็น tough (คนที่ต่อต้านสังคม) นี่ เห็นท่าจะจริงอย่างรุนแรง แต่ energetic นี่ ไม่ค่อยจะจริงหรอก ขี้เกียจจะตายไป

ถ้าเป็น Britpop ล่ะก็ตอนนี้ชอบ Travis มากที่สุด แต่ถ้าให้เป็นที่หนึ่งตลอดการก็คงจะหนีไม่พ้น The Beatles จริงมั้ย

2. Why Does It Always Rain On Me

วันนี้ฝนตก...

นี่มันเป็นบล็อคของวัยรุ่นนะ มันควรจะมีวันไหนซักวันหนึ่งที่เขียนว่า Wow. It such a lovely day.

หรือไม่ก็เป็นอะไรที่ดีๆหน่อย

เมื่อวานอุตสาห์อพยพไปอยู่กับจ๋า กะว่าจะให้มันบังคับ ไม่อ่านหนังสือก็ทุบหัว กระตุ้นความตื่นตัวเยอะๆ

แต่แ้ล้ว...ก็เพราะเจ้าเด็กชายตัวไม่น้อย ที่เป็นปัญหา

จ๋าถามว่า...เจ็บมั้ยแก?

ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันก็แค่ทำให้ คนที่ร่าเริงมาทั้งวันจะร้องไห้ไปในวินาทีตั้งแต่นึกถึงเลย

มันผ่านมาตั้งปีกว่าแล้ว มีคนประเภทไหนกันที่ไม่ยอมลืมอดีต เป็นพวกประเภทโง่มาก โง่น้อย หรือว่าโง่ปานกลางกัน

โง่จนกระทั่ง...นั่งทำข้อสอบวันนี้ก็ยังเหม่อ จนทำข้อสอบไม่ทัน... ถ้่าทำก็ทำได้อยู่แล้วล้านเปอร์เซ็นต์ล่ะ ก็ใครๆก็ำทำได้

แต่นี่... อยากทุบหัวตัวเองจริงๆ T T

ปล. ขากลับมาที่พัก...ผับเพิ่งเลิก ฉันก็อยู่แต่ที่ห้องแล็ป ทำ document ส่ง แต่ที่จริงแล้วมัวแต่เล่น DotA มากกว่า - -" นั่งเล่นตั้งแต่หกโมงเย็นถึงตีสอง ได้ความรู้เรื่องเกมส์เยอะมาก จากทั้งไอ้ดุ๋ย โป้ง และไก่

ระหว่างกำลังมองดู Deployment Diagram ของ E-Student System เสียงไอ้ดุ๋ยก็ดังมา...เก่งจังทำ deployment diagram ได้ด้วย เลยยื่นไปให้ดู จุดประสงค์จะขอความเห็น แต่มันก็เดินเอาไปดูที่คอมฯของมัน แล้วก็มีเสียงกล้องถ่ายรูปดังแชะ ฮ่าๆๆ ข้อมูลของแกถูกโจรกรรมแล้ว - -"

การสอบและความปลอดภัย

2008-02-17T06:27:00.004Z

เอาล่ะ บทความที่ 113

1. การสอบ

นี่ก็สอบเสร็จไปแล้ว หนึ่ง สอง สาม... สามตัวแล้ว เหลืออีกสาม

วันก่อนสอบวิชา database system and database design ตอนแรกวิชานี้มันน่าเบื่อมาก แต่พอมาภาคหลัง เป็นภาคที่อาจารย์อิฐสอน ค่อยน่าสนใจขึ้นมาหน่อย (ยกเว้นคาบแลป... ติดไปทางน่าเบื่อเกินร้อยเปอร์เซ็นต์) ก็เหมือนๆกับ OOAD ที่ตอนแรกสนุกดี แต่มาตอนหลัง...มันเหมือนบทเรียนมันอยู่ที่เก่า ไม่ไปไหนเลย แถมข้อสอบก็ยังธรรมดามาก เพราะฉะนั้นในส่วนของดีไซน์ ก็เลยไม่ได้อะไรติดมาเลย หรืออาจเป็นเพราะฉันไม่เอาอะไรเองก็เป็นได้

พูดถึงข้อสอบ database... เป็นข้อสอบที่ตัวเองตั้งขึ้ินมาเองว่า..."ข้อสอบเสียดุล" ก็คือมันเป็นข้อสอบที่ถามเพียงแค่ 2-3 ประโยค แต่่ว่าคำตอบมันต้องอธิบายซักสองหน้าเป็นอย่างต่ำ แถมอาจารย์ยังมีหยอดว่า...ถ้ากระดาษที่ให้ไม่เพียงพอต่อความรู้ที่มี ขอเพิ่มได้นะครับ"

คราวหน้าให้สมุดมาเล่มหนึ่ง แล้วบอกว่าให้เขียนเนื้อหาทั้งหมดที่เคยเรียนมาเลยดีกว่า... (ห้ามทำจริงล่ะ)

แถมยังไม่ได้เขียนอะไรที่อยากเขียนอีกตั้งแยะ เวลาก็หมดซะก่อน และผลของเมื่อวานทำให้วันนี้ปวดแขนข้างซ้ายมาก โอย...เขียนไปเกือบยี่สิบหน้าแน่ะ

เพราะฉะนั้นแล้ว...การสอบวันพรุ่งนี้ ในวิชา OS จะต้องเร่งการเขียนให้เร็วขึ้น ก็เพราะมันเป็นข้อสอบแบบเสียดุลอีกนั่นแหละ

หน้าที่ของเราก็คือ...ทำกระดาษเปล่าให้มันแปดเปื้อน ฮ่าๆๆๆ

2. ความปลอดภัย

เมื่อวานอากาศเย็นลงนิดหน่อย ก็เลยชวนเพื่อนที่หอในออกไปกินข้าวมื้อเย็นกัน เพราะบรรยากาศดีๆอย่างนี้

แต่เมื่อวานก็มีพวกผู้ชายนิสัยเสียมาจ้องที่ขาอยู่ได้ ตั้งแต่เริ่มนั่งกินข้าว จนกระทั่งลุกออกจากร้าน ทั้งๆที่มากับแฟนแท้ๆแต่ก็ยังกล้า ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจ้องกลับไปให้ได้เกรงใจกันบ้าง แต่พอมาถึงทุกวันนี้กลับไม่มีความเชื่อมั่นอะไรเลยที่จะทำแบบนั้น รู้สึกตัวเองตัวหดเล็กลงยังไงก็ไม่รู้แฮะ พอมาเจอสถานการณ์อย่างนี้...ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย

ทั้งๆที่คิดว่าระวังตัวเองดีแล้ว กลับเข้าห้องก็ล็อคประตูหน้าต่างอย่างดี แต่งตัวมิดชิด บางทีอาจจะต้องเลิกใส่กระโปรงแล้วมั้ง หรือไม่ก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นไปอีก

ทำไมโลกมันน่ากลัวอย่างนี้

คราวหน้า

2008-02-14T18:00:00.004Z

ที่จริงวันนี้ก็ถือเป็นวันที่แทบจะไร้ค้าอีกวันหนึ่ง

นอกจากนั่งดูข่าว (มีกระแสว่าทักษิณจะกลับเมืองไทยวันนี้) กิน นอน และตบยุง ก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย แม้กระทั่งอ่านหนังสือสอบ (อีกแล้ว เฮ้อ)

เพิ่งนึกได้ว่า...วันนี้วันวาเลนไทน์

เห็นนักศึกษาในมอถือช่อดอกไม้เดินไปเดินมา กันเต็ม

เราเองก็ทั้งเคยได้รับของ และให้ของขวัญคนอื่นในวันนี้

แต่ว่าคงเป็นเพราะทำหน้าไม่ค่อยชอบใจเวลาได้ดอกไม้และก็ของขวัญจำพวก ตุ๊กตา พวงกุญแจรูปหัวใจ ฯลฯ (แต่ถ้าเป็นช็อคโกเลต อันนี้ชอบ ^ ^)

บางครั้งก็คืิดว่า...ตอนมีคนเอาของขวัญมาให้น่าจะทำหน้าตาดีใจซะหน่อย แล้วก็เตรียมช็อคโกเลตซักกล่องหนึ่ง มันก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นา

แต่สมองมันก็พาลคิดแต่ว่า... ไร้สาระ สิ้นเปลือง และน่ารำคาญ

และวันนี้ก็ยังพูดคำว่า...ไร้สาระ ตอนที่เพื่อนบอกว่า...ดูสิ อยากได้ดอกกุหลาบบ้างจัง

พอมีคนมาบอกว่าชอบเรามากๆ แต่ก็กลับมองกลับด้วยสายตาไม่เชื่อใจ... ในใจคิดอย่างเดียวว่าโกหกแน่นอน

ถึงแม้ว่าจะมีคนยืนยันอย่างนั้นมาหลายปี แต่ก็ไม่เคยสนใจ

จนวันหนึ่งหันกลับมาอีกครั้ง... ก็ไม่มีคนๆนั้นแล้ว

คิดๆดูแล้ว ถ้าโดนอย่างนี้้บ้าง ก็คงเสียใจน่าดู (แต่จะมีทางเร้อ...)

คราวหน้า (ถ้ามี)

เฮ้อ... จะดีใจ ตื่นเต้น กับวันวาเลนไทน์หน่อยก็คงไม่เสียหาย

เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชาย - ผู้หญิง มันดูจะเป็นเรื่องซับซ้อนเกินไป มันไม่ใช่แค่ความรักหรอก แต่มันคงมากกว่านั้น เพราะฉะนั้น...คงต้องเปิดใจซะหน่อย

ฉันเองก็เป็นพวกด้านชากับเรื่องพวกนี้ซะด้วยสิ

แต่พอแม่มาที่มหาลัย ก็ชอบถามอยู่เรื่อยว่าคนไหนแฟน - -"

อยู่ในอากาศไง...

พัฒนาการ

2008-02-13T09:07:00.001Z

วันนี้มองหน้าตัวเองในกระจก

หน้าตาก็ยังโทรมเหมือนเดิม ผมสั้นกว่าเดิมนิดหน่อย สูงเท่าเดิม ตัวเท่าเดิม (อาจจะออกด้านข้างมากไปหน่อย) แต่รวมๆแล้วก็เหมือนเดิม เหมือนเมื่อสองปีที่แล้ว ตอนเริ่มเข้ามหา'ลัย

กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน ของบนโต๊ะทำงานก็เหมือนเดิม กระปุกออมสิน ปฎิทิน หนังสือเล่มโปรด กล่องใส่ปากกาไว้จนเต็ม และคอมพิวเตอร์ตัวเดิม นั่งบนเก้าอี้แบบหมุนได้ตัวเดิม

ทุกวันนี้ก็ยังเล่นคอมฯจนดึก และหลับบนเก้าอี้ตัวเดิมๆ

ยังดูการ์ตูนที่ดูมาตั้งแต่อยู่สมัยมัธยม ตอนนี้ก็ยังดู การ์ตูนก็ยังอ่านเรื่องเดิม

และก็ยังขี้เกียจเหมือนเดิม

ที่จะพูดก็คือ... ฉันไม่ได้เห็นการเติบโตของตัวเองมานานเท่าไหร่แล้ว ทุกวันนี้ดูเหมือนอะไรมันก็เป็นเรื่องธรรมดาซะหมด

ความคิดแบบเด็กๆที่ไม่รู้อะไรเลย และความสนุกในการได้เรียนรู้ มันก็หายไปแล้วด้วย

ไม่มีความตื่นเต้นในการเรียน ไม่มีความท้าทายในข้อสอบ

เหมือนหัวสมองจะคิดอะไรดีๆไม่ได้อีกเลย ไม่ใช่ยุคแห่งความคิดเหมือนตอนอยู่มัธยม

ตอนนี้ฉันมัน...

ไร้พัฒนาการ...

ปล. เพิ่งสอบตัว OOAD ไป มันก็เท่านั้น มันก็แค่ข้อสอบธรรมดาๆ

Get Over

2008-02-11T18:52:00.000Z

After fighting with friends, and being that way.
I feel that something is missing.
Looked at with dry eyes and being blown by the dry wind of this time.

If it can be given up, I won't hold interest from the beginning.
If it can be forgotten, I won't feel the need for it.
The unsure feeling and courage is standing back to back.
But right now, I will make the dreams come true with these hands.

There are days that I'm about to break after being hurt, and days when I
trouble you by crying but
we will over come that, reaching for top more than anyone.

คิดว่า...ทำอะไรควรมีจุดมุ่งหมายที่แน่ชัด สิ่งที่หวังจะได้สำเร็จ ถ้าเราไม่รู้ว่าต้องการอะไร แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าจะทำอะไร มันเริ่มต้นไม่ได้เลย

และนี่...ฉันจะทำอย่างที่เขียนไว้ มันเป็นจุดหมาย

อย่างน้อยก็...ในการสอบครั้งนี้

-----------------------------------------------------------------------------------------

จากตอนที่แล้ว...

รู้สึกชอบเนื้อเพลงของวงจากญี่ปุ่น ไม่ใช่ว่าตามเทรนหรืออะไร

แต่ความหมายของมันลึกซึ้งและละเอียดอ่อนมาก
เป็นกวีชนิดหนึ่งเลยก็ว่าได้
ด้วยความพยายามในการเข้าใจ จากมีความสามารถในการจดจำตัวฮิระงะนะ ได้เพียงไม่กี่ตัว และตัวคันจิที่แทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้เลย ก็พัฒนามากยิ่งขึ้น อย่างน้อยก็จำตัวฮิระงะนะได้เยอะ พอจะอ่านเนื้อเพลงออกได้

อืม เป็นผลพลอยได้ที่ดีแฮะ

さぁ　咲き誇れ　もっと　もっと　もっと - เอาล่ะ จงบานสะพรั่งอย่างภาคภูมิให้มากขึ้นๆ

2008-02-10T15:59:00.000Z

ชื่อเรื่องวันนี้ยาว...เนอะ

และอ่านว่า... "saa sakihokore motto motto motto"

花びらのように散りゆく中で
ในสถานที่กลีบดอกไม้ร่วงโรยเหมือนฝันไป

夢みたいに　君に出逢えたキセキ
ชั้นได้เจอเธอราวปาฏิหาริย์

愛し合って　ケンカして
เรารักกัน ทะเลาะกัน

色んな壁　二人で乗り越えて
เราข้ามกำแพงต่างๆด้วยกันสองคน

生まれ変わっても　あなたに逢いたい
ถึงแม้ว่าจะได้เกิดใหม่ก็อยากจะพบเธอ

花びらのように散ってゆく事
ราวกับกลีบดอกไม้จะร่วงโรยไป

この世界で全て受け入れてゆこう
สู่โลกแห่งนี้ที่จะรองรับเอาไว้ทั้งหมด

君が僕に残したモノ
สิ่งที่เธอเหลือเอาไว้ให้ชั้น

「今」という現実の宝物
คือสิ่งล้ำค่าของความจริงที่เรียกว่า"ตอนนี้"

だから僕は精一杯生きて　花になろう
ดังนั้นชั้นจะเป็นดอกไม้มีชีวิตให้ถึงที่สุด

雨上がり　虹架かり　青あらしに生まれし光
แสงที่เกิดมาในพายุสีครามหลังฝนตกก็คือสายรุ้งที่ทอดผ่าน

ここにゆるぎない大切な物
สิ่งที่สำคัญจะหนักแน่นไม่หวั่นไหวอยู่ที่นี่

気づいてる「愛する」ということ
กับความรู้สึกที่เรียกว่า"รัก"

まだ歩けるだろう？　見えているんだもう
มันจะยังคงเดินได้อยู่ใช่มั้ย? และคงจะได้เห็นมันอีก

「想い」時を越え　永遠に響け
ข้ามผ่านช่วงเวลาแห่ง "ความทรงจำ" จงสะท้อนตลอดไป

君の喜び　君の痛み　君の全てよ
ความดีใจของเธอ ความเจ็บปวดของเธอ ทุกๆอย่างของเธอ

さぁ　咲き誇れ　もっと　もっと　もっと
เอาล่ะ จงบานสะพรั่งอย่างภาคภูมิให้มากขึ้นๆ

เขียนได้งดงามมาก...

วันนี้ไปงานเผาหลวงหม่อนมา รู้สึกหดหู่ทุกครั้งที่ต้องไปงานศพ และมองเห็นคนที่รู้จักกลายเป็นเถ้าถ่าน...ควันลอยไปกับสายลม

ถ้าเป็นคนที่รักมากๆ ฉันอาจจะลอยไปตามไปด้วย

แต่ว่า...ในที่สุดแล้ว

คนที่มีลมหายใจก็ต้องอยุ่ต่อไป

เป็นดอกไม้... อีกอย่างพรุ่งนี้...สอบแล้วววว

เอาล่ะ จงบานสะพรั่งอย่างภาคภูมิให้มากขึ้นๆ

i just want a perfect world

2008-02-03T16:46:00.000Z

วันนี้เป็นวันที่ตื่นเช้า... หลานชายดูจะตื่นเต้นดีใจใหญ่ที่เห็นอาตื่นเช้า วิ่งไปบอกแม่กับอาที่เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่นว่า "วันนี้อาฝนตื่นเช้าจัง"

ไปนั่งที่ร้านได้ซักพักก็ทนเสียงรถไม่ไหว ปวดหัวกับเสียงรถที่ผ่านไปมาหน้าร้านมาก เลยกลับมาที่บ้าน เห็นท้องไร่ ท้องนา ท้องฟ้า และท้องน้ำ ค่อยยังชั่วหน่อย

ตอนเย็นกลับมาเชียงใหม่ ไปทำงานที่ในมอ และก็ถูกเพื่อนลากไปกินข้าวด้วย พูดถึงคะแนนตอนกลางภาคว่าทำไมถึงพุ่งขนาดนั้น

ก็บอกแล้วว่าปกติไม่่ค่อยจะอ่านหนังสือ แต่คราวก่อนนี่กรณีพิเศษ เพราะเพื่อนลากไปอ่านด้วย เป็นการบังคับทางอ้อม

แล้วถามว่าไม่รู้สึกว่ามันเป็นการแข่งขันบ้างหลอ?

เลยตอบไปว่า "ถ้าได้คะแนนสูงสุดแล้ว จะแข่งกับใครอีก ถ้าไม่ใช่ตัวเอง"

เฮ้อ มันหมายความว่า...โลกนี้มีคนเป็นล้าน มีคนที่นำหน้าเราไป และตามหลังเราอยู่มากมาย กลุ่มของ SE ก็แค่ส่วนย่อยเท่านั้น โลกข้างนอกยังต้องแข่งขันอีกมาก ถ้าแข่งกับคนทุกคนคงไม่มีความสุขแน่

ที่ท้าทายที่สุดคือการแข่งกับตัวเอง
-----------------------------------------------------------------------

ถึงแม้ว่าบ้างครั้ง...ฉันจะรังเกียจโลกใบนี้เอามากๆ
แต่ก็อยากใช้ชีวิตอยู่ไปนานๆ พร้อมๆกับพ่อและแม่
และบางครั้งโลกมันก็เผยบางมุมที่น่ารักออกมา

มุมมองและการใช้ชีวิตของผู้คนรอบข้างที่มองยังไงก็ไม่เอาไหน
อะไรบางอย่างบนโลกที่ไม่เคยเป็นไปตามต้องการ

แต่...ฉันก็ยังมีความสุขอยู่

Ignorance is bliss

2008-02-01T17:45:00.000Z

การไม่รับรู้คือความสุข..

เมื่อวานตากฝนกลับมาที่ห้อง อย่างน่าสงสาร สภาพตัวเองคงเหมือนกับลูกหมูตกน้ำ และทำลายสถิตการจามติดต่อกันของตัวเอง เฮ้อ ถ้าแม่มาเห็นสถาพจะว่ายังไงนะ

แถมตอนกำัลังจะอาบน้ำไฟก็ดับพรึบทั้งคอนโดฯ
ข้าพเจ้าก็เลยรอจน...หลับไปเลย...

แล้วฝนก็ตกมาจนถึงเช้าวันนี้... ตอนเช้าเจ็บคอ หนักหัว(หัวหนัก) รู้สึกตัวร้อนจริงๆ ก็แม่เคยสอนไว้ว่าตากฝนมาให้รีบอาบน้ำนี่นา แต่นี่ไม่ได้ทำอะไรเลย

ไร้ข่าวสาร เรื่องราวบ้านเมือง เทคโนโลยีใหม่ๆ...
ก็มีความสุขดีเหมือนกัน

ปล. ยังจำ Fardavikoz (ฟาร์เดวิโก้) ได้มั้ย
มันเป็น laptop ยี่ห้อ Acer รุ่น Aspire 55ooz

ไม่น่าเชื่อว่าอยู่กับฉันมาเกือบสามปีแล้ว อาจมีรอยแตกจากการกระแทกกับโต๊ะทำงานไปบ้าง แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ
ตอนนี้เขากำลังป่วย ใครใจบุญช่วยบริจากค่ารักษาหน่อยสิคะ *_*

ยิ้ม

2008-02-01T09:31:00.000Z

ฉันยิ้มได้จริงๆหลอ?

Sad Saturday

2008-01-26T14:28:00.000Z

ง่อมง้าว เหงาหง่อย

คนเรามีหลายด้าน

แต่คนเราเห็นมันทีละด้าน

มีนิทานเล่าว่ามีชายตาบอดอยู่สี่คน

ทั้งหมดอยากรู้ว่าช้างนั้นมีลักษณะยังไง จึงพากันไปลูบคลำช้างดู

คนหนึ่งจับงวงช้าง ก็บอกว่าช้างนั้นตัวกลมๆ ยาวๆ

คนหนึ่งจับหูของช้าง ก็บอกว่าช้างนั้นเหมือนหนังแผ่นใหญ่และบาง

คนหนึ่งจับท้องช้าง ก็บอกว่าช้างนั้นเหมือนกำแพง

และอีกคนจับหางของช้าง และก็บอกว่าช้างนั้นเหมือนกับเชือก

ไม่มีใครถูก

เพราะแต่ละคนก็ได้จับแต่ส่วนใดส่วนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้สัมผัสทั้งหมด

คนเราก็เหมือนกัน

บางคนมองแต่ด้านใดด้านหนึ่ง

ไม่ได้มองทั้งหมด รู้จักแต่แค่บางด้าน

คนที่รู้จักฉันก็คงเหมือนกัน

ฉันไม่ได้เป็นเพียงที่คุณเห็นเท่านั้นนะ...

-----------------------------------------------------

ปล.หลังจากที่ใช้ชีวิตนักศึกษาแบบ “ศุกร์เมา เสาร์แฮงค์” มาได้ซักระยะนึง

ข้าพเจ้าก็กลับตัวเป็นคนดีแล้วครับผม ^ ^

โดยเสาร์นี้เป็นเสาร์แรก ที่นักจิ้มๆโปรแกรมอยู่ที่บ้าน วันอาทิตย์นัดจะไปอัพเดตเว็บไซต์ และกินมื้อใหญ่

ความเศร้ามันไปแล้ว ชีวิตกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม

ไปเรียนเป็นปกติเช่นเดิม กินข้าวได้เยอะเป็นปกติ หัวเราะกลิ้งไปกลิ้งมาได้อย่างปกติ และไม่ค่อยมีตังค์ใช้เหมือนเดิม - -“

จุดจบของสิ่งหนึ่ง เป็นการเริ่มต้นของอีกสิ่งหนึ่ง

2008-01-03T17:15:00.000Z

สวัสดีปีใหม่คะ...

คิดว่าปีใหม่ก็ต้องทำอะไรที่ดีๆ แต่ว่าวันแรกของการเปิดเรียนในศักราชใหม่ก็ขาดเรียนทั้งวันแล้ว โดนหาว่าเป็นนักศึกษาภาคค่ำเลย เพราะตอนเย็นก็เข้าไปทำโปรเจ็คที่วิทยาลัยแต่ไม่ได้ไปเรียน สรุปคือ ไม่อยากเรียนนั่นเอง ขอตามใจตัวเองหน่อย

ได้รับข้อมูลว่าได้ท็อปวิชาเมเจอร์เป็นตัวที่ 3 เหมือนในฝันเมื่อคืน แต่ว่ามันออกไปแนวฝันร้ายมากกว่า เจ้าดุ๋ยมันบอกเพื่อนที่ไปอ่านหนังสือด้วยกันว่าคราวหน้าให้เอายาพิษให้กิน แถมตอนเย็นยังส่งเมล์มาตอกย้ำอีก อยากทุบหัวมันจริงๆเลย

ช่วงนี้อากาศเย็นมาก โดยเฉพาะตอนกลางคืน แล้วพอเย็นก็จะปวดหัวทุกที ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เหมือนกินน้ำเย็นเข้าไป ทรมานจริง แถมการตื่นไปเรียนตอนเช้าก็ทรมานพอๆกัน

ปีนี้จะทำอะไร?

วางแผนไว้ว่าจะเขียนหนังสือให้เสร็จ หลังจากที่งมไปๆมาๆ ก็รู้ว่าปัญหามันอยู่ตรงไหน หลักๆก็คือ หนึ่ง...เราไม่มีความรู้ในเรื่องที่เขียนมาก่อ สอง...อารมณ์เราไม่ได้ ใช่แล้ว ต้องห่างจากเรื่องรักหวานแหวว และกุ๊กกิ๊ก ถ้าจะรักก็ต้องรักในแบบของหนูฝนนี่แหละ

ถ้าว่างจะเขียนสรุปเรื่อง ปรัชญา รัฐศาสตร์ และจิตวิทยา โดยเฉพาะเรื่องรัฐศาสตร์ น่าสนใจมากเพิ่งอ่านไปได้นิดหน่อยแล้วติดใจ (เป็นหนังสือเรียน ของรามฯ) เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปหาที่ห้องสมุดมาอ่าน สนุกมากเลยเรื่องรัฐศาสตร์และประวัติศาสตร์ แต่ปรัชญานี่ต้องทำใจ ถ้าไม่มีฐานความรู้มากพอ ก็ต้องปวดหัว จนอาจต้องหยุดอ่าน ค่อนข้างหนักเลยทีเดียว

ต้องอ่านแล้ว "เขียน" อย่างที่ Fracis Bacon ได้พูดไว้ว่า...
"การอ่านทำให้รอบรู้
การเสวนาทำให้รู้พร้อม
การเขียนทำให้รู้แน่"

เพราะอยากรู้แน่ จึงต้องเขียน เป็นการเรียบเรียงความคิดและให้สมองได้คิดวิเคราะห์ออกมาก่อนเขียน

เขียนบันทึกด้วยมือ ถึงแม้ว่าจะพิมพ์ได้เร็วกว่าเขียน (และอ่านรู้เรื่องมากกว่า) แต่การเขียนด้วยลายมือก็เป็นเหมือนการถ่ายทอดจิตวิญญาณสู่กระดาษได้โดยตรง มีวิญญาณและความรู้สึกที่มากกว่า

ดูแลสุภาพ น้ำหนักควรลดได้แล้ว ควรนอนให้มากๆได้แล้ว นั่นๆต้องทำให้ได้สิ แต่ตอนนี้ก็ตีสองเข้าไปแล้ว

และทีี่แน่นอนที่สุดก็คือ พูดดี คิดดี ทำดี ดีพร้อมทั้งกาย วาจา ใจและวิญญาณ

ให้เป็นมนุษย์ที่ถึงพร้อม

ข้าพเจ้าขอเป็นคนชายขอบ - Marginal People

2007-12-26T08:10:00.000Z

เคยเป็นคนชายขอบของภูมิศาสตร์ อยู่ตรงขอบแผ่นที่ชายแดนประเทศไทย ณ ต.น้ำยืน จ.อุบลราชธานี ชายแดนไทย-เขมร และ เขตชายแดนช่องแม็ค ชายแดนไทย-ลาว
ปัจจุบัน ถึงแม้จะก้าวเข้ามาเป็นคนเมือง แต่ก็ยังเป็นคนชายขอบ ... คนชายขอบของความคิด

ฉันมีเคยมีความคิดที่จะไม่เรียนต่อมัธยมปลาย และก็ยังมีความที่จะต่อต้านการเรียนต่อมหาวิทยาลัย
คำว่า "รั้วมหาวิทยาลัย" มันก็ไม่ต่างจากคำว่า "คุก" ที่กักขังความคิดของคน

คนเราคงไม่ได้เกินมาเพียงแค่ เรียนให้สูงที่สุด ทำงาน แต่งงาน และตาย

ฉันไม่เชื่อหรอกว่าการเรียนในรั้วโรงเรียน จะทำให้คนเราเป็นคนที่แท้จริงได้

ถึงแม้ว่าปัจจุบัน... ฉันจะอยู่ในสถานะของนักศึกษา ในวิทยาลัยที่ถือได้ว่ามีค่าเทอมแพงที่สุด ที่ค่าเทอมเพียงเทอมเดียวอาจจะส่งเสียเด็กคนหนึ่งให้เรียนจบมหาวิทยาลัยภายในสี่ปีได้ทีเดียว

ชีวิตคนๆหนึ่ง แต่อยู่ในสังคมที่แตกต่างกันคนล่ะขั้ว ทั้งที่สังคมนั้นอยู่บนผืนแผ่นดินเดียวกัน

มีความคิดมากมายที่ถูกทิ้งไว้ ถูกขับไล่ด้วยความคิดที่เห็นแก่ตัว ความแตกต่างทางชนชั้นก็ยังมีให้เห็นอยู่เรื่อยไปไม่ว่าสมัยไหน

วันนี้...ฉันยืนอยู่ตรงนี้ในฐานะผู้มีโอกาสอยู่ในมือ วันพรุ่งนี้ วันต่อๆไป ฉันจะเอาโอกาสไปหยิบยื่นให้เด็กคนอื่น

ฉันสาบาน...ก่อนจะจากโลกนี้ไป ฉันจะเอาโอกาสไปให้พวกเธอ...

-- แด่ความคิดที่ถูกละทิ้ง และ
Sanjit Bunker Roy ผู้ก่อตั้ง “วิทยาลัยเท้าเปล่า” (Barefoot College)

โตเกียวเอสคิบิ แก๊งป่วนก๊วนนักสืบ และ วิเคราะห์คะแนนสอบวิชา OOA&D

2007-12-22T18:25:00.000Z

1. โตเกียวเอสคิบิ แก๊งป่วนก๊วนนักสืบ

นี่แหละคือหนังสือที่อ่านก่อนสอบ...
คือพอดีช่วงก่อนสอบมช. มีงานสัปดาห์หนังสือพอดี เป็นเวลาสิบวันเต็มๆ แ่ต่ว่าก็ไม่ได้มีโอกาสไปดูหนังสือเลย เพราะอาทิตย์นั้นทั้งอาทิตย์ต้องอบรมพิเศษเพื่อสอบ JAVA Cert. ( เรียกอย่างเป็นทางการว่า Sun Certified Java Programmer (SCJP) -

This foundation certification is for programmers interested in demonstrating proficiency in the fundamentals of the Java programming language.
To achieve this certification, candidates must successfully complete one exam. It is not necessary to be a Sun Certified Java Associate prior to taking this exam.

มันก็คือใบประกาศที่ยืนยันว่าเรามีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมด้วยภาษาจาวา แต่ตัวที่สอบนี้เป็น SCJP ซึ่งเป็นตัวพื้นฐานสุด ราคาสอบประมาณ 6,000 บาทเห็นจะได้ แต่ผู้ที่เข้าอบรมจะได้สิทธิในการสอบ post test ถ้าสอบผ่าน ทาง SIPA ก็จะส่งไปสอบฟรี!!!! ตอนนี้ก็ผ่านแล้วรอใบประกาศ บัตรประจำตัว และเข็มกลัดอยู่

มันจะส่งมาจากประเทศไหนก็ไม่รู้เหมือนกันแฮะ

แต่เป้าหมายจริงของการสอบมันอยู่ที่ยอดของแผนภูมิด้านล่างนี้

สีส้มนั้นคือตัวที่สอบผ่านไปแล้ว แต่ที่อยากได้ก็คือ SCDJWS สำหรับ Java Web Services Developer ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะมีความรู้พอจะไปสอบได้ ตอนนี้ยังเริ่มต้นอยู่เลย
ตอนสอบก็นึกถึงเรื่อง Hikaru No Go หรืือ ฮิคารุเซียนโก๊ะ นึกถึงตอนที่ฮิคารุพยายามสอบเพื่อเป็นมืออาชีพ ได้อารมณ์ในความต้องการที่จะผ่านให้ได้ และความตึงเครียดมาก (อันหลังนี่ท่าทางจะไม่จริง)

ถ้าสอบปีนี้ไม่ผ่าน ปีหน้าก็ต้องไปสอบกับรุ่นน้อง ปีหน้าไม่ผ่าน ก็ปีหน้าไปเรื่อยๆ คิดดูดิน่าเศร้าแค่ไหน

นอกเรื่องไปไกลเลย

ช่วงนั้นก็ยุ่งอยู่หลายอย่าง ต้องทำโปรเจ๊ค Part - Analysis ส่ง ต้องไปแก้เว็บด้วย ฐานข้อมูลกับโปรแกรมเก็บข้อมูลยาอีก กว่าจะได้ไปเดินเล่นที่งานหนังสือก็วันสุดท้ายพอดี แถมตอนที่เค้าเริ่มเก็บร้านกันแล้วด้วย และแถมเดินรีบจนไปล้มกองกับพื้นอยู่หน้าหอสมุด T-T
มุ่งตรงไปซื้อหูฟังแล้วก็กลับมาแวะซื้อ โตเกียวเอสคิบิ แก๊งป่วนก๊วนนักสืบ เล่ม 1 กับ 2 ทันที ตอนแรกจะเอาทั้งห้าเล่มแล้วเชียว แต่่เอาตังค์ไปแค่ห้าร้อยเอง ซื้อหูฟังไปก็เหลือไม่ถึงสามร้อยดี

แน่นอน ซื้อมาก็ต้องอ่านดิ โชคดีที่อ่านจบก่อนสอบวิชาแรกประมาณ 10 ชั่วโมงเห็นจะได้ คือหลังจากงอแงกับเพื่อนเพื่อจะหนีมาจากการอ่านหนังสือร่วมกัน ก็กลับมาอ่าน โตเกียวเอสคิบิ เล่ม 2 ทันที (ช่างเป็นคนที่รักดีจริงๆ) อ่านไปกว่าจะจบก็ตั้งตีสองแน่ะ โชคดีที่วิชาแรกสอบเที่ยง

ถึงแพนด้า -- ถ้าแกสนใจสองเล่มนี้ ฉันจะส่งไปให้ พร้อมกับ The ballad of the columnist - วิรัตน์ โตอารีย์มิตร , แดดสิบแปดนาฬิกา - เดือนวาด พิมวนา , ธรรมสบายใจ - ว.วชิรเมธี และ พลิกชีวิตง่ายนิดเดียว - ต้นกล้านัยนา

สามารถสั่งมาได้ ฟรี!!! แต่ต้องถามก่อนว่ามีรึยัง?

2. วิเคราะห์คะแนนสอบวิชา OOA&D

เจ้าดุ๋ยเพิ่งส่งเมล์คะแนนสอบ Object-Oriented Analysis and Design มาให้ มันเป็นเช่นนี้

ไอ้คนที่มันได้ 36.5 มันโคตรเลวเลย ทำ mean ให้มันสูง

คะแนนมันก็ออกมาประมาณนี้

ฉันได้ 36.5 ว่ะ

(คืนก่อนสอบยังดู ลิขิตกามเทพ กับตีสิบ อยู่เลย)

ดูในรูปอาจเห็นว่าแต่ล่ะคนได้คะแนนเยอะ แต่จริงๆแล้วมีคนได้คะแนนเกิน 30 ประมาณ 8 คน

แต่มันก็ทั้งหมดทั้งมวล มันก็ไม่สำคัญเท่ากับว่า 3.5 คะแนนที่หายไปนั้น ผิดพลาดไปเพราะอะไร อยากรู้จัง

ไม่ใช่ว่าอยากได้คะแนนเต็ม แต่อยากเข้าใจได้ถูกต้องที่สุดมากกว่า และคิดว่านี่คงเป็นเหตุผลที่ทำไม ต้องมีการสอบ

ปล1. ฉันรู้จัก Leah Dizon มาเมื่อสองวันก่อนนี่เอง จากเว็บเด็กดี จากนิยายพวกพระเอกจับนางเอกกด อะไรประมาณนั้น เห็นแล้วน่ารักดี ก็เลยอยากรู้ว่าเป็นใคร แล้วก็ค้นหาดู น่ารักจังเลยอ่ะ เฮ้อจะละลาย (แต่ว่าทำไมเดี๋ยวนี้นิยายที่ติดอันดับฮิต ถึงเป็นเรื่องอย่างว่าซะหมด วัยรุ่นเดี๋ยวนี้เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย)

เรื่องดารานั้นก็เห็นอยู่หลายคนในทีวี แต่ไม่ค่อยรู้จักชื่อแส้แฮะ เห่อๆ
แต่ถ้าเป็นนักร้อง โดยเฉพาะแนวร็อคแอนโรล ยุคเจ็บสิบ แปดสิบนี่พอไหว :)

ปล2. แกต้องถามตัวเองก่อนว่าเข้าใจเนื้อหารึยัง ถามหลายๆรอบด้วย ถ้าคำตอบคือไม่ ก็ทำวิธีการไหนก็ได้ให้ตัวเองเข้าใจเนื้อหาได้ก่อนที่จะสอบ อย่าเอาฉันไปเป็นตัวอย่างในการเตรียมตัวสอบ เพราะว่าคนเรามีวิธีการในการเรียนรู้ที่ต่างกัน ฉันมันพวกแค่เปิดหนังสือผ่าน แต่พอสอบ ตอนนึกถึงอะไรภาพมันก็โผล่ขึ้นมาให้หัวเลยแหละแก มหัศจรรย์มาก
เพราะฉะนั้นการอ่านหนังสือก็ไม่จำเป็นมาก เพราะทุกอย่างค่อนข้างเคลียร์ตั้งแต่เรียนแล้ว (ไม่ใช่สมองเคลียร์ โล่งนะแก - -")

อีกอย่างวิชาที่ฉันเรียนส่วนมากก็ไม่ต้องใช้ความจำ เน้นการวิเคราะห์และออกแบบมากกว่า เรื่องพวกนี้ต้องเข้าใจอย่างแท้จริงถึงจะทำได้ และก็ต้องอาศัยการฝึกฝนมากๆด้วย

ที่เป็นปัญหาที่สุดสำหรับฉันก็คือ "ลายมือ" ตั้งแต่เรียนมายังไม่มีวิชาไหนที่ไม่ตำหนิมาเลย ทั้งฝรั่ง ทั้งคนไทย ส่ายหน้าทุกครั้งเมื่อเห็นลายมือ

แต่ฉันเชื่อว่าแกทำได้ดีแน่นอนทั้งการสอบและลายมือ

สู้ต่อไป ไอ้แพนด้า...

ความสนุกสนานในการสอบ

2007-12-21T11:58:00.000Z

เมื่อหน้าหนาวมาเยือน อากาศเริ่มเย็นลง ตอนเช้าเริ่มมีหมอก และฉันเริ่มมีอาการแพ้อากาศ มันเป็นสัญญาณบอกว่า...การสอบกลางภาคเทอมสอง ได้ใกล้เข้ามาแล้ว (ช่างรวดเร็วเสียจริง เพิ่งเปิดเทอมไปเองไม่ใช่หลอ - -")

ยังรู้สึกว่า...ในหัวสมองไม่มีอะไรเลย มันเป็นฟองน้ำ เป็นนุ่น เป็นขี้เลื้อยหรือที่แย่กว่านั้นก็คือไม่มีอะไรเลย กลวงโบ๋

สองถึงสามวันก่อนวันสอบวิชาแรก ข้าพเจ้าก็จะกลายเป็นบุคคล popular ขึ้นมาทัีนที มีเสียงเรียกสายโทรมาเรียกตัวไปอยู่เสมอ (ปกติแล้วตอนกลางภาคจะไม่เท่่าไหร่ แต่ปลายภาคนี่ popular สุดๆจริงๆ เพราะเริ่มมีคะแนนกลางภาคมายืนยันความสามารถในการทำคะแนนแล้ว เป็นบางวิชาเท่านั้น)

แต่ว่าก็ไม่เคยไปเลยซักที... - -"

ชวนคนที่ไม่อยากอ่านหนังสือ ไปอ่านหนังสือเนี่ย ลองคิดดูดิมันจะไปมั้ย

ไม่อยากอ่านก็เลยไม่ไป อีกอย่างมันหนาวด้วย นอนอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆ มันช่างสุขกาย สุขใจเกินคำบรรยาย

แต่เทอมนี้ไม่เหมือนเทอมก่อนๆ ที่ผ่านมา
เพราะดันอยากได้เกรด 3.52 ขึ้นไป (คือเทอมที่แล้วได้แค่ 3.58 ทั้งที่ตั้งเป้าไว้ว่า 3.60 แล้วแท้ๆ ถ้าไม่อย่างนั้นเกรดเฉลี่ยรวมก็จะเกิน 3.50 แน่ๆ แต่ ณ ปัจจุบันเกรดเฉลี่ยรวมข้าพเจ้าอยู่ที่ 3.49 ขาดไป 0.01 เฮ้อ)

เทอมนี้ไปอ่านหนังสือกับเพื่อน ที่หอพักของเพื่อน ห้องนึงอัดเข้าไปได้ตั้งหลายคน เกือบสิบคน ส่วนมากเป็นผู้หญิง แต่ว่ามีเพื่อนผู้ชายอีกหนึ่งคน และแฟนของเืพื่อนอีกสองคน

เหมือนไปเปิดเผยธาตุแท้ให้คนอื่นรู้ เพื่อนบอกว่า...แกนี่สบายๆจังเลยเนอะ (ข้าพเจ้า - รู้สึกผิดจัง)
แค่อ่านหนังสือไปร้องเพลงไป และบางครั้งก็ลุกขึ้นไปเต้นบัลเลย์ ^ ^
ในขณะที่คนอื่นบอกว่ากลัว กลัว และ กลัว ว่าจะทำข้อสอบไม่ได้

ไม่รู้เหมือนกัน...มันไม่ได้มีความรู้สึกอย่างนั้นนี่นา สอบก็คือสอบ ถึงได้คะแนนน้อยก็ไม่เสียใจหรอก ช่างมันประไร ชิ ชิ ชิ
คะแนนสอบบางครั้งก็วัดอะไรไม่ได้

เหมือนตัวเองไม่ค่อยมีความรู้สึกกับอะไรเลย ปกติก็เป็นพวกความรู้สึกช้ากว่าปกติอยู่แล้วนี่นา

เอ้า มาเข้าเรื่องดีกว่า เทอมนี้สอบอยู่สี่ตัว ถือว่าน้อยมาก ทุกทีสอบครั้งล่ะตั้งห้าถึงหกตัว
ตัวแรกที่สอบเป็น Algorithm Analysis and Design เป็นตัวเดียวที่สอบตอนเที่ยง
ความยากของวิชานี้ก็คือ ผู้สอนที่เป็นอาจารย์ชาวเนปาล ฟังยากมากเลย ตัววิชาก็ยากอยู่แล้ว ยังมีอุปสรรคอย่างอื่นอีก ด้วยเหตุนี้จึงต้องอ่านให้มากๆเข้าไว้ อาจจะยากตรงการวิเคราะห์อัลกอรึทึม คำนวณประสิทธิภาพ ซึ่งแน่นอนถ้าจะหามาได้ก็ต้องเขียนอัลกอรึทึมออกมาก่อน ซับซ้อนมาก

ตอนสอบอาจารย์ก็พยายามเดินเข้ามาถามว่าเข้าใจคำถามรึเปล่า เพราะมีบางคนสงสัย แต่ข้าพเจ้าตั้งหน้าตั้งตาทำอย่างเีดียวเพราะมันจะทำไมทันอยู่แล้ว เลยตอบไปหลายครั้ง ah, yes - yes , yes แถมตอนสุดท้ายยังมาข้อดูข้อสอบเราอีก อะไรกันเนี่ย เห็นแล้วก็พยักหน้าหนึกๆ แล้วพูดว่า that right อะไรของเค้ากันเนี่ย - -"

ตัวที่สอง สอบวันต่อมาตอนแปดโมงเช้า แน่นอนตื่นไม่สอบเกือบไม่ทัน เข้าห้องสอบเป็นคนสุดท้้าย นั่งพักอยู่นานกว่าจะหายเหนื่อยถึงเริ่มทำข้อสอบได้ พอหายเหนื่อยก็ยังรู้สึกหิวเข้าอีก ท้องร้องเสียดังมาก ไม่รู้ว่าคนข้างๆจะได้ยินรึเปล่า (อายจัง) วิชานี้ชื่อว่า Database System and Design พวกการออกแบบฐานข้อมูลและการเขียนคิวรี่ข้อมูลด้วย SQL เป็นของโปรดอยู่แล้ว แต่ด้านหน้าๆทำไม่ค่อยได้ ตรงเกี่ยวกับประเภคของฐานข้อมูล ฯล ฯ จำไม่ได้จริงๆ

ออกมานอกห้องสอบ เพื่อนมาเล่าให้ฟังว่าอาจารย์เอาข้อสอบเรามาเปิดดูแล้วยิ้ม (นึกภาพออกเลยจริงๆนะ) แหม ไซโคลนักศึกษาจริงๆ

อีกวันต่อมา แปดโมงเช้าเหมือนกัน เริ่มไม่ไหวแล้ว แย่กว่าเมื่อวันก่อนอีก อาจารย์เห็นหน้าก็พูดออกมาเลยว่า...ดูโทรมจัง เลยแอบบ่นไปเงียบว่า...ไม่น่าให้สอบเช้าอย่างนี้เลย ไม่รู้จะได้ยินรึเปล่า

ตัววิชา Object-oriented Analysis and Design เป็นวิชาที่เรียนสนุกดี มีการให้คะแนนในการตอบคำถามด้วย ตอบได้เยอะเหมือนกัน แต่ึถึงยังไงก็ต้องไม่เห็นแก่ตัว อิๆ แต่การ analysis requirement และการออกแบบ มันยากโดยตัวของมันอยู่แล้ว ต้องระมัดระวังไม่ให้ขาด requirement และก็ต้องระวังไม่ให้เกินด้วย ต้องระวังอยู่หลายๆอย่าง ส่วนมากก็เป็นคำถามเกี่ยวกับ UML diagram ที่ใช้ในการออกแบบ ข้อสุดท้ายให้ requirement มาตั้งสี่หน้า เกี่ยวกับระบบการจัดการสินค้าของ McDonald ไม่รู้ไปหามาจากไหนแฮะ ตัด activity diagram ออกเป็นอย่างแรก เพราะเหนื่อยแน่ๆถ้าเลือกทำข้อนี้ เหลือ use case diagram กับ class diagram เลือกอย่างหลังเพราะรู้สึกจะทำง่ายที่สุดแล้ว และแล้วก็เขียนไปอย่างที่อยากเขียน

เว้นหนึ่งวัน ก็มาถึงวันนี้กับวิชา Operation System ให้เอา A4 ที่เขียนด้วยลายมือของตนเองเข้าไปได้หนึ่งแผ่น ก็เลยจดเข้าไปเต็มที่ ถ้าไม่จดล่ะตายแน่ สมองปลาทองอย่างนี้ นั่งไปซักหนึ่งชั่วโมงก็มีคนเริ่มส่งข้อสอบ เริ่มหน้าซีด ตูยังทำได้ไม่ถึงครึ่งเลย แล้วก็เริ่มเมื่อยมือแล้วด้วย เอ่อ ลืมบอกไปข้อสอบส่วนมากเป็นเขียนบรรยาย การเขียนก็ต้องเขียนให้อ่านออก สะอาดและเรียบร้อย OS นี่มีคะแนนโบนัสสำหรับคนที่เขียนได้ถูกต้องตามหลักไวยกรณ์ภาษาอังกฤษด้วยนะเออ ตั้ง 5 คะแนน
ทำไปได้ซักพักกระดาษเริ่มหมดเลยบอกอาจารย์ .... ขอกระดาษสองแผ่นคะ ชูสองนิ้วด้วย เหมือนสั่งอาหารเลย และสองแผ่นที่ขอมาก็ยังไม่พอคราวนี้เรียกเบาๆ อาจารย์ก็ไม่ได้ยิน พอเห็นหน้าก็ทำเหมือนรู้เลย...มัันจะเอากระดาษอีกชัวร์ อาจารย์หยิบมาเป็นปึก จะเอากี่แผ่น แฮๆ กลัวแม็คอาจารย์เย็บข้อสอบหนูไม่เข้าจังเลย ^ ^
ออกห้องสอบเป็นคนสุดท้าย...

สอบเสร็จแล้ว กับ Leah Dizon

2007-12-21T11:35:00.000Z

อาจจะงงว่า...ชื่อเรื่องวันนี้มันเกี่ยวกันยังไง

คือวันนี้เป็นวันที่สอบเสร็จแล้ว แต่จะสอบเสร็จไม่เสร็จก็ไม่เคยจะต่างกันสำหรับข้าพเจ้า ^^ (บอกใครก็ไม่มีใครเชื่อว่า...ไม่เคยยีระกับคะแนนสอบ)
แต่ว่ามิดเทอมนี้อ่านหนังสือด้วยล่ะ ฉันอ่านหนังสือด้วยล่ะ ฉันอ่านหนังสือด้วยล่ะ ฉันอ่านหนังสือด้วยล่ะ

เลยเพิ่งได้รู้ว่านักศึกษาคนอื่นเค้าอ่านหนังสือกันอย่างตั้งอกตั้งใจจริงๆ แต่รายนี้ไม่ถึงสี่ทุ่มก็ร้องไห้กลับห้องไปนอนแล้ว รู้สึกผิดจัง
แต่ถ้าเทียบกันแล้ว ถึงอ่านหนังสือน้อยๆอย่างข้าพเจ้า คะแนนก็ไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเลย
(บางวิชาแอบได้เยอะ แต่ไม่อยากคุยเดี๋ยวหาว่าโม้ มันเป็นเรื่องบังเอิญทั้งนั้นแหละ)

ตอนพ่อกับแม่โทรมา...แล้วบอกว่าอยู่ห้องของเพื่อน ติวหนังสือกัน นึกหน้าทั้งสองคนออกเลย คงเหวอน่าดู บางทีอาจพึมพำเบาๆอย่างไม่เชื่อหูตัวเองว่า "ลูกฉันอ่านหนังสือหลอเนี่ย"

เอาเป็นว่า...ต่างคนต่างมีวิธีการในการเรียนรู้ที่ต่างกัน

วันนี้สอบเสร็จ ไม่รู้อะไรดลบันดาลใจให้รู้สึกอยากเป็น Leah Dizon โดยเฉพาะตอนอยู่ในอ่างอาบน้ำอ่ะ น่ารักม๊ากมาก ไม่ได้มีความรู้สึกว่าเธอเซ็กซี่แต่อย่างใด

Leah Dizon น่าร๊ากกก สุดๆ

The Ways

2007-11-27T17:45:00.000Z

มันมีสองทาง...

ทางที่เดินอยู่ กับ ทางที่อยากไป

ความรู้สึกแบบนั้นมันมาอีกแล้ว

ผิดหวัง

2007-11-24T07:11:00.000Z

ผิดหวัง !!

พวกเขาไม่ใช่นักศึกษาทางด้านคอมพิวเตอร์ที่แย่ เท่านั้น

พวกเขายังเป็นนักศึกษาที่แย่มากๆอีกด้วย

ผิดหวัง และ...

ผิดหวัง

Web Design : Accessibility

2007-11-17T19:21:00.000Z

ตอนนี้กำลังสนใจเรื่อง interface usability หรือพูดง่ายๆ ก็คือ การออกแบบ user interface (ไม่รู้จะแปลเป็นภาษาไทยว่าอย่างไร) โดยเฉพาะอย่างยิ่ง web page ที่นอกจากจะคำนึงถึง time efficiency (เวลาในการเรียกหน้าเพจ) และ ความถูกต้องในการแสดงผล ก็ต้องคำนึงถึง usability ข้อนี้ด้วย เพราะฉะนั้นการออกแบบหน้าเว็บจึงต้องทำให้ง่านจริงสำหรับผู้ใช้ด้วย ถ้าออกแบบดีผู้ใช้ก็สุจใจ แต่ถ้าออกแบบไม่ดี ผู้ใช้ก็วุ่นวายใจเหมือนกัน โดยส่วนตัวแล้ว สไตล์ในการออกแบบจะเป็นแนวที่ว่างเยอะ ตัวหนังสือน้อย เน้นแสดงด้วยภาพ ตอนร่างแบบในสมุดวาดจะเขียนทุกอย่างที่ีควรจะมีลงไป และสุดท้ายก็พิจารณาว่าองค์ประกอบไหนจำเป็นที่ต้องปรากฎบ้าง และอะไรที่ไม่จำเป็นก็ต้องตัดทิ้งไปซะ อย่างเมนู (navigator) ที่มีเมนูย่อยมากมาย อาจจะใช้จาวาสคริปต์หรือ DHTML เขียนซ่อนไว้ได้ แต่นี่ไม่ใช่ประเด็นที่จะพูดวันนี้...

ที่จะพูดถึงก็คือ การออกแบบเว็บเพจเพื่อผู้พิการทางสายตา อันทีจริงศึกษาเรื่องนี้มาตั้งแต่เรียนมอปลายแล้ว แต่ไม่ได้คิดจะพัฒนาอะำำไรจริงจัง ก็เหมือนๆกับหลายๆอย่างที่แค่ศึกษาเท่านั้น แต่ไม่เคยลองนำมาใช้ มาตรฐานสำหรับเว็บเพจเพื่อคนตาบอดทาง w3c ก็เขียนชี้แจงไว้เหมือนกัน

ต่อไป... ต้องคำนึงถึงตรงนี้ให้มากด้วย

My Handwriting

2007-11-16T20:21:00.000Z

วิกฤตการณ์ทางความคิด

2007-11-13T16:08:00.001Z

จะมีใครคิดถึงเรื่องนี้บ้าง

หรือจะมีใครบ้าง ที่สำนึกว่า...

"เรายังมีสมองอยู่"

เมื่อครบสามสิบสองประการตามธรรมชาติ

จงใช้สมองคิดให้มากที่สุด

คนเราใช้ประสิทธิภาพของสมองแค่ 2% เท่านั้นเอง

เราดึงมันออกมาใช้มากกว่านี้ได้

แค่คิด...

Ethics in today's society?

2007-11-12T17:17:00.000Z

Don't have any word to say, just look at picture. And think more!

บริสุทธิ์

2007-11-05T17:38:00.000Z

อยู่ๆ เป่าเสี้ยว ก็ส่งเพลงมาให้

แถมบอกว่านี่เป็นเพลงบ๊อบสุดฮิตของจีนในขณะนี้

เพราะจริงๆ แต่ไม่รู้ความหมายของเพลง

ทำนองเพลง... จากที่ฟังประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีของจีน เรียกได้ว่าบริสุทธิ์ไม่เจือปลอม สิ่งนอก

วันนี้ได้เห็นครูแอ๊ดด้วย แอบปลื้มมานานแล้ว

เพื่อนที่ไปด้วยถามว่าใครน่ะ?

อ้าว ไม่รู้จักหลอ ออกจะดัง

หรือว่ามี เราคนเดียวที่คิดว่า "ดัง"

ครูแอ๊ดเล่นสะล้อกับขลุ่ย

ทำให้คิดถึงพ่อ

พ่อก็เล่นขลุ่ย เล่นสะล้อ แต่ไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไหร่ เอกไปทางซึงมากกว่า

รู้สึกเสียใจที่ไม่เอาดีทางนี้ซะเลย

เราน่าจะสืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษมากกว่า

หรืออาจเป็นเพราะพ่อตามใจมากเกินไป

วันอาทิตย์ ไม่อยากซ้อมก็ไม่เป็นไร

อยากทำอะไร ก็ไม่เป็นไร

แต่โชคดีที่มีสัมผัสทางดนตรีเป็นพิเศษ

หรือถ้าอย่างน้อยไม่มีสิ่งไหนเลย

สิ่งบริสุทธิ์ที่มีก็คือใจรักต่อดนตรีพื้นเมือง

Buy Nothing Day

2007-11-03T07:08:00.000Z

Every year, on November 25th, people from around the world celebrate some thing call "Buy Nothing Day"

Come take part in the culture jam and BUY NOTHING on November 25th.

ไม่ใช่เฉพาะวันที่ 25 พฤศจิกายน เท่านั้น แต่สามารถทำได้ในวันที่สะดวก
เวลาจะซื้ออะไรก็หยุดคิดซักนิด

อย่าเป็นผู้บริโภคที่ "โง่"

Time Table

2007-11-02T11:09:00.000Z

เมื่อคืนนั่งทำงานอยู่จนดึก...

ออกแบบ Template ใหม่ได้เจ๋งเป้งมาก มันเก๋จริงๆนะจะบอกให้ แถมแนวอีกตางหาก แต่ก็ยังคงความเป็นทางการอยู่ นี่แหละที่ต้องการ

และเมื่อวานก็มีการบ้านเยอะด้วย เลยเข้านอนดึก

ตอนเช้ามีเรียน OOA&D เป็นวิชาแรก ตอนไปยังไม่ตื่นดีเลย ก็พอเข้าให้ไปแล้วเจอกับ quiz ค่อยตาสว่างขึ้นมาหน่อย

นี่เป็นการบอกว่า...นอกจากมนุษย์จะมีชีวิตที่มีคุณภาพได้ นอกจาก อาหารดี สุขภาพดี ก็ยังต้องมีการจัดการเวลาที่ดีอีกด้วย

และนี่ก็คือ calendar ส่วนตัว สร้างขึ้นโดย google calendar

High Priority Person

2007-10-29T17:24:00.000Z

ตอนนี้เปิดเทอมแล้ว...

มันไม่ได้รู้สึกสดชื่นซักเท่าไหร่
อย่างแรก...เปิดเทอมก็ต้องจ่ายค่าเทอมน่ะสิ ถ้ามีจ่ายก็คงดี ค่าเทอมข้าพเจ้าตั้งสี่หมื่นบาทแน่ะ

ประการที่สอง... สืบเนื่องมาจากประการแรก ตั้งแต่เข้าเรียนมหาวิทยาลัย คิดไปคิดมา... "ตูเป็นคนจ่ายค่าเทอมเองนี่หว่า " เงินค่าขนมจากพ่อกับแม่ก็ได้น้อยนิด จึงต้องทำงานพิเศษเยอะหน่อย ทุกวันนี้ภาวนาขอให้พ่อกับแม่รวยไวๆ ข้าพเจ้าจะได้ไม่ต้องดิ้นรนมากกว่าคนอื่น แต่มันจะเป็นไปได้มั้ยเนี่ย

ตอนนี้จึงไม่ค่อยว่างม ีงานเว็บมาสเตอร์ โปรแกรมจัดเก็บข้อมูล และ เกม (คงไม่รับอีกแล้ว จนกว่างานซักงานจะเสร็จ)

และด้วยเวลาที่ยังมีแค่ 24 ชั่วโมงเท่าเดิม...

ช่วงเวลาหลังเลือกเรียน โดยเฉพาะ golden time ระหว่างเวลา 21.00 น. - 24.00 น. ซึ่งเป็นเวลาที่เจียดมาทำงานหาเงินโดยเฉพาะ

เพราะฉะนั้น... จะไม่ยกเวลานี้ให้ใคร ยกเว้น high priority person สำหรับข้าพเจ้าจริงๆ

ปล. ต่อไปข้าพเจ้าจะหมั่นเขียน diary เพื่อให้ แพนด้า ณ กอไผ่ อ่าน
ดูเหมือนว่า...เธอคงเป็นคนเดียวในโลกที่เข้ามาอ่านบล็อคนี้ จริงจังๆ โดยไม่หลงเข้ามานะ

You're not the only one who's afraid of change.

2007-10-28T12:01:00.000Z

เพิ่งได้อ่าน friendship สมัยเรียนม.ปลาย

เพื่อนๆบอกว่า...

ฉันเป็นคนซื่อตรง คำพูดที่พูดมาไม่ต้องสงสัยเลยว่าโกหกรึเปล่า

ฉันเป็นคนลึ้กซึ้ง ไม่มีคำพูดแสนหวาน แต่มีคำพูดที่ให้กำลังใจเสมอ

เป็นคนมีน้ำใจ ที่ให้คำปรึกษาได้ทุกเรื่อง

เป็นคนมีโลกส่วนตัว แต่...เวลายิ้มแล้วทำให้ทุกคนมีความสุข

ฉันถามตัวเอง...

นั่นมันฉันจริงๆหลอ

อาจไม่ใช่ในตอนนี้

เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้มีเพื่อนที่ดีอย่างพวกเธอไงล่ะ

ตอนนี้...ไม่เหมือนตอนนั้น

เพื่อนคนนั้นไม่มีอีกแล้ว

*เฮ้อ อยากกลับไปเป็นคนดีๆ อย่างนั้นจัง

Heyday

2007-09-22T06:27:00.000+01:00

เพิ่งกลับมาจากการถูกเชิญตัวไปให้สัมภาษณ์ที่วิทยาลัย เป็นปกติของช่วงนี้ของปี การประชาสัมพันธ์อันครุ่กรุ่นของแต่ล่ะคณะและมหาวิทยาลัย จนทำให้เด็กม.6 คิดว่า..."หนูจะเข้าเรียนอะไรดี ก็พวกเขาบอกว่า...ของเขาดีทั้งนั้น"

อีกซักครึ่งชั่วโมงคงจะกลับบ้าน... และกลับมาอีกครั้งวันจันทร์หน้า อาทิตย์แห่งการสอบปลายภาค ก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น อาจารย์ถามมาหนูก็ตอบไป...เท่านั้น

ตอนนี้ไม่อยากอ่านหนังสือ แต่อยากได้โปรแกรม Matlab มารัน algorithm ของ facial reconition หน่อย อยากรู้ว่าตัวไหนมันจะแม่นมากกว่ากัน ระหว่าง elgenface, fisher face, the Hidden Markaw model and the neuronal motivated dynamic link matching

หลังจากพยายามอย่างมากในการเข้าใจ elgenface algorithm เข้าใจ concept แต่ไม่ค่อยเข้าใจหลักการทางคณิตศาสตร์ - -"

และถ้ามีเวลาว่างก็ต้องปรับ template ของเว็บให้โหลดเร็วขึ้นด้วย อาจจะต้องแก้ไข css บางคำสั่ง และลดทอนคุณภาพของรูปลง

และถ้าว่างอีก...ก็ต้องเร่งทำ quadra game ให้เสร็จสิ้น

แต่กันเวลาในช่วงวันที่ 4-7 ไว้เพื่อการทำ project ให้เสร็จซึ่งตอนนี้ก็ไม่น่ามีอะไรมากนะ หวังว่าอย่างนั้น ทุกอย่างมันอยู่ควบคุมหมดแล้ว อย่างน้อยก็อย่าให้เจอ fault ตัวใหญ่นัก ในช่วง 3 สามนั้น

ยินดีที่ได้เจอกัน...แต่
คงไม่ได้เจอกันอีกนาน...จริงมั้ย?

หน้าต่างบานที่สอง...

2007-08-23T17:44:00.000+01:00

ถือว่า...อายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ไปเมื่อวานนี้

เป็นช่วงหนึ่งของชีวิตที่ผ่านมา และในอนาคตก็จะผ่านไป...

เชื่อเถอะว่าการคิดดี ทำดี เป็นสิ่งที่ไม่เคยเสียเปล่า

เริ่มซะตั้งแต่วันนี้

วันที่เปิดหน้าต่างบานที่สอง...

Private investigations

2007-08-16T18:41:00.000+01:00

"... Scarred for life
No compensation
Private investigations ..."

Dire Straits

อาจจะต้องกลั้นหายใจในวันพรุ่งนี้...

อาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้ทดลองนำรัฐธรรมนูญฉบับปี 40 และปี 50 มานับคำและจำนวณครั้งที่ปรากฏ แล้วทำการเปรียบเทียบ ซึ่งได้ ผลการคำนวณ บางส่วนดังนี้

"ประชาชน" เพิ่มจาก 60 ครั้ง เป็น 123 ครั้ง
"จริยธรรม" เพิ่มจาก 2 ครั้ง เป็น 27 ครั้ง
"อำนาจ" เพิ่มจาก 103 ครั้ง เป็น 135 ครั้ง
"รัฐสภา" ลดลงจาก 173 ครั้ง เป็น 156 ครั้ง
"เลือกตั้ง" ลดลงจาก 330 ครั้ง เป็น 313 ครั้ง

จาก Blognone ครบ 3 ปีแล้วนะ

บางทีก็คิดว่า...ฉันนะคิดถูกที่สุดแล้ว แต่บางทีก็ไม่ แต่และแต่...
หลายครั้งที่การเชื่อคนอื่น มันพิสูจน์ให้เห็นถึกความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง

เชื่อตัวเอง ถึงมันจะล้มเหลว มันก็ได้อารมณ์ไปอีกอย่าง (สมน้ำหน้าตัวเอง)

ข้ามไปอีกเรื่อง...
โปรเจ็คในวันนี้นี่มันอะไรกันว้า?

ขอสารภาพเพิ่งคิดออกว่าจะทำอะไร ก่อนเรียนคาบแลป หนึ่งชั่วโมงกับอีกสองสามนาทีเล็กน้อย วาดอินเตอร์เฟช ใช้เวลาไปยี่สิบห้านาทีกับอีกเล็กน้อย แต่ idea มันอยู่ในหัว

พูดภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่อง ยังไม่ีเข้าใจตัวเองเลยว่าพูดอะไรออกไป มันไม่ค่อยพอใจกับโปรเจ็คนี้เท่าไหร่ เลยไม่ค่อยอยากจะโชว์ให้คนอื่นเค้าดู

แล้วทำไปทำไมเนี่ย?

A Deer with No-EyE

2007-08-14T18:09:00.000+01:00

A deer with no eye = No-eye deer

ก็อย่างว่า...No Idea

การใช้มือถือ...อาจไม่ได้อยู่ในหนังสือ"สมบัติผู้ดี" แต่ก็นั่นเถอะพวกเขาไม่เคยอ่านมันอยู่แล้ว

วันนี้นึกคลึ้มใจชวนป้าไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ฉลองที่ไม่ได้เจอกันซะนาน
ร่อนไปร่อนมา จากที่ milk-zone กลับห้องไปเอา note book แล้วไปนั่งเล่นต่อที่ห้องสมุด เป็นการฉลองวันที่ดีอีกวันหนึ่ง โดยการอ่านหนังสือ "ปีศาจ" หนึ่งใน 100 เล่มที่คนไทยควรอ่าน

เอ่อ เรื่องคะแนนที่ออกมา
รู้สึกภูมิใจที่จะบอกว่า...ข้าพเจ้าโง่เขลายิ่งนัก
คะแนนอาจได้เยอะไปหน่อย แต่ข้าพเจ้าก็ภูมิใจที่ข้าพเจ้า "โง่"
เป็นคนโง่ที่ประท้วงโลก...

โดยเฉพาะการใช้มือถือ...
มันอาจทันสมัยเกินไปที่จะบรรจุอยู่ในหนังสือสมบัติผู้ดี
แต่ไอ้พวก"ฉลาด" ...มันน่าจะคิดได้ว่าอะไรควร ไม่ควร

เซริฟเวอร์ หรือ ข้อมูล?

2007-08-08T17:03:00.000+01:00

เพิ่งไม่นานมานี้ที่มีกรณี ตำรวจทำการอายัด (ยึด) เซริฟเวอร์ของ tarad.com (ข่าวไม่ค่อยดังหรอก แต่มันเรื่องใหญ่มาก) เนื่องจากมีร้านค้าที่ขายของละเมิดลิขสิทธิ์

แน่นอนว่ามันผิดกฏหมาย...

แต่ว่ายึดไปทั้งเซริฟเวอร์เนี่ยนะ

ไม่รู้ว่าค่าเสียหายครั้งนี้เท่าไหร่ ทาง tarad.com ก็คงต้องระวังในส่วนนี้ให้มากขึ้น ส่วนทางตำรวจก็ควรจะระวัง "ข้อมูล" ในเซริฟเวอร์นั้นให้จงดี

ราคาแพงมากกว่าเซริฟเวอร์หลายเท่า...

แต่ีที่สำคัญก็คือ...เราจะมั่นใจได้ยังไงว่า...ข้อมูลจะไม่ถึงเปลี่ยนแปลง!!!

รายละเอียดจาก : รายงาน : ทำไมตำรวจ อยากยึดเซิร์ฟเวอร์?

เค้าบอกว่าศัพท์เศรษฐศาสตร์ห้องสมุดเศรษฐศาสตร์ ทันสมัยดี

2007-08-08T06:16:00.000+01:00

...

http://www.pantown.com/board.php?id=3217&area=1&name=board2&topic=130&action=view

โอ้...ปลื้ม

Visual Editor & Eclipse 3.3.0

2007-08-07T08:04:00.000+01:00

จะบอกว่า...ในเวอร์ชั่นใหม่ล่าสุดนี้ยัง ใช้งาน Visual Editor ไม่ได้...

แล้วไงดี ?

รอต่อไป...

101 Ways To Know Your Software Project Is Doomed

2007-08-03T19:29:00.000+01:00

ช่วงสอบอันแสนน่าเบื่อหน่าย...

เป็นช่วงที่ไม่ค่อยได้กระดุกกระดิกไปไหน ปกติแล้วไม่ทนอ่านหนังสือ(เรียน)ได้เกินสามสิบนาที มันจะต้องมีสาเหตุให้เลิกอ่านได้ทุกที นอกจากฟุบหลับไปโดยไม่รู้ด้วยแล้วนะ :D

ตั้งแต่รับ RSS จาก Dig.com ก็ได้รับบทความที่น่าสนใจอยู่หลายตัว นี่ก็เหมือนกัน

101 Ways To Know Your Software Project Is Doomed

อ่านดูเป็นเรื่องตลก...แต่ในชีวิตจริง ท่าทางจะขำไม่ออกแฮะ :P

ครอบครัวตัว SE

2007-08-03T08:59:00.000+01:00

Long time no see...

ศึกครั้งนี้ผ่านไปสองด่าน...ด่านแรก Introduce to Software Engineering เอกสารเยอะแยะมากมาย อ่านกันสามวันเจ็ดวันยังไม่หมด โดยเฉพาะในส่วนของ Project Management เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะกับการบริหารหรือการจัดการ อีกอย่างตอนเรียนกับอาจารย์ม่องก็ไม่ค่อยตั้งใจฟัง มันฟังแล้วเหนื่อย เมื่อยและล้า หลับดีกว่าซะงั้น :D

ด่านที่สองเพิ่งจบไปวันนี้ เป็นวิชาที่ชื่อว่า Object-Oriented Programming (OOP) เป็นอะไรที่เหลือเชื่อมาก ด้วย sence ของตัวเอง กับความว่า...programming เลยไม่ค่อยสนใจพวกทฤษฏีเลยซักนิด ซักนิดเลยจริงๆ

ข้อสอบทำให้ตกใจมาก ข้อเขียนออกมาห้าข้อ อธิบายไปตามที่ซักแม่น้ำทั้งห้ามาได้ มันเลยออกมาค่อนข้างมีแต่น้ำ เนื้อไม่ค่อยมีซักเท่าไหร่ แถมไปด้วยภาษาอังกฤษแบบมั่วซั่วใช้ได้เลย เยี่ยมจริงๆ

โปรแกรมมิ่งไม่ค่อยมั่นใจเรื่องค่าที่เก็บไว้ในตัวแปรที่ยังไม่ได้ assign ค่าเข้าไป ถ้าในภาษาซีมันไม่ใช่ null นะ มันปริ้นค่าออกมาตาม type ของมันเลย แต่เมื่อตอนบ่ายฐิติเอาโปรแกรมมาให้แก้ให้ตามโจทย์ ปรากกว่ารันออกมาแล้วเป็น null จริงๆด้วย พลาดไปแล้ว T T

ห้าข้อ ห้าสิบคะแนนนั้น ปล่อยไปตามความรู้ที่ทำมาเถอะ แต่ว่าเมื่อคืนนี้น่าจะอ่านซักหน่อย แต่ว่าดันไปอ่านคู่มือสำหรับนักพัฒนาแมมโบ้ซะงั้น ไม่เห็นมันจะออกสอบซักตัว

ดันไปอ่านผิดเล่ม...

วิถีแห่ง SE

2007-07-18T13:24:00.000+01:00

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ หลบหลีกได้ว่องไวยิ่ง exception handling เก่งเป็นเลิศ...

12/July/2007 : วันรับน้องขันโตก

ไปทำงานแต่เช้า เลิกประมาณบ่ายสามโมง เลยแวะไปซื้อของขวัญให้แม่ ได้เสื้อผ้าฝ้ายหนึ่งตัว

ด้วยความเหนื่อย เลยง่วง แอบหลับที่ห้องแต่งตัว ไม่ได้ไปเข้าห้องเชียร์

การแสดงเด็กสนุกสนานดี แต่ที่เด็ด การแสดงของอาจารย์ พี่เตยร้องเพลง Kiss Me ไปหนึ่งเพลง อาจารย์อิฐเล่นกีต้าร์ ส่วนพี่ชาเล่นคีบอร์ด เฮฮา กันไปซักสองสามเพลง แล้วก็ต่อด้วยวงของนักศึกษา อันนี้เต้นกันไม่รู้เรื่องเลย

ประมาณตีหนึ่ง หลังจากทำความสะอาดเสร็จ...มันเป็นช่วงเวลาที่เวิ่นเว้อ
ไหนๆก็ไหนๆ เลยยกขโยงกันไปต่อที่เด็กมอ แต่บาร์ปิดแล้ว เลยโยกย้ายไปที่บุษบาร์ใกล้ๆกัน สั่งเครื่องดื่มและมิกเซอร์ เต็มพิกัด

รู้สึกเหงาหงอยยังไงไม่รู้ นั่งมองปอนด์ลวนลามน้องรหัส 007 เห็นสองคนนี้ก็น่ารักดีไปอย่าง คือ ตอนนั้นสติอาจไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผู้ชายกับผู้ชาย - -"

เลื่อนลอยไปจนเกือบตีสี่ น้องรหัสบอกช่วยติววิชาโปรแกรมมิ่งให้หน่อยได้มั้ย "ผมชอบวิชานี่นะครับ" นั่นสิ ฉันก็ชอบ และ่เข้าใจดี สำหรับปัญหาบางอย่าง

คุยกันไปจนกระทั่งประมาณตีห้า หลุยส์พยายามกำจัดน้ำในขวดมันเกลี้ยง หมดไป เราถึงได้กลับไปพักผ่อนกันซักที คืนนี้ยาวนานจริงๆ

ขับรถเข้ามาจอดในคอนโดฯ ยามมองหน้าเล็กน้อย ก่อนจะกลับไปมีโลกส่วนตัว

คืนนี้ช่างยาวนานจริงๆ

แสงเทียนท้าลมพัดโบก

2007-07-11T20:05:00.001+01:00

แสงเทียนคือ...ชีวิต กระแสลมคือ...โรคภัย

วันพุธพ่อเอาฆ้อง หรือ ระนาด เครื่องดนตรีซักอย่างมาซ่อมที่สันกำแพง เลยโทรมาถามว่า...จะกลับบ้านด้วยกันมั้ย?

อยากจะกลับบ้านใจจะขาด เลยเก็บกระเป๋ากลับบ้าน...ไหนๆก็ไม่ได้ติว ไม่ได้สอนแล้ว

วันก่อนพ่อกับแม่ก็เข้ามาที่เชียงใหม่เหมือนกัน แต่เลยไปซื้อไม้ที่เชียงรายเลย

คุยกันในรถ...พ่อบอกว่าจะทำบริษัทกับหมอนัย ตรงชื่อบริษัทสะกิดใจคำว่า...ลำพูน ทำไมไม่ใช้คำว่า...หริภุญไชย มันฟังดูสละสลวยกว่าตั้งเยอะ ในทางกวีนะ ไม่ทราบเหมือนกันในเชิงธุรกิจ

แต่คิดว่าในยุคเศรษฐกิจเช่นนี้ และสภาพการเมืองเช่นนี้ ไม่เหมาะแก่การลงทุนอะไรมากมาย

แต่ค่าเทอมฉันก็แปรสภาพไปเป็นไม้สัก ไม้เกลือ เรียบร้อยแล้ว

ให้มันได้กำไรเถอะ ไม่งั้นได้กัดก้อนเกลือกินแน่ ตัวลีบไปอีกหลายเดือน ช่วงนี้เงินเก็บหนูก็ใช้ไปหมดแล้วด้วยนะคะ คุณพ่อ

ได้เรียนรู้จากพ่อว่า...ถุงใส่ขลุ่ยตัดจากผ้ากำมะหยีก็ช่วยเพิ่มมูลค่าได้ แต่ด้วยค่าของขลุ่ย มันก็ต้องทำบรรจุภัณฑ์ให้คู่ควร พ่อบอกว่า...คู่ล่ะสองพันสี่ แต่ยังไม่รู้จะขายเท่าไหร่ อืม อยากยกมือไหว้ซะมัด

แต่เสียงมันดีจริงๆ...เป็นชุดที่เสียงเข้ากับซึงและสะล้อที่เจ้าเดียวกันสั่งซื้อไป ทุกตัวเสียงดีหมด เพราะคนทำขัดเองกับมืออย่างประณีต :D

เสียงเพลงมันจะขายไปได้นานอีกเท่าไหร่นะ?

I need inspiration,not just another negotiation.

2007-07-07T19:20:00.000+01:00

I'm so tired.
ซักวันฉันจะล้มเหลวทุกๆอย่าง...

ดูเหมือนว่าการเจ็บป่วยจะทำให้ สภาพจิตใจอ่อนแอลงมาก เมื่อคืนฝันอย่างนี้...

เพิ่งสำนึกรู้ว่า...ไม่สามารถพึ่งพาอาจารย์ได้ บุคคลแรกที่นึกถึงยามเมื่อเดือดร้อนอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าเศร้าจริงๆ

พวกเขาไม่ได้ให้ทางไปแก่ฉันเลย มันก็เป็นแค่การต่อรองเพียงเท่านั้น...(ต่อรองบังคับ ควรจะทำ ฯลฯ)

ฉันรู้สึกแย่กับ social skill ของตัวเองมากพอแล้ว ใช่...ฉันอาจผิด แต่แล้วไง
ตอกย้ำว่า...สิ่งที่ฉันทำมันผิดงั้นหรือ?

เป็นการเพิ่มกดดันให้หนักขึ้นไปอีก

ตอนนี้ฉันขอแค่อยากเดียว...ทางไป ทางให้รอดจากความกดดันตรงนี้เท่านั้น

* เป็นความฝันเมื่อคืนนี้ ตื่นมาพบว่าตัวเองร้องไห้ สะอื้นหนักมาก จิตสำนึกเรามันรุนแรงมากขนาดนี้เชียว เป็นความกดดันที่แอบแฝงอยู่นี่เอง ถ้าตอนมีสติอยู่...จะพยายามคิดว่าสิ่งที่ทุกข์ร้อนอยู่นี้ เราแคร์มันจริงๆหลอ? (ได้มาจากการ์ตูน ที่พี่โตแนะนำ) มันช่วยได้มากทีเดียวล่ะ ขอบคุณคะ :D

แต่ที่แย่คือ...ฉันมีความรู้สึกว่าอาจารย์ไม่สามารถเป็นแหล่งพึงพาได้อีกต่อไปแล้ว
ตอนที่เข้ามาเรียนใหม่ๆ รู้สึกวางใจอาจารย์มาก จนคิดว่า...ถ้าในอนาคตมีปัญหาอะไร ก็ต้องมีอาจารย์นี่แหละช่วยฉันได้แน่ๆ ช่วยให้ผ่านไปได้ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่!!

**รับน้องขึ้นดอยไม่ได้ไป... (ไปไม่ไหว)

สังเวชใจกับสุขภาพตัวเองเหลือเกิน ถ้าบอกได้ว่าเป็นโรคอะไรซักอย่างก็อาจจะรู้สึกดีกว่านี้ แต่หมอแค่บอกว่าเกี่ยวกับระบบหมุนเวียนโรค ความดันต่ำมาก ร่างกายอ่อนแอ

ระบบหมุนเวียนเลือดหลอ?

หัวใจ? เส้นเลือด? ท่อน้ำเหลือง?

ตำราแพทย์

2007-07-06T16:39:00.000+01:00

คุ้ยเอากระดาษที่จดคำแนะนำของแพทย์ออกมาอ่าน....

พักผ่อนให้เพียงพอ 6-8 ชั่วโมง 8-10 ชั่วโมง
อย่าเครียด มองโลกในแง่ดี ผ่อนคลาย พักผ่อน รักษาสุขภาพของตัวเอง
ออกกำลังกายให้เพียงพอ ประมาณวันล่ะครึ่งชั่วโมง
กินอาหารให้ครบห้าหมู่ โดยเฉพาะ ธาตุเหล็ก สังกะสี และโปรตีน (เพราะขาด) กินกล้วยน้ำว้าให้โปรตีน ถั่วและเนื้อสัตว์ (ไม่ชอบกินเนื้อก็ต้องกิน)
พักผ่อน
ไม่เครียด
ออกกำลังกาย
พักผ่อนและไม่เครียด
อย่าลืมที่บอก
ทำตามที่บอกให้ได้

เรื่องที่ชอบลืมอะไรบ่อยๆ เป็นเพราะว่าเลือดไปเลี้ยงสมองไม่สะดวก กินยาอาจช่วยได้ แต่การออกกำลังกายและพักผ่อนให้เพียงพอจะช่วยแก้ปัญหาได้ในระยะยาว

หมอบอกว่า...ทั้งหมดนี้บอกไปก็คงจะลืม ไปหาหนังสือมาศึกษาดูจะดีกว่า

Great!

2007-07-05T18:35:00.000+01:00

ติดคำนี้มาจากการ์ตูน GTO ...

เพราะกินยาแก้แพ้ไปเมื่อคืน เลยนอนหลับไม่รู้เรื่อง ไม่ได้ไปเรียนวิชาสถิติ ยาตัวนี้เพื่อนที่เรียนอยู่เภสัชฯ เคยบอกว่า...มันเป็นยาที่ใช้แทนยานอนหลับได้เลย บางคนก็กินแทนยานอนหลับ

เลยไม่ต้องสงสัยว่าทำไมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย แต่อาจารย์กนกทิพย์ ใจดีมาก เอาการบ้านไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ตอนเที่ยง อาจารย์ก็ยังบอกว่าให้ไปจดเล็กเชอร์จากเพื่อน แล้วก็เอาเอกสารอันใหม่ให้

แต่อาจารย์ก็บอกว่า...วันนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่อาจารย์สอน คราวหน้าเป็นอาจารย์คนใหม่

เสียดายจัง ที่วันนี้ไม่ได้เรียนกับอาจารย์

* joomla ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรจาก mambo เลย มันโค้ดตัวเดียวกัน แต่เวอร์ชั่นต่อๆไปคงมีอะไรที่แตกต่างและเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองมากยิ่งขึ้น หวังว่าอย่างนั้นนะ ไม่งั้นจะแยกตัวออกมาจากทีมเก่าทำไม?

** ไม่สบายเช่นเดิม เสาร์นี้จะขึ้นดอยได้มั้ยเนี่ย

คุณครูผู้ยิ่งใหญ่

2007-07-04T17:21:00.000+01:00

หลังจากต้องรู้ว่ารายได้ของตัวเองจะต้องลดลงถึงครึ้งหนึ่ง ก็ต้องกลับมาคิดหนัก...ก็รายจ่ายมันไม่ได้ลดลงด้วยนี่นา

จากประสบการณ์ในการทำงานที่ผ่านมากว่าครึ่งปี มีสถานะการจริงให้แก้ปัญหา คิดถึงตั้งแต่เริ่มต้นจนมาถึงวันนี้ ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง นอกจากค่าเหนื่อย
ถ้าถามถึงกำไร...มันประสบผลสำเร็จอย่างล้นเหลือ

แต่ก็คงต้องถึงเวลาที่ต้องหางานใหม่...

พอดีผ่านเข้าไปอ่าน "อาจารย์" เรื่องที่พี่ชาเขียนไว้
มันเป็นความทรงจำคนล่ะอย่าง

ฉันกับคำว่า "อาจารย์ " เราเป็นอคติต่อกัน

ps. Mambo Lab and Drupal Lab
บนโฮสต์เอื้ออาทรจากพี่โต ยังใช้ทดลองอะไรใหม่ๆอยู่เสมอ

เล็กๆน้อยๆ

2007-07-02T07:46:00.000+01:00

ต้นโมกถูกหนอนกิน...

ทำยังไงดี ไม่อยากฆ่าสัตว์ตัวชีวิตเลย

ร่างกายไม่ค่อยดี แค่นี้แล้วกัน...

เมียซามูไร

2007-07-01T17:22:00.001+01:00

“ท่ามกลางความขัดแย้ง ความรุนแรง และควันไฟแห่งสงครามที่คุกรุ่นอยู่ทั่วผืนพิภพในยุคสมัยนี้ ดูเหมือนว่าสิ่งหนึ่งที่มนุษย์ชาติยังขาดอยู่เป็นอันมาก คือ ความเข้าใจและความรู้สึกชื่นชมในเพื่อนมนุษย์ที่มีวิถีชีวิต ความเชื่อ และความรู้สึกนึกคิดที่แตกต่างไปจากเรา...”

(ยศ สันตสมบัติ : คำนำจากการพิมพ์ครั้งแรก)

เมียซามูไร: เรื่องสั้นสุดซึ้งที่มนุษยชาติต้องอ่าน

ไม่รู้ว่าห้องสมุดจะมีรึเปล่า? วันก่อนไปหา "ฟ้าเดียวกัน" ก็ไม่เจอ ไม่้รู้ใครยืมไป

รู้สึกว่าช่วงนี้ สนใจสิทธิสตรีเป็นพิเศษ ก็มันเป็นสิทธิอ่ะ ไม่ใช่หลอ?

ปล. วันนี้อยู่ดีๆก็มีคนชวนไปสุราษฯ แต่เสียใจที่ว่าตั๋วเครื่องบิน Low cost มันเต็ม ก็ไม่ไปหรอก เต็มแล้ว ระงับอารมณ์เดือนพล่านได้ซักครู่ ก็คิดว่าอยู่เชียงใหม่ต่อไป

บอกคนที่ชวนว่า... ถ้ายังไม่ได้กล้องก็จะไม่ไป ไม่มีแรงบันดาลใจ

ปล2. หนูรักโอลี่ อยากได้ E-1 คุยกับที ถูกชักชวนให้ไปสอย 350D มือสองของพี่ชายนายมา ก็ยังไม่รู้ว่าเท่าไหร่ canon นี่รุ่นดีพิมพ์นิยม แต่สีมันหวาน ไม่เข้มข้นเหมือนโอลี่อ่ะ ไม่โดน ถึงชอบรูปของคุณ lunatix ก็ตามทีเถอะ อืมคุณหอมเพื่อนของ lunatix นี่เค้าก็ใช้โอลี่เหมือนกัน แต่จากประวัติเรื่องเล่าแล้ว ก็เป็นเพราะที่ออสเตเรีย canon มันแพงกว่าที่เมืองไทยมาก ถ้าจะซื้อถูกๆก็ซื้อผ่าน e-bay แต่ยังไงๆมันก็แพงอยู่ดี เลยได้ E300 มาเคียงข้าง

ปล3. รุ่นพี่อิฐไม่โทรมา แสดงว่าหนูเข้าไป simbar ไม่ได้ เฮ้อ เซ็ง วันนี้โมเดริ์นด็อกมาอ่ะ

I just want to do another thing,unless studying

2007-06-29T09:54:00.000+01:00

ผมอยากขอบคุณฮาร์วาร์ดสำหรับเกียรติประวัติที่มาถูกเวลาในครั้งนี้ ผมกำลังจะเปลี่ยนงานในปีหน้า และก็เป็นเรื่องดีที่จะมีปริญญาตรีบนประวัติย่อของผมเสียที

ผมชื่นชมบัณฑิตทั้งหลายในวันนี้ที่เดินทางสายตรงกว่าผมในการไขว่คว้าปริญญา สำหรับตัวผมเอง ผมแค่มีความสุขที่ เดอะ คริมสัน³เรียกผมว่า “ดร็อปเอ้าท์ผู้ประสบความสำเร็จที่สุดของฮาร์วาร์ด” ผมว่าตำแหน่งนี้ทำให้ผมเป็นตัวแทนนักเรียนรุ่นพิเศษ …ผมประสบความสำเร็จที่สุดในบรรดานักเรียนที่เรียนไม่จบ
แต่ผมก็อยากให้คนรู้จักผมด้วยในฐานะคนที่หว่านล้อมให้สตีฟ บาลเมอร์⁴ ลาออกกลางคันระหว่างเรียนปริญญาโทด้านบริหารธุรกิจ ผมเป็นอิทธิพลที่แย่มากๆ นั่นคือเหตุผลที่มหาวิทยาลัยเชิญผมมาพูดในงานรับปริญญาของพวกคุณ ถ้าผมพูดในงานรับน้องใหม่ ป่านนี้พวกคุณหลายคนก็คงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้

จงต่อกรกับความไม่เท่าเทียมอันร้ายกาจ - สุนทรพจน์ของบิล เกตส์

ถามจริงๆเถอะ ปริญญามันสำคัญหลอ?
ฉันก็แค่...อยากทำอะไรบ้าง นอกจากการเรียน

เมื่อคืนมีเรื่องเยอะแยะ ต้องใช้หัวสมองมาก ราวกับวิพากษ์เรื่องการเมือง นี่ก็การเมืองเหมือนกัน แต่เป็นการเมืองเล็กๆของนักศึกษา แน่นอนว่าต้องกลับห้องดึกอีกเช่นเคย...วันใหม่อีกวันหนึ่ง

ไม่ได้ทำโค้ดโปรแกรมใหม่...เลยส่งโปรแกรม sorting ไปเป็นเป็น bubble sort อาจารย์บอกว่ามันเป็นวิธีการ sorting ที่แย่ที่สุดในบรรดาที่มี

"ผมหวังอยู่ว่าอย่างน้อยจะมีคนหนึ่งที่ใช้วิธีการที่ดีกว่านี้ คุณเดาใจผมไม่ถูก"

ได้ 9 เต็ม 10 เพราะมันก็ meet requirement ของอาจารย์ ถ้าใช้วิธีการที่ดีกว่านี้น่าจะได้เต็ม (เพิ่งคุยเรื่อง Big-O ไปกับเพื่อน บอกว่า ตอนพรีเซ็นต์โปรแกรมให้พูดถึง performance ไปด้วย ที่ไหนได้ไม่ทันพูดก็โดนซะแล้ว)

ตอนนี้ได้หลักการมาสองอย่าง
1. meet requirement
2.good performance

เพื่อนโดนตำหนิเรื่อง user interface ด้วย คงต้องเพิ่มเข้าไป

3. familiar user interface

ตัวโน้ตที่ถูกบรรเลงออกไป

2007-06-25T11:13:00.000+01:00

ฉันเพิ่งเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเศรษฐกิจแต่ละอย่างก็ตอนนี้เอง

การเกิดมาในครอบครัวช่างทำเครื่องดนตรี รายได้จากหยาดเหงื่อแรงงาน ไม้แต่ล่ะท่อน เสียงเพลงและท่วงทำนองดนตรี แปรรูปมาเป็นสิ่งที่เรียกว่า เงิน

ฉันต้องอิดออดทุกครั้งที่ต้องใช้เวลาในส่วนที่ควรจะเป็นมาขัดลำตัวซึงหรือแม้แต่ใส่สายซึง ต้องขัดตั้งแต่ลำคอลงมาจนทั่วลำตัว ให้มันเป็นซึงที่สวยงาม ต้องบิดสายที่ละสายจนมันตึงก่อนจะตั้งเสียงและติดลูก เสร็จไปทีล่ะขึ้นตอน ก็ต้องถอดสายอีกครั้ง เพื่อขัดอีกครั้งและทาแล็คเกอร์ ใส่สายเข้าไปอีกครั้งหนึ่งเป็นขั้นตอนสุดท้าย

เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วกับเครื่องดนตรีหนึ่งชิ้น เวลาที่เสียไปกับเครื่องดนตรีหนึ่งชิ้น มันเป็นความคุ้มค่าทางเศรษฐศาสตร์รึเปล่า?

แต่เรารู้สึกภูมิในทุกครั้งที่มันเสร็จสมบูรณ์

ใครจะเชื่อ...เครื่องดนตรีเล็กๆน้อยๆเหล่านี้ ส่งเด็กคนหนึ่งเรียนต่อมหาวิทยาลัยได้ ในสาขาวิชาที่ค่าเทอมแสนแพง (นานาชาติ)

พ่อบอกว่าให้คิดใครครวญดูให้ดี...ค่าเทอมของเรา ซึงกี่ตัว ขลุ่ยกี่ลำ และ...

ตัวโน้ตกี่ตัวถูกบรรเลงออกไป

เสียงดนตรีก็ทำให้เกิดบุคลากรทางด้านซอฟต์แวร์ได้เหมือนกัน

*ปล. เคยได้ยินชื่อคุณ lunatix บ้างมั้ยคะ?

ชื่อนี้รู้จักจากที่ pantip ออกจะชอบรูปที่ท่านถ่าย มันได้ feel จริงๆ

ตอนแรกที่อาจารย์บอก domain name ของ host ส่วนตัวที่อุทิศมาเป็น host ไว้สำหรับดาวโหลดและอัพโหลดงานส่ง ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเป็น lunatix เดียวกัน (ไม่นึกว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้)

แต่ลองเข้า url ตรงๆ อืม... ใช่แล้วล่ะ ฉันจำรูปถ่ายที่อยุธยานั้นได้ (ชอบรูปนั้นมาก)

เฮ้อ บรรยายความรู้สึกไม่ถูก ที่จริงน่าจะตื่นเต้นดีใจซักหน่อย แต่ไปตื่นเต้นกับ Java systax มากกว่า

ออกจะปลื้ม และอาจจะปลื้มกว่านี้ถ้าไม่ได้สอน วิชา OOP

โลกมันกลมจริงๆเลย ให้ตายเถอะ

I am a rock.

2007-06-21T19:07:00.000+01:00

ฉันคือหินผา ฉันคือเกาะ หินผาไม่เคยเจ็บปวดและเกาะไม่เคยร้องไห้...

ชอบเนื้อเพลง I am a rock ของ Simon มาก

ช่วงนี้มันเป็นช่วงที่เกิดความรู้สึก Down and Out บ่อยมาก แต่คนอื่นก็ไม่รู้หรอกว่า...ความทุกข์ของเราตัวมันเป็นยังไง จนอยากร้องเพลง Nobody Know when You Down and Out ของ Eric Clapton

มันมีหลายอย่างที่ต้องคิดต้องทำ อย่างแรกสุดก็คือหาเวลาเข้าไปทำงาน ถ้าทำเสาร์ อาทิตย์ ก็ไม่ได้กลับบ้าน แต่วันปกติก็ไม่มีเวลา เพราะติดห้องเชียร์นั่นแหละ ฮืม เหนื่อย เวลาเหนื่อยอยากนอนก็ล้มตัวลงนอนไม่ได้ แบบนี้น่าจะเป็นเพลง Fix You ของ Coldplay มันร้องว่า...

When you try your best, but you don't succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse?

And the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worst?

เพลงนี้อาจารย์อิฐเคยส่งมาให้นักศึกษา SEs เมื่อนานมาแล้ว ให้กำลังใจได้ดีมาก

เมื่อวานพ่อกับแม่ก็มา พยายามจะลากไปหาหมอ แต่ไม่ไป...ไม่ชอบหมอ ไม่ชอบโรงพยาบาล บรรยากาศมันหดหู่ วันนี้ตอนเย็นก็คุยกับพี่สาว และก็ถูกเกลี้ยกล่อมให้ไปหาหมออีกครั้ง

ฉันจะไปอีกครั้งตอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตายจริงๆ

ทีแรกว่าจะไม่กินยาอีกแล้ว...แต่ปวดหัวมากจนทนไม่ไหว เอากล่องยาไปให้เภสัชฯจัดยาให้

บางทีอาจจะจริงอย่างที่พ่อบอก...ถ้าเราไม่คิดว่าเราป่วยเรา ก็ไม่ป่วย แต่ถ้าในทางกลับกัน ถึงแม้ว่าเราไม่ป่วย แต่ใจเราคิดว่าไม่ไหว มันก็จะป่วยเอง

ไม่มีเรียน...กลับมานอนฟังเพลงที่ห้องก็หายปวดหัวอย่างมหัศจรรย์ แต่พอกลับไปเรียนก็อาการแย่็เหมือนเดิม เอ...มันเป็นโรคแพ้การเรียนอย่างเฉียบพลันรึเปล่านะ?

* แพนด้า ณ กอไผ่ บอกว่า add comment ที่บล็อคเราไม่ได้ เอ๊ะ เป็นเพราะอะไร?

There are nothing

2007-06-18T18:52:00.000+01:00

ไม่รักแต่คิดถึง...

เมื่อวานเอาโน้ตบุ๊คไปซ่อมตั้งแต่สี่โมงเย็น ใช้ความน่ารักทั้งหมดทั้งมวลที่มี อ้อนพี่ที่ร้านคอมฯว่า...ขอให้เสร็จภายในวันนี้ได้มั้ยคะ

แล้วตอนห้าทุ้มกว่าๆ...พี่เค้าก็โทรมาบอกว่า...เสร็จแล้วคะ น้องฝน (ไม่รู้ทำไมพูดกับข้าพเจ้าต้องลงหางเสียงด้วย "คะ")

เมื่อคืนเลยได้นอนนิดเดียวเอง....

ที่น่าพิศวงก็คือ ในตอนเช้าเพื่อนๆคนอื่นๆจะมีกระดาษ A4 หนึ่งแผ่นที่เขียนเนื้อหาของ Computer Organization ไว้แน่นเอียด

วันนี้สอบ

แต่ฉัน...ไม่มีอะไรเลย ไม่มีทั้งกระดาษและไม่มีอะไรอยู่ในสมอง

แต่เห็นคนอื่นๆมีกระดาษกันก็เลยอยากมีบ้าง เดี๋ยวอาจารย์หมู จะหาว่าหนู "เปรี้ยว"

ก็เลยเอากระดาษ A4 มาพับครึ้ง เขียนตรงมุมข้างล่างกระดาษไว้ว่า...

" There are nothing "

แต่โชคดี...วันนี้อาจารย์ยกเลิกการสอบ :D

*"ไม่รักแต่คิดถึง" ของเฉลียง ไม่เข้าใจว่าคนเราจะจี๊จ๊ะ เจ๊าะแจ๊ะอะไรกันมากมาย แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ก็เป็นคนอย่างนี้อ่ะ จะทำไม :P

Sexual Harassment against Students

2007-06-16T17:32:00.000+01:00

“เกิดและโตในบ้านนี้เมืองนี้
การกดขี่ทางเพศ เกิดขึ้นแม้กับทั่งเด็ก
นึกถึงชีวิตที่ไม่มีชีวิต ชีวิตที่ตายทั้งเป็น
พวกบ้ากาม กับพวกเผด็จการ ยังมีความสุขกับความกดดันที่เกิดขึ้น

ให้..ชื่อ..ฉัน..เป็น..ของ..เธอ
ให้..เสียง..ฉัน..กรีด..ร้อง..แทน” เพลงของ ปฐมพร ปฐมพร

ฉันเป็นผู้หญิง...
วันนี้ถูกชมเป็นครั้งแรกว่าเป็น “ผู้หญิงที่น่ารัก”
แต่ก่อนหน้านั้นครึ่งชั่วโมง...ฉันเป็นเพศที่อ่อนแอ

ขณะกำลังขี่มอเตอร์ไซต์เข้าไปในทำงานในมอ อยู่ๆฝนก็ตกลงมา ต้องยอมรับชะตากรรมตากฝนไป คิดใครครวญดูอย่างดีแล้วว่าน่าจะจอดรถตรงหน้าอมช. แล้วก็เดินลัด RB5 ไปน่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด
ไม่คิดอะไร...แค่เดินไปยังจุดหมายให้เร็วที่สุด
แต่...สายตาที่มองมามันมากกว่าปกติ
ในที่สุด...ตอนกำลังจะข้ามถนนตรงหน้าหอสมุด ก็เจอสายตาจับจ้องอย่างจงใจ

รู้มั้ยเป็นเพราะอะไร?

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่า...เสื้อที่เปียกน้ำฝนมันบางกว่าปกติ แต่จะให้ทำยังไง?
ถ้าในทางกลับกัน ถ้าฉันไม่ใช่ผู้หญิงแต่เป็นผู้ชาย...คงไม่ต้องมานั่งเขียนความเรียงนี้ขึ้น

ไม่ได้รู้ว่าฝนจะตก ไม่ได้รู้ว่าตัวเองจะเปียก แต่ขอบคุณสายตาทั้งหมดที่ทำให้รู้ว่า...ผู้หญิงอ่อนแอยังไง

ถือว่าเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง เหมือนที่อาจารย์นิธิ แห่งมหาวิทยาลัยเที่ยวคืน กล่าวว่า ...

“การปิดหัวนมผู้หญิงจากสายตาประชาชน ไม่ต่างอะไรกับการปิด
ปากประชาชน เพราะเป็นเรื่องเดียวกันแท้ ๆ ….. การปลดปล่อย
หัวนมผู้หญิงออกมาสู่แดน "สาธารณะ" จะทำให้เกิดภาพโป๊
ที่มีศิลป์มากขึ้น และน้ำดีจะไล่น้ำเสียคือ ภาพโป๊ที่อนาจารออกไปเอง”

ขอบคุณคนที่ชมว่า...น่ารักคะ คุณเป็นผู้ชายที่ดีมากและจะดีกว่านี้ถ้าไม่ใช่ผู้ชาย :P

* ชอบเนื้อเพลงนี้ของ ปฐมพร มาก เหมือนเขาจะรู้ว่าอนาคตเป็นยังไง หรือว่า...ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหนการกดขี่ทางเพศและเผด็จการก็ยังคงมีอยู่เสมอ

ฉันกำลังมีความคิดกดขี่ผู้ชายอยู่เหมือนกัน...

"trendy ของศรัทธา?"

2007-06-15T18:25:00.000+01:00

TGI. Friday

ดีใจ...วันนี้วันศุกร์แล้ว

เป็นอะไรที่แปลก...ทำไมคนถึงคิดว่า knowledges มันสำคัญกว่า wisdom

วันนี้ guess speaker พูดถึงความหมายของปรัชญาของวิทยาลัย ที่ว่า... Collage for International Knowledge Worker's Innovation.
คราวก่อนกรรมการที่มาประกันคุณภาพการศึกษาก็ถามถึงเรื่องของวิทยาลัยหลายอย่าง และมีอะไรที่จะเสนอแนะวิทยาลัยรึเปล่า? พอจะตอบในเรื่องสาขาได้ แต่วิทยาลัยนี่...จับต้องได้ยาก

เรายังเด็กเกินไปรึเปล่า? หรือผู้ใหญ่คิดว่าเราเป็นแค่เด็ก?

เมื่อคืน...อยากนึกให้ตัวเองฉลาดขึ้นมากะทันหัน ไม่ต้องอ่านหนังสือก็ทำข้อสอบได้ หลายชั่วโมงเพื่อการทำข้อสอบตอนเช้า...สิบห้านาที มันเริ่มตั้งแต่ what's software. ปัจจัยต่อการพัฒนาซอฟต์แวร์ ,cost of software ,คุณภาพของซอฟต์แวร์ ฯลฯ พอมาปีสองชักไม่ตื่นเต้นกับการทำข้อสอบแล้ว อาจารย์ให้กระดาษมา ก็เขียนและส่งคืนกลับเท่านั้น... หรือมีอะไรมากกว่านั้น?

คนบางคนเชื่อว่า...ความสำเร็จ=ใบปริญญา=คะแนนสอบสูงๆ=ทั้่งหมดของชีวิต
ฉันเชื่อว่า...ความสำเร็จ=อิสระ

ต้องยอมรับว่า...ความเชื่อแบบนี้มันกลายเป็น trend ไปแล้ว เด็กรุ่นใหม่ๆ ถูกปลูกฝังมาตั้งแต่อนุบาล
"ถ้าสอบได้ที่หนึ่ง แม่จะซื้อหุ่นยนต์ให้"

การงมงายกับโชคชะตา โชคลาง ตัวเลข ความน่าจะเป็น มันก็กลายเป็น

trendy ของศรัทธา ไปแล้ว

"trendy ของศรัทธา"
ฉันเชื่อว่า...ชีวิต=การสร้างสรรค์

Freedom Forever

2007-06-14T19:46:00.000+01:00

The best things in life are free...

ตอนนี้ปวดหัวมาก อยู่ดีๆก็อยากหูหนวก...ไม่อยากได้ยินสิ่งรบกวน อยากตาบอด...ไม่ต้องมองเห็นสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกับฉัน ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น...

มีคนบอกว่า...เวลามันผ่านไปเร็ว มีหลายอย่างที่อยากย้อนกลับไปแก้ไข แต่ก็ทำไม่ได้ แล้วเราจะทำยังไง เมื่อเราไม่พอใจกับสิ่งที่มันผ่านมา นอกจากทำใจและตั้งต้นใหม่ เริ่มใหม่ เปลี่ยนแปลงใหม่ เริ่มต้นใหม่ด้วยสิ่งที่ดีๆ

อันที่จริงชีวิตคนเรามันก็ไม่น่ามีอะไรมากหรอก ถ้าใครบอกว่ามี ช่วยบอกทีมันมีอะไร? ตอนเย็นๆมานั่งนึกดูว่าทำอะไรไปแล้วบ้าง บอกได้ว่าล้านอย่าง บางวันวุ่นวายมาก บางวันก็ไม่มีอะไรให้ทำ มันก็คงเป็นแค่ช่วงนี้ที่การบ้านเยอะ กิจกรรมเยอะ เป็นช่วงที่วุ่นวาย แต่เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ถ้าทำมันดีๆ มันก็ผ่านไปได้ดี ก็แค่มองมันให้สนุกๆเข้าไว้

ไม่รู้ว่าปวดหัวเพราะอะไร อาจเป็นเพราะตอนนี้เลิกกินยาทุกชนิดทุกอย่างที่เคยกินแล้ว สาบานกับตัวเองแล้วว่าจะรักษาตัวเองโดยไม่ใช้ยา ถ้าไม่อย่างนั้นชนิดของยามันก็ต้องเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คิดดูแล้วว่ามันคงไม่มีอะไรดีต่อชีวิต นับตั้งแต่หมอแนะนำเรื่องชีวจิตกับการทำสมาธิ บางทีเราน่าจะทำ ถ้าทำได้นะ

การไม่ได้ฟังเพลงดีๆ อ่านหนังสือดีๆ กินอาหารดีๆ มันก็ทำให้ชีวิตแย่เหมือนกัน เจอแต่คนหน้าเดิมๆ นิสัยแย่เหมือนเดิม มันน่าเบื่อ อะไรที่มันง่ายๆ ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำให้มันยากเย็น เฮ้อ ไม่เข้าใจ

พรุ่งนี้ไม่มีห้องเชียร์...หาเวลาไปนั่งเล่นที่ร้าน 'เล่า' ดีกว่า

แต่วันนี้และพรุ่งนี้เช้ามันก็เป็นอีกวันที่วุ่นวาย

keep walking

2007-06-12T16:30:00.000+01:00

I'll try to understand...

วันศุกร์มีแขกรับเชิญมาเยี่ยมห้องเรียน topic: Business stituations related to software
keep walking เป็น motto ของบริษัทจำลองของกลุ่มชื่อว่า QuadCore Coperate

วันนี้ไม่สามารถเข้าใจ Java ได้ OOP Lab ต้องศึกษา Syntax ให้มากกว่านี้

แย่...

what is cerebrum?

2007-06-01T14:40:00.000+01:00

เนื่องจากได้รับจดหมายจากเมรี่ ที่แจ้งแถลงไขเรื่องการย้ายไปเรียนคณะการสื่อสารมวลชนและเวลาผ่านไปไม่นานก็ได้รับจดหมายตอบกลับเป็นเมล์ที่เขียนมากจากอาจารย์อิฐ เขียนให้แจ้งแถลงไขกันไป แต่ติดใจตรงประโยคหนึ่ง "ขอให้ชื่อผมปรากฏอยู่ในอณูหนึ่งของเซเลบรัมด้วยละ"

เชื่อมั้ยว่า...ข้าพเจ้าเดินไปชั้นหนังสือและหยิบหนังสือชีววิทยา 1 จัดทำโดยภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่มาเปิดดู ว่าเซเรบรัมนี่มันอยู่ตรงไหนของสมองคน? - -" แต่ปรากฏว่าไม่มี เลยต้องย้อนกลับไปเปิดหนังสือ hi-ed สมัยมอปลายดู

ในบท "ระบบปราสาท" มันเขียนไว้ว่า เซรีบรัมเป็นพื้นที่ส่วนใหญ่ของสมอง ด้านนอกป็นเนื้อสีเทา ด้านในเป็นเนื้อสีขาว ทำหน้าที่เกี่ยวกับ ความรู้ ความจำ ไหวพริบ เชาว์ปัญญา เป็นศูนย์ควบคุมการทำงานและศูนย์กลางการมองเห็น และยังมีรายละเอียดอีก ฯลฯ

เฮ้อ ใช้ศัพท์สูงอย่างนี้ คนที่ผิวนอกเซรีบรัมราบเรียบอย่างข้าพเจ้าก็แย่ แต่สงสัยว่าการที่เรานึกถึงชื่อของใครนี่ก็ใช้สมองส่วนนี้หรือ? เพิ่งรู้นะเนี่ย

อันเนื่องมาจากว่าสัปดาห์ที่แล้ว ก่อนไปรับน้องรถไฟ ได้แก้ไข module new article โดยการเพิ่มตัวแปร target เข้าไป ชื่อมันก็บอกแล้วว่าเอาไว้ทำอะไร เติม 0=parent 1=new window แต่ทีนี้มันไม่เป็นอย่างนั้น ไม่อยากให้มันไปปรากฏตรง mosMainBody แต่อยากให้มันไปปรากฏให้หน้าต่างใหม่เพียวๆเลย สรุปว่าไม่รู้จะแก้โค้ดไปทำไมแก้แล้วไม่เห็นจะได้ ใครรู้ว่าต้องแก้ที่ ไหนทำอย่างไรช่วยบอกที

ในที่สุดวันนี้ก็ได้รับตารางเรียนแล้ว ทีแรกกะว่าถ้าไม่ได้รับจะไม่ไปเรียนแล้ว แต่อาจารย์เตยก็ส่งมาให้ พร้อมบอกว่าจะมาเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเชคแรกในเทอมนี้ 0-0 คราวนี้ LAB OOP แยกเชคกันเรียน (ยังแยกอยู่อีกนะ เชคหนึ่งก็ประมาณสิบกว่าคน โหลงเหลง) บางวันเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงสี่โมงครึ่ง พักแค่ตอนเที่ยง แต่โดยประสบการณ์หนึ่งปีแล็ปไม่เคยเลิกตรงเวลา ถึงแม้ว่าเราจะทำงานเสร็จก่อน ก็ต้องอยู่ช่วยเพื่อนที่ทำยังไม่เสร็จ เพราะเราเป็นเพื่อนกันเลิกก็ต้องเลิกพร้อมกัน

แต่เพื่อนเราจะเหลือกี่คนนะ?
เปิดเทอมนี้...

super girl

2007-05-31T15:45:00.000+01:00

วันนี้ฉันจะมาพูดเรื่องความรัก...

บรรยากาศแบบนี้มันน่าจะมี อืม...เบียร์ซักกระป๋อง ถ้าอยู่คนเดียวหรือว่าอยู่กับอาร์มคงตกเป็นทาสแอลกอฮอล์ไปเรียบร้อยแล้ว แต่บังเอิญว่าไอ้จ๋ามาค้างด้วย ไม่อยากให้ภาพพจน์ความดีงามในสายตาเพื่อนเสียไป โดยเฉพาะใน "วันวิสาขบูชา"

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังใช้เวลาทั้งหมดนั่งอยู่บนขอบหน้าต่างห้องพัก ชั้น 11 เพียงแต่วันนี้วิวมันสวยมากกว่าทุกวัน พระจันทร์เต็มดวง ดอยสุเทพก็มีแสงสีมากกว่าทุกวัน รถในท้องถนนคับคั่งเป็นพิเศษ และฝนก็ตกลงมานิดหน่อย

จ๋าก็อุตสาห์มีน้ำใจลากเก้าอี้มานั่งอยู่ริมหน้าต่างเป็นเพื่อน มันบอกว่า "ไฟถนนสวยดี" ใช่ บางทีถนนสายคันคลองอาจเป็นถนนยามค่ำคืนสายที่สวยที่สุดในโลกก็เป็นได้ แล้วแต่คนมอง

ห้องนี้ไม่เคยมีเวลา นาฬิกาตายไปตั้งแต่วันแรกที่เอามาแขวน รู้แต่ว่านั่งอยู่ตรงนี้เห็นเครื่องบนขึ้นและลงบนรันเวย์ไปสองลำ ไม่รู้ว่าทำไมต้องมานั่งอยู่ตรงนี้

ตอนนี้คนอื่นเค้าทำอะไรกันอยู่?

พูดกับจ๋าไปเรื่อย คุยกันถึงเพื่อนคนอื่นๆ เรื่องชีวิตของตัวเอง แล้วก็เรื่องความรัก เห็นไอ้จ๋าแล้วไม่อยากจะไปรักกับใครจริงๆ ดูท่าทางจะเซ็ง ถ้าให้เลือกระหว่างอยู่คนเดียวอย่างหงอยเหงากับวุ่นวายอยู่กับคนๆหนึ่ง ท่าทางอยากแรกจะดูมีความสุขกว่า...

จ๋ามันบอกว่า "แกดุ" มันน่าจะเป็นเรื่องของการปกป้องตัวเองมากกว่า แต่ทำให้นึกถึงคำพูดของอาจารย์ชลที่บอกว่า...อย่าทำหน้าตาให้มันมั่นใจมากนัก การเก่งไปหมดซักทุกอย่างก็ไม่ดี บางอย่างถึงทำได้ก็หัดทำไม่ได้ซะบ้าง จะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียว...

เฮ้อ ทำเป็นหัวข้อประชาวิจารณ์ได้มั้ยเนี่ย สรุปว่า...ถ้าในโลกนี้มีคนที่หักข้าพเจ้าได้ลง จะยอมคารวะให้เลยเอ้า!! ขอให้แน่จริงเถอะ

พูดไปก็ไร้บอย...

RFID (Radio Frequency Identification)

2007-05-19T16:31:00.000+01:00

อาทิตย์หน้าไม่อยู่นะคะ...ไปต่างจังหวัด(กรุงเทพฯ)

อาจารย์อิฐชวนมาหาค่าเทอม โดยการสร้างแอพพลิเคชั่นที่นำเทคโนโลยี RFID มาประยุกต์ใช้ มันจะทำอะไรได้บ้างหนอ?

สนใจพวก web service มากกว่า...อยากหาพวกเดียวกันบ้าง ไม่รู้ว่าในมอชอกลุ่มคนที่สนใจเรื่องนี้จะรวมตัวกันบ้างรึเปล่า ถ้าเป็นอย่างม.สงขลาฯ กลุ่มของคนใช้แมมโบ้จะเหนียวแน่นมาก ศึกษาเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง ท่าทางน่าสนุกนะ

เมื่อวานไปกินเลี้ยงคณะทำงาน SE Camp มา วันนี้ตอนเช้าก็กลับบ้าน นำพาความแปลกใจให้แก่พ่อและแม่ คงสงสัยว่า...ทำไมกลับมาเช้าไหว ก็พ่อถามตอนกินข้าวเย็นว่า...ไม่เมาหลอ ไปกินเลี้ยงอ่ะ? - -"

*ทางสโมฯพูดกันว่าจะให้มีการเก็บข้อมูลนักศึกษาเป็นแบบ electronic data โดนคุณเพื่อนโยนให้มาเรียบร้อยแล้ว ว่ายังไงดี...ข้อมูลจะเก็บแบบ offline แล้วให้ใช้ ms access ในการทำ แต่สงสัยว่าถ้าสร้างเป็นหลายๆฐานข้อมูลจะเอามา combine กันได้รึเปล่า?
** จะถักเสื้อไหมพรม ซ้อมมือโดยการถักที่รองถ้วยกาแฟ(สีแดง)ให้อาร์ม เอาเถอะ ไว้ไปเลือกสีไหมพรมที่ร้าน

ขุมทรัพย์แห่งโปรตีน

2007-05-16T18:20:00.001+01:00

ข้าพเจ้ากำลังเดินทางตามหาโปรตีน...

ตื่นขึ้นมาตั้งแต่หกโมงเช้า นั่งเหมอเฉยๆดูก้อนเมฆเคลื่อน อย่างที่วินทร์บอกว่า เวลาเป็นสิ่งมีค่า แต่เรากลับใช้เวลามองดูมันผ่านไปเฉยๆ

ถ้าตอนนี้ย้อนเวลากลับไปได้ ก็จะไม่แก้ไขอะไรเลย ยกเว้นพฤติกรรมเสี่ยงต่อสุขภาพ เมื่อวันจันทร์พ่ออุตสาห์เสียเวลาพาไปหาหมอมาแล้ว ผลการตรวจออกมาว่า...ข้าพเจ้าขาดโปรตีน

เห็นตัวกลมๆน่ารักๆอย่างนี่ ใช่ว่าจะชอบกินเนื้อสัตว์ ปกติกินพวกคาร์โบไฮเดรตมากกว่า สิ่งที่ไม่ค่อยชอบกินก็คือ เนื้อสัตว์ ไข่ ถั่ว อาหารโปรตีนทั้งนั้น ไม่กินปลาเพราะว่าสงสารมัน จริงๆนะ ใครจะไปกินลงเล่า? เล่นเอาปลามาวางทั้งตัวอย่างนี้ เห็นหน้าก็กินไม่ลงแล้ว สงสาร... เจ้าเด็กวันพุธชอบล่อลวงให้กินก็ไม่กิน ทีนี้เป็นไงขาดโปรตีน

ขณะนี้เพลียอย่างหนัก หัวสมองมึนตือ หมอบอกว่าถ้าไม่รีบแก้ไข เราจะมีอาการเหมือนคนแก่ อีกทั้งยังไม่สามารถใช้สมองและร่างกายให้สามารถมีสภาพการเรียนรู้ได้อย่างเต็มที่ได้ พูดง่ายๆก็คือทึ่มลงนั่นเอง

* ตื่นมาแล้วพบว่าห้องมันกว้างเกินไป เงียบเหงา...

ขุมทรัพย์แห่งโปรตีน

2007-05-16T18:20:00.000+01:00

ฉันไม่อยากเป็นนักศึกษาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

2007-05-10T15:40:00.000+01:00

คงไม่ใช่เป็นเพราะว่าฉันเกิดวันเดียวกับ เติ้ง เสี่ยวผิง (22 สิงหาคม) หรอกนะ...

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมองของตัวเอง อาจเป็นเพราะว่าเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พออย่างที่หมอว่าจริงๆ ถึงได้เลอะๆเลือนๆ
เมื่อวานตอนพี่เตยถามว่าได้ที่พักที่ไหน? นึกอยู่ตั้งนานก็นึกไม่ออก ต้องควักใบเสร็จออกมาดู ชื่อของมันก็รู้อยู่แล้วว่าชมดอยคอนโด แต่ทำไมถึงนึกไม่ออก ช่วงนี้จึงทำอะไรผิดพลาดอยู่เสมอเพราะความจำอันบกพร่องเป็นเหตุ

พี่เตยพยายามบอกอาจารย์อิฐว่ามีเด็กน้อยก็ไปอยู่ที่ชมดอยด้วยเหมือนกัน ที่จริงรู้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่ไม่แน่ใจนักว่าอยู่ตึกเดียวกันรึเปล่า สรุปว่าคนละตึก ชีวิตของเด็กน้อยจึงอิสระเช่นเดิม ฉันไม่อยากเป็นนักศึกษาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็นมันก็มากพอที่จะทำให้อึดอัดตายอยู่แล้ว นอกเหนือจากนั้นเราเป็นเพื่อนร่วมโลกที่รู้จักกันจะดีกว่า เฮ้อ คิดอย่างนี้จะโดนว่ามั้ยเนี่ย?

มีคนถามว่าทำไมต้องอยู่คอนโดแพงก็แพง แถมยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์ให้อีก ที่ใกล้ๆและถูกกว่าและน่าจะเพียบพร้อมมากกว่ามันก็ยังมีอีกมาก
คำตอบ : พอใจอ่ะ ที่นั่นวิวสวยมาก เงียบสงบ และที่สำคัญไม่ค่อยมีคนรู้จักอยู่ด้วย และที่นั่นให้ความรู้สึกว่ามันเป็นบ้าน ไม่ใช่รังผึ้ง พูดไปก็เหมือนจะมีแต่พ่อ แม่และอาร์มที่เข้าใจ

ลองใช้โปรแกรม OneNote ที่ติดมากับ office 2007 ดู อยากได้โปรแกรมที่จัดการเรื่องเวลา นัดหมาย และรายการงานที่ต้องทำได้มากกว่านี้ ระยะนี้ต้องป้องกันตัวเองจากการนัดหมายกับงานที่ต้องทำไม่ให้ผิดพลาด วันนี้ก็พลาดไปแล้ว... เฮ้อ เสียงานจริงๆ

*มีอคติกับอาจารย์มาตั้งแต่จำความได้ ที่ลาออกจากโรงเรียนตอนมอสามก็เพราะมีปัญหากับอาจารย์นี่แหละ และไม่เชื่อว่าระบบการศึกษาของไทยจะทำให้คนเป็นคนที่แท้จริงได้
**โดนไซโคลว่าค่าน้ำที่นั่นยูนิตล่ะ 28 บาท ต้องใช้ให้มันประหยัดๆหน่อย
** *คณะสื่อสารมวลชน มอชอ เปิดหลักสูตรปริญญาโท สาขาใหม่ "การสื่อสารศึกษา" ลองไปค้นหาใน google ก็ไปเจอชื่อพี่ชาพอดี - -" ช่างเป็นเรื่องบังเอิญ รายชื่อขึ้นมาเป็นสำดับที่สอง ใน google เชียวนะ แต่หลักสูตรนี่ก็น่าสนใจดี แต่คุณ lucky เค้าไม่สนแฮะ ตกลงพี่สาวเราจะเรียนต่อโทมั้ยเนี่ย?

วันข้าพเจ้าหยุดทำงานแห่งชาิติ

2007-05-08T15:34:00.000+01:00

อาร์มพูดเหมือนกับคุณพ่อ...เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา

จัดการทำงานเสร็จเรียบร้อยไปแล้วสำหรับอาทิตย์นี้ เพราะพี่อ้อมลาพักร้อน อาทิตย์นี้จึงไม่มีใครมาตรวจสอบงานให้ เพราะฉะนั้นจึงไม่มีอะไรที่ต้องแก้ เป็นอานิสงค์ที่ทำให้น้องได้พักไปด้วย

ตอนกลางวันเดินไปกินข้าวที่ อมช. ไปคนเดียวแต่โชคดีที่ไปเจอคนรู้จักเลยไม่ต้องนั่งกินข้าวคนเดียว ด้วยสายตาแหลมคมประดุจเหยี่ยว เห็นคนที่นั่งโต๊ะเยื้องๆไปอีกสองสามโต๊ะ ก็รู้โดยทันทีว่าเป็นอาจารย์อิฐ อาจารย์เตย ฯลฯ อืม อมช.นี่เป็นสถานที่ที่คุณจะต้องพบคนรู้จักอย่างน้อยหนึ่งคนจริงๆ

ขากลับระหว่างเดินข้ามถนนจากหน้าเศรษฐศาสตร์ไปสหกรณ์ก็สวนกับอาจารย์อิฐอีก ไหนๆก็บังเอิญพบกันบ่อยมากเลยยกมือไหว้กลางถนนนั้นซะเลย จะว่าไปมอชอนี่มันก็แคบชะมัดเลยแฮะ

คุณพ่อกับคุณแม่มารับกลับบ้าน คุยๆกับเรื่องหอพักพ่อบอกว่าไปดูมาที่นึงชื่อว่า vkk ห้องละห้าพันกำลังสร้าง จะสร้ิางเสร็จเดือนมิถุนายนเปิดเทอมพอดี เราไปดูแล้วมันก็อยู่ระหว่างทางไปออสเตรเลี่ยนเซ็นต์เตอร์ที่แต่ก่อนเดินไปเรียนทุกอาทิตย์นั่นแลฯ ถึงกระนั้นมันก็อยู่ในถิ่นที่ไม่ค่อยเงียบสงบนัก

สุดท้ายตกลงใจไปดูห้องที่ชมดอย ก็ไปดูหลายๆห้อง หลายๆราคา ห้องเปล่าจะถูกกว่าห้องที่มีเฟอนิเจอร์ และมันก็ยังแบ่งเป็นตึกกลมกับตึกเหลี่ยม ก็ไปดูทั้งหมด เดินไปเดินมาทั้งสองตึก

ด้วยความที่พ่อบอกว่าเรื่องเงินไม่เกี่ยว เอาความพอใจกับคุณภาพชีวิตเป็นที่ตั้ง พี่ผู้ชาย(หลอ?) ที่พาไปดูห้องเลยบอกว่า...ยังมีห้องสูทอีก หกพันกะหมื่นสอง มีสองห้องนอน ห้องครัว หรือไม่ก็ไปดูคอนโดอีกที่หนึ่งซึ่งอยู่เลยฮิลปาร์คไปอีก ชอบพี่คนนี้มากเลยแฮะ อัธยาศัยดีจริงๆ เหมาะสมกับอาชีพนี้เป็นอย่างมาก แุถมยังบอกด้วยว่าพี่ไม่ชอบอยู่คอนโด เพราะกลัวความสูง - -"

แต่แล้วก็ตกลงกับอาร์มได้อย่างง่ายดายเพราะใจเราตรงกัน ชอบห้องเปล่าที่ตึกกลมมากกว่า เหตุผลง่ายๆ วิวห้องนั้นสวยกว่า เห็นดอยสุเทพชัดแจ๋วและที่สำคัญมันเงียบกว่าที่ตึกเหลี่ยมมากด้วย โปร่งโล่ง น่าอยู่กว่าเยอะ ส่วนห้องที่ว่างๆนั้น อาร์มว่าเดี๋ยวจะจัดการตกแต่งให้เอง

ส่วนข้าพเจ้าก็ต้องจัดการเรื่องการติดตั้งอินเทอร์เน็ต มีคนแนะนำให้ติดตั้งของ true แต่ไม่รู้ว่าที่คอนโดนั้นจะติดตั้งได้รึเปล่า มันอยู่ตั้งชั้น 11 อาร์มว่ามันเป็นห้องพิซซ่า 1112

* โดนเจ้าดุ๋ยตามให้ไปทำงานพรุ่งนี้ ทั้งที่ิคิดว่าจะนอนอยู่บ้านเฉยๆวันหนึ่งแล้วเชียว แต่จะไม่ไปก็สงสารมันแฮะ ทำงานคนเดียว เหนื่อยจะตาย เฮ้อ แล้วฉันจะรีบขนของกลับมาทำไมเนี่ย?

ที่พักอาศัยคือปัจจัยสี่

2007-05-07T16:11:00.000+01:00

อาร์ม (แฟนข้าพเจ้าเอง อิๆ) เล่าให้ฟังผ่านทางโทรศัพท์ ว่าคุณพ่อของข้าพเจ้าจะจัดการหาบ้านให้ข้าพเจ้าอยู่ในอาณาบริเวณใกล้เคียงสถานศึกษา ถิ่นมอชอ และแถมด้วยโบนัสพิเศษจะตามมาดูแลด้วย เฮ้อ อาชีพหลักของคนหลังเกษียณคือการดูแลลูกสาวคนสุดท้องอย่างใกล้ชิดรึไง? ไม่รู้ว่าจะทำยังไง ได้แต่หน้าซีด เห่อๆ ตั้งแต่เข้ามหาลัยมาเคยกลับที่พักก่อนสี่ทุ่มซะที่ไหน ยิ่งปีหน้าทำสันทนาการซะด้วย

ก็ว่าจะหนีไปอยู่คอนโดแล้ว...โทรไปถามใครก็บอกว่าเต็มหมด ไม่รู้พ่อกับแม่จะว่ายังไง แต่คงอยากให้อยู่ที่ดีๆ ความปลอดภัยสูง สิ่งแวดล้อมดี ฯลฯ หายากซะ อีกทั้งเงินเดือนเราก็พอจ่ายแค่ค่าห้องพักอย่างเดียว ชีวิตหนอ ชีวิตฉัน...

วันนี้เป็นวันหยุดชดเชย

2007-05-07T05:19:00.000+01:00

บังเอิญว่าวันนี้ที่เมืองไทยเป็นวันหยุดชดเชยวันฉัตรมงคล รู้อยู่แก่ใจ แต่ว่าวันนี้ก็ยังตื่นเช้าไปทำงาน ก็เห็นว่าวันนี้มันเงียบๆผิดปกติ เริ่มสังหรณ์ใจ ไปถึงสถานที่ทำงาน ประตูปิด!!! เลยกลับมานั่งทบทวนที่ป้ายรถไฟฟ้า ก็ถึงได้นึกออกว่าเป็นวันหยุดและแล้วก็กลับมานั่งอัพบล็อคอยู่นี่ไง เฮ้อ

สมองฉันเป็นอะไรไปเนี่ย

สิ่งไม่มีชีวิต

2007-05-05T16:04:00.000+01:00

ฉันเป็นสิ่งไม่มีชีวิต...

ไม่มีกะจิตกะใจทำงาน ฝนตกปรอยๆเหมือนเทวดาโรยเกลือลงมาสองสามวันติดกัน ได้แต่นั่งๆนอนๆนึกถึงชีวิตตัวเอง ตอนนี้เหมือนหุ่นเชิดยังไงไม่รู้ ต้องทำตัวให้ถูกใจคนอื่นไปเสียหมด คนนู้นจะเอาอย่างนี้ อีกคนจะเอาอย่างนั้น สับสนวุ่นวายไปหมด

วันนี้ก็คุยกับคุณพ่อไม่ค่อยราบรื่น จบลงด้วยคำพูดที่ว่า...รู้มั้ย พ่อบังคับหนู เฮ้อ ตอนเย็นๆแม่โทรมาบอกว่าให้ใจเย็น พูดอะไรตั้งเยอะตั้งแยะ แต่หูอื้อไม่ได้ยินอะไรเลย อยากจะร้องไห้มากกว่า

วันนี้ถึงได้รู้ว่า...ความรู้สึกยังไงที่ทำให้คนอยากฆ่าตัวตาย

ชีวิตตัวเองแท้ๆแต่ทำอย่างที่ตัวเองต้องการไม่ได้ เลือกเองไม่ได้ พูดอย่างที่คิดไม่ได้

เหมือนไม่ใช่คน...

เค้าเรียกว่าชวด

2007-05-04T17:42:00.000+01:00

ยืนมองสิ่งดีๆผ่านไปเสมอ...

นี่เป็นครั้งแรกที่ไม่อยากกลับบ้าน คิดว่าหลังจากปิดค่ายคงได้มีเวลาทำอะไรต่อมิอะไรที่อยากทำ แต่จริงๆแล้วก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน อาจต้องเริ่มจากการพักผ่อนอย่างที่อาจารย์แพทแนะนำ นี่แหละปิดเทอม

ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมถึงไม่พยายามหาที่พัก ตอนแรกคิดไว้อยู่ไม่กี่ที่ ภูฟ้าเพลส เคเพลสและชมดอย แต่ที่หลังนี่มันอันตรายไปหน่อย - -" แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าทำไมถึงไม่กระตือรือร้น เป็นเพราะว่า...ไม่อยากมาเรียนอีกแล้ว พร่ำมาอย่างนี้ตั้งแต่เรียนจบมอสาม แต่ก็ต้องเรียนต่อไปเรื่อยๆ แถมยังต้องเรียนให้ดีด้วย ฉันอยากรู้จังเลยว่า อริสโตเติลก่อตั้ง academic ทำไม? บางทีเขาอาจจะอยากปฏิวัติโลก ให้ลูกหลานต้องมานั่งเรียนในมหาวิทยาลัยอย่างทุกวันนี้

ต้อมเคยบอกว่า...ถ้าตั้งใจเรียนมากกว่านี้ ก็จะได้ดีมากกว่านี้อีก (เลิกทำตัวเหลวไหลได้แล้ว)
อยากให้ต้อมมาเรียนด้วย แต่ในกลุ่มเดียวกันไม่มีใครสนใจมาทางสายคอมพิวเตอร์เลย ยกเว้นเจ้าดุ๋ย - -" สาบานเลยว่า...ปีสองจะตั้งใจเรียนให้มากอย่างที่ต้อมว่า จะไม่ปล่อยให้สิ่งดีๆผ่านไปอีกแล้ว ปีหนึ่งนี่่ถือเป็น beta เวอร์ชั่นจริงกำลังจะเปิดตัวแล้ว

พี่เตยเคยถามว่า...วางแผนไว้รึยังว่าจบไปแล้วจะเรียนต่อหรือทำงาน
แน่นอนต้องตอบว่า...ทำงาน เพราะหนูเบื่อการเรียนแล้วเต็มทน

รู้สึกว่าห้องพักดีๆจะผ่านไปแล้ว...
อย่างงี้เค้าเรียกว่าชวด

หรือเป็นเพราะว่าเราอยู่เมืองไทยนะ?

2007-05-01T18:29:00.000+01:00

ฉันต้องตะลอนๆลงไปหัวลำโพงด้วยลำแข้งของตัวเอง....

ประชุมตั้งแต่สี่โมงจนถึงทุ่มกว่าๆ ความจริงเรื่องที่ไม่ใช่ปัญหาก็ไม่น่าทำให้เป็นปัญหาเลย บางเรื่องเราก็คิดมากกันเกินไป ทำไมไม่ทำอะไรให้มันง่ายๆเข้าไว้ฟ่ะ

ตอนเช้าเดินละเมอไปที่ห้องสมุดเศรษฐศาสตร์ ปรากฏว่าเว็บมันมี error เกิดขึ้น ตรง component docman (1.3 RC) อันนี้ใช้ module newest docman ดึงออกมาหน้าแรก บางครั้งก็คิดว่าน่าจะแก้โมดูลนี้ได้เพราะมันไม่ได้ลิงค์ไปที่ไฟล์โดยตรงแค่แสดงว่าไฟล์ไหนมาใหม่บ้างเท่านั้นเอง แต่ว่าก็แก้ไข error ได้เป็นที่เรียบร้อย อีกตัวที่มีปัญหาก็คือ mombot multithumb อันนี้กำลังแก้ไขอยู่ ดูในเครื่องเรามันก็ดีอยู่หรอก ลองเปิดอ่านโค้ดดูก็พอจะเดาได้ว่ามันผิดพลาดตรงไหน ต้องแก้ที่ไฟล์ *.js กับ *.css ด้วย แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี่ก็ทำให้ตอนเช้าไม่ได้เข้าไปดูน้องที่ค่าย

ตกบ่ายมาก็ต้องจัดการกับเอกสาร สรุปการมาเรียนของเด็กและคะแนนพรีเซ็นต์ กระดาษปลิวว่อน...นั่นไม่เท่าไหร่แต่ พี่เตยว่า ต่อไปเราต้องเรียกพี่ว่า...อาจารย์แล้วนะ อืม เข้าใจพี่เตยนะ แต่ไม่คิดว่าเรื่องบางเรื่องมันจะต้องมาถือสาอะไรมากมาย หรือเป็นเพราะว่าเราอยู่เมืองไทยนะ?

สัปดาห์นี้คงไม่ได้กลับบ้าน...ต้องซ้อมรับน้อง และ ฯลฯ

* มี sms ส่งมา ขอบคุณมากคะ "ขอให้คืนนี้ฝันดีเช่นกัน"

โค้ดนั้น บล็อคนั้น

2007-04-29T19:42:00.000+01:00

จากโค้ดนั้น (codenone.com) ติดเว็บนี้มาจาก บล็อคนั้น (blognone.com) ชื่อน่ารักจริงๆ

คุณ sugree แนะนำให้เก็บค่าที่ user กรอกเป็นตัวแปรแล้วเขียนโมดูลขึ้นใหม่เพื่อนำข้อมูลนั้นไปตรวจสอบกับฐานข้อมูล... พูดง่ายจัง ฮือ ชั่วโมงบินหนูยังไม่สูงขนาดนั้นนา

ตอนเที่ยงนั่งลง drupal ให้ท่านแม่ทัพ มี 2 sub domain ให้ลง เราเลยได้โอกาสทดลองดูว่าใช้โปรแกรมอัพ กะ อัพโหลดแบบธรรมดาอันไหนจะเร็วกว่ากัน ให้อัพโหลดแบบธรรมดานำไปก่อน แล้วมาดูผลกันว่าอันไหนจะเสร็จก่อน

ระหว่างนั้นก็ปวดท้องเป็นการฆ่าเวลา - -" คราวนี้โรคกระเพาะ ไม่ค่อยดีเลยจริงๆ อีกทั้งพบว่ายาที่กินประจำมันหมดเร็วกว่าผิดปกติ ว่าแล้วเชียวว่า...ต้องกินยาวันละสองรอบแน่เลย เฮ้อ ความจำยิ่งกว่าปลาทองเสียอีก

ผลของการแข่งขันปรากฏว่า...การใช้โปรแกรมอัพโหลดชนะ smartFTP ที่ฟรีเฉพาะสำหรับการศึกษาและการใช้ส่วนบุคคล ชนะไปเห็นๆ ทั้งๆที่หยวนให้แล้วนะเนี่ย คราวหน้าจะลองทดสอบระหว่างแต่ละโปรแกรมดูบ้าง ถ้ามีโอกาสนะ

*ไปเดินเล่นที่โรบินสันมา ตั้งใจไปซื้อของเล่นไอทีกระจุกกระจิก หนังสือและยา ส่วนเสื้อผ้าที่แม่ให้ซื้อใหม่นั้นหาร้าน arrow ไม่เจออ่ะ เอ ทุกทีนี่ซื้อที่โรบินสัน หรือว่ากาดสวนแก้วนะ?

How to use Mambo for dummies.

2007-04-28T18:24:00.000+01:00

เริ่มรู้สึกคิดถึงไวเลสที่หอพัก...

เริ่มทำ document ได้เจ็ดหน้าแล้ว จากเวลาหนึ่งอาทิตย์ - -" มันจะเสร็จทันมั้ยเนี่ย?
มีคำสั่งจากท่านแม่ทัพให้ลง drupal ให้แต่ว่าอาวุธ(อินเทอร์เน็ต)ในการทำงานของพลทหารยังไม่พร้อม ต้องขออภัยมานะที่นี้ด้วย

ที่ขึ้นหัวข้อเรื่องแบบนี้เพราะจะทำ How to use Mambo for dummies. ไหนก็ทำ handbook แล้ว ก็กะใช้ให้เป็นประโยชน์ในหลายๆทาง

*อินเทอร์เน็ตที่บ้านมันแย่เต็มที่ แพงและความเร็วแย่ ตอนไปหาซื้อบัตรอินเทอร์เน็ตที่ร้าน เจ้าของร้านตอนนี้บอกว่าบริษัทก็ไม่ค่อยจะผลิตแล้ว เพราะไม่ค่อยมีคนซื้อ พวกบัตรแบบเหมาเป็นเดือนอย่างที่เคยใช้ก็หาซื้อไม่ได้แล้ว ตอนนี้ก็คิดอยู่ว่าหนึ่งเดือนที่เหลือจะมีชีวิตอยู่ที่บ้านยังไง videocast ก็ดูไม่ได้ เข้าเว็บก็ไม่เร็ว อัพโหลด ดาวโหลดอะไรก็ช้าเต็มที สงสัยจะต้องติด ADSL จริงๆแล้ว ติดเพื่ออยู่บ้านแค่เดือนเดียว - -"

แฮกเกอร์ เกรียน

2007-04-27T18:43:00.000+01:00

เมื่อคืนฝนตก...ทำให้ตอนเช้าอากาศมันชื้นๆ ไม่ร้อนแต่อึดอัด

ตอนเช้าใช้เวลาเดินไปคณะเศรษฐศาสตร์ประมาณสิบนาที ข้ามถนนอีกนานมากไม่รู้ว่านานเท่่าไหร่แต่ว่าข้ามไม่ได้ซักที เลยเดินขึ้นเนินไปข้ามที่หน้าหอสมุด (มีคนข้ามเยอะ เดินๆตามเค้าไป ในที่สุดก็ข้ามได้ - -") เดินไปก็จะไปพบชั้นสองของคณะเศรษฐศาสตร์พอดี แต่ปกติถ้าเดินมาจากวิทยาลัยจะไปโผล่่ที่ชั้นหนึ่ง ซึ่งต้องขึ้นบันได้สูงชันขึ้นมาอีก อยู่มหาลัยบนที่ราบ(สูง)ก็เป็นเช่นนี้ ไม่โดนทวง document แฮะ แต่ว่าด้วยจิตสำนึกที่ดีก็รู้ว่าวันจันทร์หน้ามันควรจะเสร็จได้แล้ว

ตอนเที่ยงอาจารย์อิฐถามเรื่องที่พักอีกครั้ง คราวนี้เหมือนจะรู้ว่าเจ้านี่มันไม่กระตือรือร้นอะไรเลย ก็เลยบอกว่า...ถ้าว่างก็นัดวันมาเดี๋ยวไปช่วยหาด้วยกันก็ได้ โห ดูเป็นการรบกวนเกินไป แค่นี้จารย์ก็งานเยอะแล้วอีกอย่าง ข้าพเจ้าก็ไม่กระตือรือร้นเช่นเคย เลยขอให้แนะนำดีกว่า แล้วจะไปดูเอง (จะได้ไปเมื่อไหร่ไม่รู้? เฮ้อ) จารย์อิฐหายไปโทรศัพท์ซักพักก็กลับมาบอกชื่อหอพัก ภูฟ้า อิงฟ้า ภูอิงฟ้า ??? ประมาณนี้ เป็นของรุ่นน้องอาจารย์เอง เพิ่งโทรถามให้เมื่อกี้

อืม รู้สึกซาบซึ้งและรู้สำนึกผิด อาจารย์ท่าทางจะเป็นห่วงมาก หรือไม่ก็กลัวไม่มีที่อยู่ แล้วจะไม่มาเรียน อิๆ รู้สึกผิดที่ไม่กระตือรือร้นเลย แต่ตอนนี้เริ่มกังวลว่าปีหน้าจะไปอยู่ไหนดี? สับสนกับชีวิตจริงๆ

ไดถามถึงวิธีโปรโมทโปรเจ็คของตัวเอง เราก็เลยถามว่าคิดได้แล้วหลอว่าจะทำอะไร? แต่มันก็บอกว่า...เปล่าหรอก คิดได้แต่ชื่อ ซะงั้นอ่ะ เราก็บอกแล้วว่าใช้ tool แก้ปัญหา ไม่ใช่ให้ปัญหามารองรับ tool

*ก่อนอื่นต้องขอขอบคุณฝน เพื่อนที่รัก ที่ส่งหนังสือมาให้ พร้อมลายเซ็นต์วินทร์ด้วย (บนหนังสือ "โลกด้านที่หันหลังให้ดวงอาทิตย์") ซาบซึ้งมาก และที่แนะนำให้อ่าน "กังฟู จอมยุทธ์หลุดโลก" ของ Giddens ก็เพราะว่าลองพิจารณาดู "อ้าวไจ๋" สิ เรามีปัญหาบางอย่างคล้ายๆกัน เช่นความอยากรู้อยากเห็นอันน้อยนิดจนน่าสงสาร คิดมาก และที่สำคัญมันมีหลายๆอย่างน่ะที่เหมือนกัน ไม่ได้ตั้งใจแนะนำให้แกอ่านหนังสือประหลาดๆ แต่พอดีว่าเป็นคนไม่ปกติ อิๆ

**เรื่องของแฮกเกอร์เกรียน มันเกรียนขนาดหนักแฮะ

First Programming

2007-04-26T19:02:00.000+01:00

ปัญหาเรื่อง Encoding นั้นใครๆก็เจอจริง เมื่ออยู่ๆวันดีคืนดี ภาษาไทยใน mysql ของคุณกลายเป็น ????? ไปอ่านดูที่ phpconcept อืม ก็คือๆเราแฮะ

รวม webmaster resource ได้คัมภีร์ zope bible มาอ่าน /เว็บนารุโต๊ะแฟน ก็สร้างจาก plone เหมือนกัน (รู้ตอนมันเด้งหน้าต่างให้กรอกพาสเวริดนี่แลฯ) /ตั้งแต่หลังติดตั้ง plone แล้ว ถ้าจะใช้ drupal ก็ต้องปิด plone ก่อน เดี๋ยวมันจะตีกัน แล้ว plone ก็ชนะสามารถแย่งชิงพอร์ตมาได้ โชว์หน้าเทาฟ้าสไตล์ plone ออกมาแทนที่ logo น้ำเงินเข้มของ drupal แทน

คิดอยู่ตั้ังแต่มอปลายแล้วว่าอยากใช้ Linux ตอนซื้อโน๊ตบุ็คใหม่ก็เลยให้เขาแบ่งเป็นสามพาร์ติชั่น เอาไดร์ E:\ ลง ubuntu แต่ผ่านไปหนึ่งปีก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เครื่องพีซีที่บ้านก็ดูเหมือนว่าจะถูกเจ้าสรวงยึดไปแล้ว (ใช้เครื่องพีซีมันเสี่ยงเสียตังค์น้อยกว่า - -") แต่พัฒนาการของ ubunta ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ถ้ามีเครื่องที่พร้อมกว่านี้ ถึงตอนนั้นมันคงเจ๋งน่าดู

รุ่นน้องคนหนึ่งมีปัญหาว่าทำไมต้องใช้ EditPlus อันนี้เราไม่เกี่ยวต้องไปถามได เพราะก็ไม่ได้ใช้ EditPlus เหมือนกันเพราะมันไม่ฟรี น้องว่าเขียนภาษา C ก็ใช้ Turbo C สิแก้เลยรันเลย เขียน php ก็ใช้ php engine รัน ส่วน java ก็ใช้ netbeans compile ฯลฯ

เลยบอกน้องไปว่าพี่ไม่ใช้ notepad เขียนแล้วรันบนดอสก็ดีเท่าไหร่แล้ว เหตุผลที่ใช้พวก Editor อย่าง EditPlus กับ PsPad ก็คือ มันง่ายสำหรับการเขียนโปรแกรมธรรมดาๆ ที่ไม่ได้ใช้แนวคิด OO ส่วนมากเป็นพวก script ถ้าใครพัฒนาเว็บไซต์ ตัว Editor มันช่วยได้มากในการสร้าง css และแก้ไข แต่ถ้าแก้ใน dreamweaver มันไม่ใช่ editor ธรรมดาๆ อ่าแต่มันเป็น WYSIWYG Editor แล้วไฟล์ css นี่ เฮ้อ มันไม่เน้นอะไรให้เลยนอกจากเห็นตัวหนังสือเป็นสีเทา ส่วนภาษาอื่นๆก็เหมือนกัน เขียน vb script ,ajax หรือ php ฯลฯ เราก็ใช้พวก Editor หมดแฮะ ไม่ค่อยได้มีโอกาสใช้พวก IDE แต่ว่าหลังจากนี้คงได้ใช้มากยิ่งขึ้น

มันน่าจะเป็นความสะดวกของคนใช้แต่ล่ะคนมากกว่า

หรือว่าเด็กมันฉลาดกว่าเราหว่า? ท่าจะเป็นอย่างนั้นแฮะ

*จำทำได้ตอนอยู่มอสี่อาจารย์บังคับให้เขียนเว็บด้วย ภาษา HTML Editor ก็คือ notepad แน่นอนว่าทดสอบบน IE เปิดหน้าต่างคู่กันอย่างนี้ ขอรื้อฟื้นความทรงจำหน่อย :)

New Drupaller

2007-04-25T18:00:00.000+01:00

"Don't hesitate to say "I'm a newbie"

ตอนหัวค่ำวนว่ายอยู่ในเว็บ http://drupal.org/ ดู videocasts รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นนักเรียนเรียนในห้องเรียน เข้าไปดูที่นี่เป็นที่แรก SI505: Drupal Customization and Configuration เป็นวิชาหนึ่งของ University of Michigan ที่่วิทยาลัยน่าจะเปิดแบบนี้บ้าง เป็นคอร์สเล็กๆอ่า ดูน่าเรียนกว่าชีววิทยากับเคมีเป็นไหนๆ

แต่ไม่เป็นไรเราเป็น newbie ที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง เพราะอย่างนี้จึงรัก "You" เหล่าผู้สร้างสรรค์เนื้อหาขึ้นมาบนโลกออนไลน์ ขึ้นมาจับใจ สมกับที่นิตยสาร Time ยกย่องให้ "You" เป็นบุคคลแห่งปี สมควรได้รับการยกย่องอย่างยิ่ง

พูดถึงเรื่อง video เมื่อวานตั้งหน้าตั้งตาดูรายการ duocore กับ วิดีโอเรื่องความปลอดภัยของ ThaiCERT เป็นอย่างมาก (จนหลับไป)

มีสิ่งที่น่าสนใจคือ การรวบรวม Sorry Page ว่าเว็บไหนทำได้เจ๋งกว่ากัน ชอบของ youtube แฮะ แต่ว่า Google พี่แกก็อารมณ์ขันดีเหลือเกิน

Google : if we’re not back, you’re in trouble, so cross your fingers.

nobody know when I down and out

2007-04-24T16:20:00.000+01:00

ถึงเวลาต้องผ่อนคลาย...

ตอนเช้าตื่นมาก็รู้สึกว่าไม่สบาย แค่ลุกก็หน้ามืดแล้ว ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าไม่ติดค่ายก็คงไม่ยอมลุกจากเตียงหรอก ถึงแม้ว่าจะตื่นแล้วก็ตาม คงเป็นเพราะนอนดึกติดต่อกันมาหลายวัน แต่ว่า...ถ้าไม่ทำอย่างนั้นแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำงาน เวลาทั้งหมดที่มีก็แทบหมดไปกับค่ายนี้แล้ว

ตอนนี้เหลือ staff ที่มาทำงานกี่คน? นับนิ้วมือเดียวยังได้เลย

หนูโดนกระทำอย่างโหดร้าย ใครรู้บ้างเนี่ย?

งานก็ไม่มีอะไร ปวดหัวกับข้อมูลอันมากมายมากกว่า เล่นอัพเดตกันได้แทบทุกวัน ก็ต้องทำระบบดีๆไม่งั้นล่มแล้วแย่ หลังจากนี้ก็คงต้องนึกถึงกันสำรองฐานข้อมูลไว้บ้าง

แล้วก็เริ่มทำ document ไปบ้างแล้ว แถมวิธีการใช้ mambo อีกด้วย ไม่ได้กะชิ่งนะ แต่ทำไว้น่ะดีแล้ว ถ้าคนอื่นมาทำต่อ เค้าก็จะได้สานกันต่อทันที อุตสาห์เรียนเป็นนักศึกษา SE จะให้เสียคุณภาพได้อย่างไร

ช่วงนี้มันตึงมากเกินไป ถ้าได้ไปดูดนตรีสดๆ ก็คงผ่อนคลายไปได้เยอะ (ถ้ามีเวลาไปนะ) อาจเป็นเพราะอากาศร้อนๆกับสุขภาพที่ไม่ค่อยดีด้วยมั้งเลยทำให้หงุดหงิดมากไป ถ้าพรุ่งนี้อาการดีขึ้นก็คงจะเฮฮาได้เช่นเดิม

ซัมเมอร์หน้าวางแผนว่าจะไม่อยู่แล้ว ด้วยความฝันอันสูงสุดว่าจะไปให้ไกลๆ เรียกว่าเป็นการหาสิ่งใหม่ๆให้กับชีวิต ว่าแต่จะไปที่ไหนดีล่ะ?

*ข้าพเจ้าก็เป็นกรรมกรดีๆนี่เอง ทำหลายๆอย่าง ก็คนมันมีอยู่แค่นี้ ช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป จะให้ทำอารมณ์ดีได้อย่างไร มันไม่ขำแฮะ
** อยากให้เจ้าไดเป็นผู้หญิง จะได้เล่นกันได้มากกว่านี้ จริงๆนะ :)

เริ่มจากปัญหา...

2007-04-23T20:43:00.000+01:00

ทุกวันนี้นี่อาศัยไวเลสที่วิทยาลัยทำงาน มันเร็วใช้ได้ แต่โหลดอะไรไม่ค่อยได้แฮะ อย่านึกว่าวันๆไม่มีอะไรให้ทำ ตอนนี้กลายเป็นกิจการเด็กในค่ายไปแล้ว
พี่ฝนปวดท้องคะ
พี่ฝนครับ อันนี้มันเป็นยังไง
พี่ครับ ????? ฯลฯ
ถามมาเถอะ ข้าพเจ้าจะพยายามตอบให้ได้ บริการรุ่นร้องด้วยใจละม่อม

ตอนเย็นมีนัดดำหัวอาจารย์แพท ฮืม อิ่มพรกันเต็มๆ ไปทานข้าวกันต่อที่ฝายหิน อาจารย์แพทถามว่าเบื่อรึยังอาหารที่นี่? ก็คิดว่าตอนเรียนที่สถาปัตถ์มากินบ่อยขนาดไหน ทุกวันนี้ก็เป็นที่รับประทานอาหารเย็นทุกวัน

ตอนกินข้าวอาจารย์อิฐถามว่าเป็นบ้าง ยื่นรึเปล่าอ่ะนิติศาสตร์ (ช่วงนี่แกเจอหน้าใครก็ถามอ่ะ) เราก็ไม่รู้จะตอบว่าไง คือ มันยื่นน่ะ ติดแน่ๆด้วยคะแนนที่มีอยู่พอประมาณ แต่ว่าคิดใคร่ครวญอย่างดีแล้ว อยู่ที่นี่ดีกว่า หนูอยากอยู่กะอาจารย์อ่า... ไม่ใช่ว่ากลัวประมวลกฏหมายหรอกนะ - -"
เราพิจารณาใคร่ครวญอย่างดีแล้ว

เมื่อตอนกลางวันเข้าไปดูที่ blognone อ่านหัวข้อ ช่วยกันคิดหัวข้อโปรเจค ชอบโพสต์ของคุณ lawender มันเป็นข้อคิดที่ดีมาก คือ เราพัฒนา tool ขึ้นมาเพื่อแก้ปัญหา ไม่ใช่พัฒนา tool ขึ้นมาเพื่อมาหาปัญหามารองรับ tool ของเรา

ประเทศชาติ SE แห่ง CAMT เน้นเรื่องนี้อยู่นักหนา "แก้ปัญหา ไม่ใช่สร้างปัญหา" การเลือกใช้ implement ในการแก้ปัญหาให้เหมาะสม อาจารย์เคยบอกว่าไม่มีคำตอบที่ผิดหรอก แต่ว่าในชีวิตจริง มันมีคำว่า cost เข้ามา ฯลฯ เรื่องของธุรกิจนั่นแลฯ ใครๆก็อยากลงทุนต่ำ แต่ได้กำไรสูง...

เฮ้อ...ยังกลับมานั่งแก้งานเหมือนเดิม ช่วงนี้เริ่มทำ document เป็นช่วงที่น่าระทึกมาก(ซะที่ไหน) พยายามยกหน้าที่ดูแลฯส่วนเนื้อหาให้พี่อ้อมไปแล้ว ส่วนตัวเองก็ไปจัดการเรื่อง game online แทน แต่ตอนนี้แก้งานให้เสร็จก่อน

* ถ้าจารย์อิฐไม่ท้วงเรื่องหอพัก ก็ยังไม่คิดหรอกว่าปีหน้าจะไปอยู่ไหน ลอยไปลอยมาอยู่อย่างนี้ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงอยู่ดี จารย์ถามว่า requirment มันมีอะไรบ้าง...ก็คงจะเดือนล่ะไม่เกินสี่พันห้า แต่คนอื่นว่ามันหรูไป อ้าว เอาไงเนี่ย ที่จริงเงินมันก็หายาก งวดนี้ได้ไม่เท่าไหร่ เฮ้อ ไม่ได้เสี้ยวของค่าเทอม

วิธีการหลบเลี่ยงการบล็อคขั้นพื้นฐาน

2007-04-22T20:10:00.000+01:00

วันนี้เกิดอยากดูมิวสิควิดีโอของ ayumi ขึ้นมา คนนี้เป็นสุดโปรดพี่ต่อเลยนะจะบอกให้ พี่แกชื่นชมว่าเป็นผู้หญิงที่มีปาฏิหารย์และยิ่งใหญ่ด้วยพลัง เพราะฉะนั้นที่ๆแรกที่นึกถึงก็คือ youtube.com แต่ว่ามันโดนบล็อค ใครสนใจวิธีการลองไปดูได้จาก การติดตั้งตอร์ ใช้ร่วมกับ firefox จะทำงานได้สะดวกกว่า IE เยอะ ถ้าใช้ torpark ล่ะก้อมันจะตัดคำไทยได้ไม่สมบูรณ์นักอ่านไม่รู้เรื่อง

นั้นก็เลยเป็นเหตุให้้เจอ phishing เข้ากับตัวเอง เพราะพิมพ์ผิดจาก youtube.com เป็น youtobe.com ถ้าเข้าอันหลังนี่มันจะ redirect ไปยังเว็บ http://www.ganges.com/ เฮ้อ พรุ่งนี้ต้องไปที่ค่ายอีกแล้ว เอางานกองไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วไม่ได้สาง และไม่ได้เข้าไปอัพเดตเว็บเลย อีกทั้งไม่ได้ไปหาหมอ ไม่ได้ทำอะไร ฯลฯ

*เพิ่งรู้ว่าเว็บที่ทำไปไม่ได้มาตรฐาน w3c แย่แล้ว T T

** ไอ้ฝนทำไมกินข้าวนานจัง รอตั้งแต่สามทุ่มถึงตีสองยังไม่มา